28mei 2007 16:39 uur
Ik heb net mijn verslag van 26 mei op het web gezet als Shyam boven komt. Hij heeft een schoteltje bij zich en zet dat op mijn buro. “Yo marie Sir, you like?” Ik herken onmiddelijk mijn knoflookballen. “Yeah Shyam, I like. What’s it called?” “Yo marie.” En Shyam wacht glimmend van trots op mijn eerste hap. Klets, niet memmen, tanden erin. “Nice Shyam” murmel ik. Shyam gaat naar beneden. Ik besluit er een foto van te maken zodat jullie enig idee hebben wat het is. Na mijn tweede hap weer een foto zodat je het “bruine spul” kunt zien. Ik vind het niet echt vies maar om te zeggen lekker ?!?!?!.
27 mei. Shyam komt naar boven om mijn ontbijt te brengen. “You know sir, today strike? All closed. Me also closed.” “What do you mean strike ? Who is striking and why are you closed?” “Not only me Sir, everybody closed.”
De leraren van de privescholen willen dezelfde faciliteiten en salariëring als de leraren die les geven op de regeringsscholen. Nou .............. en daarom staakt heel de Kathmanduvallei. Als dat niet helpt dan staakt volgende maand heel Nepal. Verbijsterd hoor ik hem aan. Maar wat heb ik met de leraren te maken. Waarom moet mijn restaurant dicht omdat een priveleraar ook een pensioenregeling wilt. Shyam kijk mij beteuterd aan. Dus als morgen de buschauffeurs meer salaris willen gaan wij met z’n allen staken? Shyamk snapt dat er iets niet klopt maar het fenomeen staken is hier nog maar een paar jaar oud. Daarvoor was alles van de koning en als je iets wilde ging je naar hem toe. Dan was het simpel; of je kreeg je zin of je had geen baan meer. Tijdens het maoisten geklooi is de kracht van het stakingswapen ontdekt. Maar nu grijpen ze te pas en te onpas naar deze mogelijkheid. Omdat de regering sinds de koningsmoord alleen maar vriendjes met het volk wil zijn grijpen ze niet in.
Vanuit mijn sloel zie ik een buurvrouw het pas geoogste graan dogen. Op grote matten wordt het graan over het dak verspreid om het te laten drogen. Het is 8:00 uur en al erg warm.
Na mijn ontbijtje mail lezen, krantje ( shit eerste Pinksterdag, geen Telegraaf ), douche en op naar het Heart. Als ik mijn kamer uit kom zie ik de buurvrouw weer bezig. Het topje gaat uit. Het is 10:00 en bloed heet.
Ik bonk op de deur. Nabu doet open. “So your on strike, why?” “Because of teachers and…..” “Yes, I know, but why are we striking. Your not a teacher?” “No but everybody is on strike so we think.” “Yeah I know what you think. Where is the rest?” “The are all doing things, I don’t know.”
Alles is inderdaad dicht. Badgaon is open met 1 deur omdat re en verdwaalde gast rondloopt en die kun je niet buiten sluiten. Ik besluit om ook ff mijn gezicht te laten zien en ik kan tevens een foto maken van mijn nieuwe dak. “I go to the Badgaon, maybe I can get a decent meal. Tomorrow we will have a talk about striking.” Ik naar de Badgaon.
Ik wordt hartelijk begroet door de receptioniste. “Long time no see.” ze vouwt de handjes en begroet me met “Namaste, mister Rick, how are you, I am glad to see you again.” “I am also glad to see you again. You are looking very nice. “ Ze bloosd. Ik de trap op naar het dakterras. Ook daar wordt ik hartelijk begroet. Ik ga aan een tafeltje in de schaduw zitten en neem een water. “Botle of pani, please”
Ik neem een foto van mijn dak en ook van het plein. Alