2 oktober 2008 8:42 uur
Dashain is gestart. Het belangrijkste festival voor de Nepali. De drumbandjes trekken door de stad van de vroege ochtend tot diep in de nacht. Drums en bekkens. Het kan een hoop herrie maken.
Ik ben de laatste tijd druk bezig geweest om allerlei zaakjes te regelen. Het “bloggen” is er fors bij ingeschoten maar – hier is ik weer !
De electriciteits onderbrekingen zijn nu zo’n 4 tot 5 uur per dag. Daarnaast zijn er de power cut’s. (de niet aangekondigde stroomloze periode’s) Ik ben er inmiddels aan gewend. Hoewel ik een weekje geleden toch ff de balen had. De nachtrace van de formule 1 in Signapore gemist en ook de film The Bourne Identity. Ik had me er zo op verheugd. Kussentje in de rug lekker op bed liggen zappen tot de race zou beginnen. Na de race komt Jason Bourne langs. Carna zou momo’s en pakoda komen brengen want vanavond blijf ik thuis. De voorbeschouwing is een leuk opwarmertje en zo’n 10 minuten voor de race, ......... alles zwart. Als een zombie braaf naar het scherm blijven staren want het is een power cut. Duurt meestal 10 tot 15 minuten, fuck, ik ga de start missen. Voor de zekerheid ga ik naar beneden. “Hey Shaym. “ “Hello sir, whoh power cut, today new rules. Now 4 hour power cut.” “So this is regular ?” “Yes sir, today new rules.” en hij pakt een papiertje uit de la en laat mij dat zien. Inderdaad er staan Nepali zinnentjes op. “I can not read that, Shyam, but I believe you.” Ik sjok weer naar boven en besluit om naar het Heart te gaan, Heel de stad aarde donker en als ik het Heart nader zie ik het kaarslicht al flikkeren.
Tegenwoordeig word ik weer iedere nacht wakker van de buurtfucker. Hij blaft om te blaffen, ^$*@^%&# wat een k*thond. Op een ochtend als Shyam mijn ontbijt brengt, “Shyam, I realy want to kill that dog.” “ie,... Not necessary sir, dog is very sick, maybe he die in 1 or 2 months..” “Really Shyam, how you know?” “Mmmm I just know sir.” Als twee samenzweerders kijken wij elkaar aan, ik weet genoeg. Nu maar hopen dat de man geen nieuwe hond koopt.
donderdag 2 oktober 2008
donderdag 25 september 2008
Bloggen voor armoede.
Dit stukje gepikt van John Knappers. Ik weet zeker dat John er geen problemen mee heeft. Zet je alarm op 15 oktober en schrijf een stuk.
Schrijven of filmpjes plaatsen op internet kun je puur voor jezelf doen, maar ook voor het grotere geheel. Webloggers, podcasters en videocasters, maar ook professionele media vragen 15 oktober aandacht voor de armoede in de wereld. Tijdens deze tweede Blog Actiedag worden bloggers van over de hele wereld aangemoedigd om vanuit hun eigen perspectief hun licht te laten schijnen op dat complexe onderwerp. Ga voor meer informatie naar http://blogactionday.org/ Het doel van deze actie is om op één dag duizenden verschillende visies en meningen over armoede te laten zien, op duizenden websites en weblogs. De initiatiefnemers hopen dat hier ideeën, plannen en acties uit voortvloeien waardoor meer bewustzijn ontstaat over armoede in de wereld. Vorig jaar werd de eerste Blog Actiedag georganiseerd, waarbij het milieu centraal stond. Op die dag deden ruim 20.000 bloggers mee en werden meer dan 23.000 artikelen geschreven over het milieu. Voor de actiedag van dit jaar hebben zich inmiddels al meer dan 4.500 bloggers aangemeld, die gezamenlijk meer dan 9 miljoen lezers bereiken. (Dit nieuws was eerder te lezen op http://www.happinez.nl/ en op http://www.zinfo.nl/ )
Schrijven of filmpjes plaatsen op internet kun je puur voor jezelf doen, maar ook voor het grotere geheel. Webloggers, podcasters en videocasters, maar ook professionele media vragen 15 oktober aandacht voor de armoede in de wereld. Tijdens deze tweede Blog Actiedag worden bloggers van over de hele wereld aangemoedigd om vanuit hun eigen perspectief hun licht te laten schijnen op dat complexe onderwerp. Ga voor meer informatie naar http://blogactionday.org/ Het doel van deze actie is om op één dag duizenden verschillende visies en meningen over armoede te laten zien, op duizenden websites en weblogs. De initiatiefnemers hopen dat hier ideeën, plannen en acties uit voortvloeien waardoor meer bewustzijn ontstaat over armoede in de wereld. Vorig jaar werd de eerste Blog Actiedag georganiseerd, waarbij het milieu centraal stond. Op die dag deden ruim 20.000 bloggers mee en werden meer dan 23.000 artikelen geschreven over het milieu. Voor de actiedag van dit jaar hebben zich inmiddels al meer dan 4.500 bloggers aangemeld, die gezamenlijk meer dan 9 miljoen lezers bereiken. (Dit nieuws was eerder te lezen op http://www.happinez.nl/ en op http://www.zinfo.nl/ )
zondag 7 september 2008
Long time no see
Er zijn er die zich afvragen of ik nog leef, ja dus !
Ik heb het erg druk met het regelen van een aantal zaken. Zie dit stukje maar als een teken van leven. Ik hou jullie echt wel op de hoogte.
Ik zit op het terras en zie dat er een groep schoolkinderen zich om een Italiaanse man formeren. Hij zingt heel duidelijk een regeltje van een liedje en de kinderen zingen het hem na. Heel aandoenelijk.
Foto uit het raam van m'n kamer, er komt weer eens een feestende stoet langs.
Twee danseresjes in traditionele Newari klederdracht doen een dans op zang van een groep vrouwen die in een kring om de meisjes is gevormd.
Master, die naast mij staat, legt uit dat het een heel triest lied is. Man gaat naar het verre buitenland en sterft. Nu is de vrouw alleen met haar kinderen. Het is tranen trekkend.
Het toeristen seizoen komt er weer aan. De daken worden weer plantvrij gemaakt.
Samen met wat kerels een raksi-cola weg werken kan tot dit soort taferelen leiden.
Ik heb een nieuw recept gevonden. Nou ja nieuw, voor het Heart is het nieuw. Peking duck in wraps and hoisinsauce. In het nieuwe seizoen wil ik hele lekkere gerechten op de kaart die snel gemaakt kunnen worden en die niemand anders in Bhaktapu op de kaart heeft staan. Om het te testen moet deze eend er aan geloven, sorry gevoelige zieltjes.
We zijn er dagen mee bezig geweest. Eerst ik, zoeken op internet in de power cut loze tijden, naar een recept. Ik kom Peking eend in hoisinsaus tegen en herinner mij dat ik dat regelmatig heb gegeten in het Chineese restaurant Jade Garden in Breda. Het is een onderdeel van het Peking eend menu en, erg belangrijk, heel erg lekker.
Dus eerst maar eens kijken hoe je "hoisin" saus maakt. In het recept spreekt men namelijk van, "je kunt het kopen in iedere toko" Tja, hier zijn geen toko's. Ik heb een paar recepten gevonden en we zijn aan de slag gegaan. Uiteindelijk een heerlijke hoisin saus kunnen maken. De volgende dag zijn we met de eend aan de slag gegaan. Probleemloos heeft Carna de eend gekilled, geplukt en schoongemaakt. "When you are finished put him in the fritche." De volgende dag ga ik naar het Heart om het recept voor de eend te maken en trots legt Carna een diepgevroren eend op de snijtafel. Ik geloof dat ik wat sullig heb staan kijken want de mannen begonnen te lachen. "Oke dan, maybe tomorrow better day" We hebben hem mooi afgedekt boven op de koelkast gelegd en 's nachts in de koeling.
De volgende dag hebben we, keurig volgens het recept de eend gemarineerd en gebakken maar daarnaast ook een stuk kip. Kip kopen wij bij een slager die is gespecialiseert in kippen en eenden kun je alleen maar levend kopen. Het gerecht moet binnen 15 minuten gemaakt kunnen worden anders heb ik er geen bal aan.
Naast de kip moeten er ook nog wraps gemaakt worden wat ook tijd vergt. Deze wraps zijn een soort van pitabroodjes en ook dat duurt eigenlijk te lang, is gebleken. Ik stap over op flensjes.
Het is fantastisch goed gelukt. Heerlijk was het. Wij vonden allemaal dat de Peking kip zeker net zo lekker, zo niet lekkerder was dan de eend. Geweldig dus. Gelijk een test voor de volgende dag, Peking chicken in pancake and hoisinsauce.
Links de kip. De hoisinsauce wordt toegevoegd.
Rolletje maken.
Dicht binden met bosuitje, moet eigenlijk bieslook zijn maar hier weet niemand wat dat is.
Voila, 3 wraps met peking duck in hoisin sauce.
Met wat extra garnering. Later besluit ik om het op te dienen zoals ik het kreeg in Breda. Alles los, bordje met flensjes, bordje met peking eend, bordje met bosuitjes, bordje met komkommer, bordje met gesneden worteltjes en een kommetje hoisin saus. Staat erg leuk met onze messing bordjes en schaaltjes en je bent lekker bezig.
Inmiddels is het ook Theej geweest. De vrouwen kleden zich op hun mooist en gaan zingend en dansend naar Datatraya square om puja te doen en te bidden voor het welzijn van hun man.
Het is bloed heet vandaar de paraplu's. Kijk maar eens naar de schaduw van de zon. Die staat zowat verticaal zijn warmte af te geven.
Ik heb het erg druk met het regelen van een aantal zaken. Zie dit stukje maar als een teken van leven. Ik hou jullie echt wel op de hoogte.
Ik zit op het terras en zie dat er een groep schoolkinderen zich om een Italiaanse man formeren. Hij zingt heel duidelijk een regeltje van een liedje en de kinderen zingen het hem na. Heel aandoenelijk.
Foto uit het raam van m'n kamer, er komt weer eens een feestende stoet langs.
Twee danseresjes in traditionele Newari klederdracht doen een dans op zang van een groep vrouwen die in een kring om de meisjes is gevormd.
Master, die naast mij staat, legt uit dat het een heel triest lied is. Man gaat naar het verre buitenland en sterft. Nu is de vrouw alleen met haar kinderen. Het is tranen trekkend.
Het toeristen seizoen komt er weer aan. De daken worden weer plantvrij gemaakt.
Samen met wat kerels een raksi-cola weg werken kan tot dit soort taferelen leiden.
Ik heb een nieuw recept gevonden. Nou ja nieuw, voor het Heart is het nieuw. Peking duck in wraps and hoisinsauce. In het nieuwe seizoen wil ik hele lekkere gerechten op de kaart die snel gemaakt kunnen worden en die niemand anders in Bhaktapu op de kaart heeft staan. Om het te testen moet deze eend er aan geloven, sorry gevoelige zieltjes.
We zijn er dagen mee bezig geweest. Eerst ik, zoeken op internet in de power cut loze tijden, naar een recept. Ik kom Peking eend in hoisinsaus tegen en herinner mij dat ik dat regelmatig heb gegeten in het Chineese restaurant Jade Garden in Breda. Het is een onderdeel van het Peking eend menu en, erg belangrijk, heel erg lekker.
Dus eerst maar eens kijken hoe je "hoisin" saus maakt. In het recept spreekt men namelijk van, "je kunt het kopen in iedere toko" Tja, hier zijn geen toko's. Ik heb een paar recepten gevonden en we zijn aan de slag gegaan. Uiteindelijk een heerlijke hoisin saus kunnen maken. De volgende dag zijn we met de eend aan de slag gegaan. Probleemloos heeft Carna de eend gekilled, geplukt en schoongemaakt. "When you are finished put him in the fritche." De volgende dag ga ik naar het Heart om het recept voor de eend te maken en trots legt Carna een diepgevroren eend op de snijtafel. Ik geloof dat ik wat sullig heb staan kijken want de mannen begonnen te lachen. "Oke dan, maybe tomorrow better day" We hebben hem mooi afgedekt boven op de koelkast gelegd en 's nachts in de koeling.
De volgende dag hebben we, keurig volgens het recept de eend gemarineerd en gebakken maar daarnaast ook een stuk kip. Kip kopen wij bij een slager die is gespecialiseert in kippen en eenden kun je alleen maar levend kopen. Het gerecht moet binnen 15 minuten gemaakt kunnen worden anders heb ik er geen bal aan.
Naast de kip moeten er ook nog wraps gemaakt worden wat ook tijd vergt. Deze wraps zijn een soort van pitabroodjes en ook dat duurt eigenlijk te lang, is gebleken. Ik stap over op flensjes.
Het is fantastisch goed gelukt. Heerlijk was het. Wij vonden allemaal dat de Peking kip zeker net zo lekker, zo niet lekkerder was dan de eend. Geweldig dus. Gelijk een test voor de volgende dag, Peking chicken in pancake and hoisinsauce.
Links de kip. De hoisinsauce wordt toegevoegd.
Rolletje maken.
Dicht binden met bosuitje, moet eigenlijk bieslook zijn maar hier weet niemand wat dat is.
Voila, 3 wraps met peking duck in hoisin sauce.
Met wat extra garnering. Later besluit ik om het op te dienen zoals ik het kreeg in Breda. Alles los, bordje met flensjes, bordje met peking eend, bordje met bosuitjes, bordje met komkommer, bordje met gesneden worteltjes en een kommetje hoisin saus. Staat erg leuk met onze messing bordjes en schaaltjes en je bent lekker bezig.
Inmiddels is het ook Theej geweest. De vrouwen kleden zich op hun mooist en gaan zingend en dansend naar Datatraya square om puja te doen en te bidden voor het welzijn van hun man.
Het is bloed heet vandaar de paraplu's. Kijk maar eens naar de schaduw van de zon. Die staat zowat verticaal zijn warmte af te geven.
maandag 18 augustus 2008
Kwatie en Gai jatra
18 augustus 2008 11:26 uur
Zo Gai jatra zit erop. Afgelopen zaterdag was het kwatie dag. ’s Morgens had Renu al gevraagt of ik kwatie wilde en ik heb daar natuurlijk ja op geantwoord. Kwatie is een soort bonensoep en moet bestaan uit minstens 7 verschillende soorten bonen. Trots verteld Shyam dat in Renu’s kwatie 11 verschillende soorten bonen zitten. Naast de kwatie krijg ik ook 4 ronde plakken brood. Als ik in de namiddag naar het Heart ga drink ik op het terras een kopje black tea. Op het Taumandhi square ligt een dronkaard zijn roes uit te slapen en niemand trekt er zich iets van aan. Moet je voorstellen, de grote markt van Breda.
In de nacht van zaterdag op zondag wordt er volop gezongen en hardop gebeden. Alles uiteraard met geklingel en getrommel. Op een gegeven moment val je toch in slaap, gelukkig maar.
Zondag, Gai jatra, koeien festival ook we festival of the dead. Het lijkt een beetje verwarrend maar Gai (spreek uit zoals het Engelse guy) is koe in het Nepali. Met andere woorden op het koeienfestival worden de doden van het afgelopen jaar herdacht. Het is een feest met vooral veel raksi. Tegen de avond is half Bhaktapur als een balletje zodat je soms leuke taferelen en soms agresieve scenes tegenkomt. De weergoden waren ons in iedergeval gunstig gezind.
Een maaltje kwatie met brood.
Kwatie met wel 11 verschillende boonsoorten. Erg lekker!!
Je bent dronken en slaapt je roes uit. Maakt niet uit waar.
Het interesseert niemand geen ene moer. (klik maar om te vergroten)
De buurmeisjes hangen uit het raam en kijken naar de stoet met draagbaren. Bijna iedere draagbaar(groep) wordt begeleid door een eigen band en stokdansgroep.
Plaatje vanuit de receptie van de Khwopa.
In de stokdansgroepen nemen zowel meisjes als jongens deel.
Hoppa, 3 verschillende foto's dus 3 doden dit jaar.
De een na de andere groep trekt voorbij
Met linten verbonden draagbaren horen bij elkaar.
De trappen van de Nyatapola tempel zitten lekker vol.
Vanaf het terras van het Heart.
Taumandhi square.
Zijkant van de Nyatapola tempel.
Taumandhi square.
Tot 's avonds laat trekt de stoet door de straten van Bhaktapur. Als ik weer thuis kom zie ik een overbuurvrouw met belangsteling de stoet volgen.
Speciaal voor René. Ze zit dus daar !!!!!
Zo Gai jatra zit erop. Afgelopen zaterdag was het kwatie dag. ’s Morgens had Renu al gevraagt of ik kwatie wilde en ik heb daar natuurlijk ja op geantwoord. Kwatie is een soort bonensoep en moet bestaan uit minstens 7 verschillende soorten bonen. Trots verteld Shyam dat in Renu’s kwatie 11 verschillende soorten bonen zitten. Naast de kwatie krijg ik ook 4 ronde plakken brood. Als ik in de namiddag naar het Heart ga drink ik op het terras een kopje black tea. Op het Taumandhi square ligt een dronkaard zijn roes uit te slapen en niemand trekt er zich iets van aan. Moet je voorstellen, de grote markt van Breda.
In de nacht van zaterdag op zondag wordt er volop gezongen en hardop gebeden. Alles uiteraard met geklingel en getrommel. Op een gegeven moment val je toch in slaap, gelukkig maar.
Zondag, Gai jatra, koeien festival ook we festival of the dead. Het lijkt een beetje verwarrend maar Gai (spreek uit zoals het Engelse guy) is koe in het Nepali. Met andere woorden op het koeienfestival worden de doden van het afgelopen jaar herdacht. Het is een feest met vooral veel raksi. Tegen de avond is half Bhaktapur als een balletje zodat je soms leuke taferelen en soms agresieve scenes tegenkomt. De weergoden waren ons in iedergeval gunstig gezind.
Een maaltje kwatie met brood.
Kwatie met wel 11 verschillende boonsoorten. Erg lekker!!
Je bent dronken en slaapt je roes uit. Maakt niet uit waar.
Het interesseert niemand geen ene moer. (klik maar om te vergroten)
De buurmeisjes hangen uit het raam en kijken naar de stoet met draagbaren. Bijna iedere draagbaar(groep) wordt begeleid door een eigen band en stokdansgroep.
Plaatje vanuit de receptie van de Khwopa.
In de stokdansgroepen nemen zowel meisjes als jongens deel.
Hoppa, 3 verschillende foto's dus 3 doden dit jaar.
De een na de andere groep trekt voorbij
Met linten verbonden draagbaren horen bij elkaar.
De trappen van de Nyatapola tempel zitten lekker vol.
Vanaf het terras van het Heart.
Taumandhi square.
Zijkant van de Nyatapola tempel.
Taumandhi square.
Tot 's avonds laat trekt de stoet door de straten van Bhaktapur. Als ik weer thuis kom zie ik een overbuurvrouw met belangsteling de stoet volgen.
Speciaal voor René. Ze zit dus daar !!!!!
vrijdag 15 augustus 2008
We hebben domo, domo, domo vla, in die makkelijke pakken, whoeeeee
15 augustus 2008 6:51 uur
Eindelijk is het dan zo ver, Guhar is in de lucht. Er moet nog wel e.e.a. in de back office worden geprogrammeerd maar daar heeft de aanstaande vrijwilliger geen last van. http://www.guhar.org/ , klikken maar !
De olympische spelen zijn begonnen maar dat zegt ze hier absoluut helemaal niks. 10 minuten voor de openingsceremonie sprint ik nog naar beneden om een fles koud water te halen. Shyam en zijn zoon kijken naar een Bollywood film. “Hey Shyam, in ten minutes the olympic games will start. You must see the opening ceremony, I think you never see anything like that in the rest of your live.” “Really Sir, Oke I will watch.” Ik neem 2 flessen water en ga naar boven. Na een paar minuten arriveert Carna met mijn hamburger met frites. Ik installeer mij voor de TV, “Let the games begin!”
Ik ben best onder de indruk en wel van twee zaken. Ten eerste de ceremonie, wat een spektakel en ten tweede de manier van verslaggeving van de Indiase TV zender en zijn commentatoren. Stipt ieder half uur een reclameblok van 5 minuten ongeacht wat er op dat moment staat te gebeuren. Kom ik nog op terug.
De opening is overweldigend en ik denk dat het inderdaad nooit meer zo spectaculair zal zijn, zeker als het in Nederland zal worden georganiseert. De chinezen voeren de een na de andere masse act op. Dan het moment dat de deelnemers het stadion binnenkomen. Griekenland voorop. Als de tweede groep het stadion betreed komen de 2 Indiase verslaggevers in beeld. “So lady’s and gentlemen now we go back to the cricket game because it will take to long to watch all these athletes come into the birdsnest.” Huh ??!?!?! Ik zap me een ongeluk. 65 zenders waarvan er 1 de olympische spelen uitzend !!!!!!! Niet memmen Rick, dan had je niet naar Nepal moeten gaan.
De volgende ochtend zegt Shyam tegen mij. “It was very impressive Sir, I think that the money spend yesterday is equal to the year budget off Nepal.” Het gekke is dat ik dat ook dacht terwijl ik zat te kijken. Wat een waanzin eigenlijk en ook weer niet.
’s Morgens lees ik lekker de krant op internet en zo kan ik ook de zaken in Nederland een beetje in de gaten houden. Soms is dat echt lachen, Nederlanders moeten wat te zeiken hebben. Op deze wijze kom ik ook te weten dat het Nederlandse olympisch voetbalelftal het niet goed doet. We hebben nog 1 kans en dat is als we van Japan winnen met 2 doelpunten verschil. Een paar dagen later kijk ik ’s middags naar de spelen. Er wordt een voelbalmatch uitgezonden. Nigeria – USA. Ik ga er eens lekker voor zitten. Tijdens de wedstrijd vertellen de verslaggevers dat er tegelijkertijd nog twee wedstrijden worden gespeel waaronde Nederland – Japan. “and at this moment the score is 0 – 0” Tijdens de rust komt er geen reclameblok, het is immers nog geen heel of half uur. Joepie denk ik, nu komen er flitsen van de andere wedstrijden. Fout ! Zwemmen. Na zo’n 20 minuten begin ik me toch wat zorgen te maken. De rust moet nu toch voorbij zijn. ............ Inderdaad de rust is voorbij maar we schakelen niet terug, er is toch zwemmen !!. Ik zap maar eens wat en kom na een tijdje terug op canaal 25. Tot mijn vreugde is er weer voetbal en Nederland – Japan nogwel. Een absoluut flutpartijtje. Ze moeten er een paar in gaan schieten anders gaat het nog mis. Na een tijdje is er een soort aanval. Babel dribbeld het strafschopgebied in en wordt aangetikt, gaat lekker snel liggen en we krijgen een strafschop. Yep. Een van de spelers pakt de bal en legt die op de stip. Loopt achteruit en ............ comercial !!!!!!!!!!! IK WORD GEK !!!!!!!!! Gebiologeerd blijf ik naar de reclame kijken in de hoop dat ze daarna een herhaling geven van die penalty. Dit reclameblok lijkt wel uren te duren. $#^*$^%$ ^% “Kom op !!!” schreeuw ik tegen de TV. Eindelijk! Back to the olympics. .............. BOOGSCHIETEN !!!!!!!!
De volgende dag lees ik in de Telegraaf dat Nederland “door” is. Omdat Nigeria de US heeft verslagen had Nederland aan 1 doelpunt genoeg.
Morgen wordt er weer kwatie gegeten, ik realiseer me nu dat 1 jaar geleden ik samen met Jeske een kom kwatie zat te eten aan m’n buro. Het gaat hard.
Overmorgen Gai jatra, Festival off the dead. Dan begint ook het seizoen weer volgens de geleerden. We zullen zien.
Eindelijk is het dan zo ver, Guhar is in de lucht. Er moet nog wel e.e.a. in de back office worden geprogrammeerd maar daar heeft de aanstaande vrijwilliger geen last van. http://www.guhar.org/ , klikken maar !
De olympische spelen zijn begonnen maar dat zegt ze hier absoluut helemaal niks. 10 minuten voor de openingsceremonie sprint ik nog naar beneden om een fles koud water te halen. Shyam en zijn zoon kijken naar een Bollywood film. “Hey Shyam, in ten minutes the olympic games will start. You must see the opening ceremony, I think you never see anything like that in the rest of your live.” “Really Sir, Oke I will watch.” Ik neem 2 flessen water en ga naar boven. Na een paar minuten arriveert Carna met mijn hamburger met frites. Ik installeer mij voor de TV, “Let the games begin!”
Ik ben best onder de indruk en wel van twee zaken. Ten eerste de ceremonie, wat een spektakel en ten tweede de manier van verslaggeving van de Indiase TV zender en zijn commentatoren. Stipt ieder half uur een reclameblok van 5 minuten ongeacht wat er op dat moment staat te gebeuren. Kom ik nog op terug.
De opening is overweldigend en ik denk dat het inderdaad nooit meer zo spectaculair zal zijn, zeker als het in Nederland zal worden georganiseert. De chinezen voeren de een na de andere masse act op. Dan het moment dat de deelnemers het stadion binnenkomen. Griekenland voorop. Als de tweede groep het stadion betreed komen de 2 Indiase verslaggevers in beeld. “So lady’s and gentlemen now we go back to the cricket game because it will take to long to watch all these athletes come into the birdsnest.” Huh ??!?!?! Ik zap me een ongeluk. 65 zenders waarvan er 1 de olympische spelen uitzend !!!!!!! Niet memmen Rick, dan had je niet naar Nepal moeten gaan.
De volgende ochtend zegt Shyam tegen mij. “It was very impressive Sir, I think that the money spend yesterday is equal to the year budget off Nepal.” Het gekke is dat ik dat ook dacht terwijl ik zat te kijken. Wat een waanzin eigenlijk en ook weer niet.
’s Morgens lees ik lekker de krant op internet en zo kan ik ook de zaken in Nederland een beetje in de gaten houden. Soms is dat echt lachen, Nederlanders moeten wat te zeiken hebben. Op deze wijze kom ik ook te weten dat het Nederlandse olympisch voetbalelftal het niet goed doet. We hebben nog 1 kans en dat is als we van Japan winnen met 2 doelpunten verschil. Een paar dagen later kijk ik ’s middags naar de spelen. Er wordt een voelbalmatch uitgezonden. Nigeria – USA. Ik ga er eens lekker voor zitten. Tijdens de wedstrijd vertellen de verslaggevers dat er tegelijkertijd nog twee wedstrijden worden gespeel waaronde Nederland – Japan. “and at this moment the score is 0 – 0” Tijdens de rust komt er geen reclameblok, het is immers nog geen heel of half uur. Joepie denk ik, nu komen er flitsen van de andere wedstrijden. Fout ! Zwemmen. Na zo’n 20 minuten begin ik me toch wat zorgen te maken. De rust moet nu toch voorbij zijn. ............ Inderdaad de rust is voorbij maar we schakelen niet terug, er is toch zwemmen !!. Ik zap maar eens wat en kom na een tijdje terug op canaal 25. Tot mijn vreugde is er weer voetbal en Nederland – Japan nogwel. Een absoluut flutpartijtje. Ze moeten er een paar in gaan schieten anders gaat het nog mis. Na een tijdje is er een soort aanval. Babel dribbeld het strafschopgebied in en wordt aangetikt, gaat lekker snel liggen en we krijgen een strafschop. Yep. Een van de spelers pakt de bal en legt die op de stip. Loopt achteruit en ............ comercial !!!!!!!!!!! IK WORD GEK !!!!!!!!! Gebiologeerd blijf ik naar de reclame kijken in de hoop dat ze daarna een herhaling geven van die penalty. Dit reclameblok lijkt wel uren te duren. $#^*$^%$ ^% “Kom op !!!” schreeuw ik tegen de TV. Eindelijk! Back to the olympics. .............. BOOGSCHIETEN !!!!!!!!
De volgende dag lees ik in de Telegraaf dat Nederland “door” is. Omdat Nigeria de US heeft verslagen had Nederland aan 1 doelpunt genoeg.
Morgen wordt er weer kwatie gegeten, ik realiseer me nu dat 1 jaar geleden ik samen met Jeske een kom kwatie zat te eten aan m’n buro. Het gaat hard.
Overmorgen Gai jatra, Festival off the dead. Dan begint ook het seizoen weer volgens de geleerden. We zullen zien.
vrijdag 8 augustus 2008
Dood vogeltje
08 augustus 2008 7:43 uur.
Net zoals het kwam is het weer verdwenen, ik kan weer gewoon typen en hoef niet als een halve gare, knoer hard op mijn toetsen te rammen om een letter op papier te krijgen. Nou ja, papier, display dan maar.
Ik zit nu met een dood vogeltje in m’n mond, veel te vroeg wakker, m’n verslag te typen. Sinds 1 augustus zijn de Boedisten en de Newaren weer aan het zingen en muziek maken geslagen. Zingen = kwelen en muziek = herrie. Voor wie hier geweest is, zijn dit normale begrippen. De vijfde van Tsjaikovski of de negende van Beethoven zul je hier niet horen. Nee, ..... gewoon rammen op die bongo’s, klingelen met die messing klingeldingen. De zangers proberen boven dit lawaai uit te komen door heel hard te schreeuwen. Naast de Khwopa heeft zich zo’n groep genesteld en die gaan dus om 5:30 aan de slag. Dat zijn de Newaren. Dan heb je de boedisten, dit zijn ook Nepali en Newaren maar die hangen Boedha aan en zijn van een andere richting. Die lopen langs de Khwopa, gaan niet gelijk linksaf naar Pottery Square maar lopen langs de zittende Newaarse herrie makers om bij de tweede straat linksaf te slaan. De boedisten bespelen de bongo, klarinet en trompet. Als de boedisten langs de Kwopa komen en richting de Newaarse kliek gaan, beginnen ze harder te spelen want zij willen winnen. De Newaren rammen en stampen ook “om ter hardst” dus, probeer daar maar eens doorheen te slapen. Gelukkig duurt dit maar 1 maand.
Dus voor de duidelijkheid, zo rond 4:00 uur begint de buurtfucker zijn geblaf, duurt gemiddeld 1 tot anderhalf uur en aansluitend de Newari jostiband met passerende boedistische toeteraars. De Neware stoppen tussen 7 en half 8. Tja en dan kiezen he, blijven liggen of er uit. Altijd weer lastig die keuzes. Genoeg geklaagd!!
Een paar dagen geleden kwam Shyam naar boven met een uitnodiging. Shyam en ik zijn uitgenodigd voor de opening van het Shiva II Guesthouse. Ik heb er een jaar geleden eens over geschreven in m’n blog. Shiva II is een schitterend, in Nepali stijl, nieuw gebouwd guesthouse. 14 ruime kamers, restaurantruimte en een rustige ligging, net voor de hoofdingang van Bhaktapur durbar square. Suresh, de eigenaar, en ik kunnen het goed met elkaar vinden en hij was dan ook erg blij dat we op de opening verschenen. Eerst kregen we een tika, rood lint, bloemmetje voor in je haar en een banaan. Daarna rustig zitten en wachten tot het diner. Op dat moment zit er in de restaurantruimte de eerste groep te eten. Als die klaar zijn worden ze er vriendelijk en beleefd uitgesmeten en is onze groep aan de beurt. Shyam en ik gaan in kleermakerszit in een hoek zitten, achter het bananenbladbord. Het wordt een echt Newari maal, geplette rijst en pickles. Dan komen om beurten de potten langs, schep buffelvlees, schep gele groenten, schepje erwtachtig spul, schepje rood dinges, en intussen met je rechterhand eten, een snotneus krijgen, jezelf afvragen hoe je je neus kunt snuiten, met de linkerhand je snottebel weg vegen, door eten, schep groente, schep geitenvlees, schep sponsachtig bruin spul. Intussen is de raksi aan gerukt. Net als in het Heart wordt de raksi in aardewerk kommetjes geschonken. Ik pak m’n kommetje en proost met Shyam, slok raksi, ................ met tranen in mijn ogen en met een heel klein hees stemmetje brabbel ik “Strong stuff.” dat vind Shyam ook. Mijn keel is dicht geschroeid, als zwavelzuur brand het goedje zich een weg naar mijn maag. Sodeju !!!!!! straf spul !!!!!!!!! Ik schat zeker 60 tot 70 %. In het Heart hebben we ook raksi, kopen we altijd bij hetzelfde vrouwtje en het is goed drinkbaar en ongeveer 40%. Daar ben ik wel aan gewend. Daarbij komt dat ik raksi met water drink, dus het was wel ff wennen. Gauw maar weer een hap beaten rice met een mix van dinges in mijn mond gepropt. Er komt weer een pot langs met een soort van langwerpige kroepoek. Ik pak er een en Shyam pakt er een paar. Ik neem een hap, lang kauwen, doorslikken en dan pas vragen aan Shyam wat het is. “Mmmmm, very nice, fried airpipe.” Ik blijf stoer lachend naar Shyam kijken, neem nog een hap, “Yeah, very nice.” Ik zit gefrituurde luchtpijp te eten!! Maar ja, als zij er niet van dood gaan waarom zou ik er dan iets van oplopen. Mmmmmmmmmmm, toch gauw maar een slok raksi.
Als een echte Newaar heb ik wat geplette rijst appart gehouden, het ligt maagdelijk wit links op mijn bord. Na nog wat raksi’s, je moet niet flauw zijn in het buitenland, en het nodige “No thank you, finished.” komt dan de yoghurt. Heerlijke Bhaktapur gurt. Nu komt het hoopje geplette rijst van pas, probeer maar eens yoghurt met je handen te eten ! Maar met wat rijst maak je er weer een vastere substantie van en dan lukt het aardig. Het geslurp is niet van de lucht maar de smaak is heerlijk. Daarna nog wat fruit, een laatste raksi en naar buiten. In de rij om je handen te wassen, afscheid nemen en huiswaarts.
Door de grote poort het Durbar square op richting Shiva guesthouse. Als ik rechtsaf wil slaan duwt Shyam mij terug richting guesthouse. “We walk Shiva temple. You know sir, always from left to right.” “Oke Shyam, yes I know, clockwise.” We ronden de Shiva tempel gaan door het kleine straatje richting Taumandhi square. Als ik aan het eind weer rechtsaf wil duwt Shyam mij weer naar links, om dat hele kleine tempeltje heen, “From left to right, sir.” “Yep, would you like a raksi in my restaurant ?” Is water nat, is vuur heet ?? “Yeah, if you like.” Als we in de Newari room willen gaan zitten komt Sasjaan naar mij toe, “Your friend is waiting for you upstairs.” Het zijn hier al heel gauw vrienden maar wie zit er nu op mij te wachten. “Who ?” “Your Nepali friend from Kathmandu.” Shyam en ik naar het balkon, daar zit Nilam met een andere Nepali.
Na een kleine 10 minuten begint het te hozen. Niet lang daarna moeten we verkassen, alsof er geen dak is klotst het water het terras op. We gaan alsnog naar de Newari room.
Nilam, Sambu aan het bier en Shyam en ik aan de raksi. Even later komt Willy binnen. Willy is een vrijwilligster uit Breda en zij logeert ook in de Khwopa. Vandaag vertrekt ze voor een 9 tal dagen. Rondje Chitwan, Pokhara, trekking van 4 dagen en dan terug naar Bhaktapur.
Omdat het met bakken uit de hemel komt zijn wij gedwongen om in het Heart te blijven en raksi te drinken maar gelukkig houd het na een tijdje op met regenen en kunnen we naar de Khwopa.
In de Khwopa zit Master (pashminashop) op te passen. “Small whiskey, sir?” Is water nat, is vuur heet ?? En deze ochtend wakker getrommeld met een dood vogeltje in mijn mond.
Het leven in het Heart is zo slecht nog niet. Kancha ligt heerlijk te tukken op het heetst van de dag.
Nilam en Sambu ( probeer maar eens om daar geen Sambuca tegen te zeggen).
Shyam met een fles raksi voor z'n snuffert.
Willy ziet het allemaal lachend aan.
Tja, wat is hier nu van te zeggen.
Later in de Khwopa wordt Shyam toch een beetje zatjes.
Net zoals het kwam is het weer verdwenen, ik kan weer gewoon typen en hoef niet als een halve gare, knoer hard op mijn toetsen te rammen om een letter op papier te krijgen. Nou ja, papier, display dan maar.
Ik zit nu met een dood vogeltje in m’n mond, veel te vroeg wakker, m’n verslag te typen. Sinds 1 augustus zijn de Boedisten en de Newaren weer aan het zingen en muziek maken geslagen. Zingen = kwelen en muziek = herrie. Voor wie hier geweest is, zijn dit normale begrippen. De vijfde van Tsjaikovski of de negende van Beethoven zul je hier niet horen. Nee, ..... gewoon rammen op die bongo’s, klingelen met die messing klingeldingen. De zangers proberen boven dit lawaai uit te komen door heel hard te schreeuwen. Naast de Khwopa heeft zich zo’n groep genesteld en die gaan dus om 5:30 aan de slag. Dat zijn de Newaren. Dan heb je de boedisten, dit zijn ook Nepali en Newaren maar die hangen Boedha aan en zijn van een andere richting. Die lopen langs de Khwopa, gaan niet gelijk linksaf naar Pottery Square maar lopen langs de zittende Newaarse herrie makers om bij de tweede straat linksaf te slaan. De boedisten bespelen de bongo, klarinet en trompet. Als de boedisten langs de Kwopa komen en richting de Newaarse kliek gaan, beginnen ze harder te spelen want zij willen winnen. De Newaren rammen en stampen ook “om ter hardst” dus, probeer daar maar eens doorheen te slapen. Gelukkig duurt dit maar 1 maand.
Dus voor de duidelijkheid, zo rond 4:00 uur begint de buurtfucker zijn geblaf, duurt gemiddeld 1 tot anderhalf uur en aansluitend de Newari jostiband met passerende boedistische toeteraars. De Neware stoppen tussen 7 en half 8. Tja en dan kiezen he, blijven liggen of er uit. Altijd weer lastig die keuzes. Genoeg geklaagd!!
Een paar dagen geleden kwam Shyam naar boven met een uitnodiging. Shyam en ik zijn uitgenodigd voor de opening van het Shiva II Guesthouse. Ik heb er een jaar geleden eens over geschreven in m’n blog. Shiva II is een schitterend, in Nepali stijl, nieuw gebouwd guesthouse. 14 ruime kamers, restaurantruimte en een rustige ligging, net voor de hoofdingang van Bhaktapur durbar square. Suresh, de eigenaar, en ik kunnen het goed met elkaar vinden en hij was dan ook erg blij dat we op de opening verschenen. Eerst kregen we een tika, rood lint, bloemmetje voor in je haar en een banaan. Daarna rustig zitten en wachten tot het diner. Op dat moment zit er in de restaurantruimte de eerste groep te eten. Als die klaar zijn worden ze er vriendelijk en beleefd uitgesmeten en is onze groep aan de beurt. Shyam en ik gaan in kleermakerszit in een hoek zitten, achter het bananenbladbord. Het wordt een echt Newari maal, geplette rijst en pickles. Dan komen om beurten de potten langs, schep buffelvlees, schep gele groenten, schepje erwtachtig spul, schepje rood dinges, en intussen met je rechterhand eten, een snotneus krijgen, jezelf afvragen hoe je je neus kunt snuiten, met de linkerhand je snottebel weg vegen, door eten, schep groente, schep geitenvlees, schep sponsachtig bruin spul. Intussen is de raksi aan gerukt. Net als in het Heart wordt de raksi in aardewerk kommetjes geschonken. Ik pak m’n kommetje en proost met Shyam, slok raksi, ................ met tranen in mijn ogen en met een heel klein hees stemmetje brabbel ik “Strong stuff.” dat vind Shyam ook. Mijn keel is dicht geschroeid, als zwavelzuur brand het goedje zich een weg naar mijn maag. Sodeju !!!!!! straf spul !!!!!!!!! Ik schat zeker 60 tot 70 %. In het Heart hebben we ook raksi, kopen we altijd bij hetzelfde vrouwtje en het is goed drinkbaar en ongeveer 40%. Daar ben ik wel aan gewend. Daarbij komt dat ik raksi met water drink, dus het was wel ff wennen. Gauw maar weer een hap beaten rice met een mix van dinges in mijn mond gepropt. Er komt weer een pot langs met een soort van langwerpige kroepoek. Ik pak er een en Shyam pakt er een paar. Ik neem een hap, lang kauwen, doorslikken en dan pas vragen aan Shyam wat het is. “Mmmmm, very nice, fried airpipe.” Ik blijf stoer lachend naar Shyam kijken, neem nog een hap, “Yeah, very nice.” Ik zit gefrituurde luchtpijp te eten!! Maar ja, als zij er niet van dood gaan waarom zou ik er dan iets van oplopen. Mmmmmmmmmmm, toch gauw maar een slok raksi.
Als een echte Newaar heb ik wat geplette rijst appart gehouden, het ligt maagdelijk wit links op mijn bord. Na nog wat raksi’s, je moet niet flauw zijn in het buitenland, en het nodige “No thank you, finished.” komt dan de yoghurt. Heerlijke Bhaktapur gurt. Nu komt het hoopje geplette rijst van pas, probeer maar eens yoghurt met je handen te eten ! Maar met wat rijst maak je er weer een vastere substantie van en dan lukt het aardig. Het geslurp is niet van de lucht maar de smaak is heerlijk. Daarna nog wat fruit, een laatste raksi en naar buiten. In de rij om je handen te wassen, afscheid nemen en huiswaarts.
Door de grote poort het Durbar square op richting Shiva guesthouse. Als ik rechtsaf wil slaan duwt Shyam mij terug richting guesthouse. “We walk Shiva temple. You know sir, always from left to right.” “Oke Shyam, yes I know, clockwise.” We ronden de Shiva tempel gaan door het kleine straatje richting Taumandhi square. Als ik aan het eind weer rechtsaf wil duwt Shyam mij weer naar links, om dat hele kleine tempeltje heen, “From left to right, sir.” “Yep, would you like a raksi in my restaurant ?” Is water nat, is vuur heet ?? “Yeah, if you like.” Als we in de Newari room willen gaan zitten komt Sasjaan naar mij toe, “Your friend is waiting for you upstairs.” Het zijn hier al heel gauw vrienden maar wie zit er nu op mij te wachten. “Who ?” “Your Nepali friend from Kathmandu.” Shyam en ik naar het balkon, daar zit Nilam met een andere Nepali.
Na een kleine 10 minuten begint het te hozen. Niet lang daarna moeten we verkassen, alsof er geen dak is klotst het water het terras op. We gaan alsnog naar de Newari room.
Nilam, Sambu aan het bier en Shyam en ik aan de raksi. Even later komt Willy binnen. Willy is een vrijwilligster uit Breda en zij logeert ook in de Khwopa. Vandaag vertrekt ze voor een 9 tal dagen. Rondje Chitwan, Pokhara, trekking van 4 dagen en dan terug naar Bhaktapur.
Omdat het met bakken uit de hemel komt zijn wij gedwongen om in het Heart te blijven en raksi te drinken maar gelukkig houd het na een tijdje op met regenen en kunnen we naar de Khwopa.
In de Khwopa zit Master (pashminashop) op te passen. “Small whiskey, sir?” Is water nat, is vuur heet ?? En deze ochtend wakker getrommeld met een dood vogeltje in mijn mond.
Het leven in het Heart is zo slecht nog niet. Kancha ligt heerlijk te tukken op het heetst van de dag.
Nilam en Sambu ( probeer maar eens om daar geen Sambuca tegen te zeggen).
Shyam met een fles raksi voor z'n snuffert.
Willy ziet het allemaal lachend aan.
Tja, wat is hier nu van te zeggen.
Later in de Khwopa wordt Shyam toch een beetje zatjes.
woensdag 6 augustus 2008
Laptop kaduuk ??
01 augustus 2008 8:10 uur.
De laatste dagen is de %$@^%$^# buurtfucker weer bezig. Die hond blaft om te blaffen en kan dat uren volhouden. Ook is het ’s nachts broeierig warm, de ventilator staat aan en maakt een klere geluid.
Inmiddels is het 6 augustus. De schrik slaat om mijn hart, mijn toetsenbord begint kuren te vertonen, wat nu als mijn laptop het begeeft? Dit zinnetje heeft 2 minuten geduurt.
Ik heb mijn machine herstart maar daar ligt het ook niet aan. Ik zal hem wel na laten kijken.
Als ik op mijn teras de lunch gebruik dringt het langzaam tot mij door dat er helemaal niemand op de trappen van de Nyatapola tempel zit of ligt.
Ik stop er mee, het is geen doen.
13:00 uur en helemaal leeg.
Nog nooit gezien.
Een dag later liggen er weer Nepali te pitten.
Probeersel.
De laatste dagen is de %$@^%$^# buurtfucker weer bezig. Die hond blaft om te blaffen en kan dat uren volhouden. Ook is het ’s nachts broeierig warm, de ventilator staat aan en maakt een klere geluid.
Inmiddels is het 6 augustus. De schrik slaat om mijn hart, mijn toetsenbord begint kuren te vertonen, wat nu als mijn laptop het begeeft? Dit zinnetje heeft 2 minuten geduurt.
Ik heb mijn machine herstart maar daar ligt het ook niet aan. Ik zal hem wel na laten kijken.
Als ik op mijn teras de lunch gebruik dringt het langzaam tot mij door dat er helemaal niemand op de trappen van de Nyatapola tempel zit of ligt.
Ik stop er mee, het is geen doen.
13:00 uur en helemaal leeg.
Nog nooit gezien.
Een dag later liggen er weer Nepali te pitten.
Probeersel.
Abonneren op:
Posts (Atom)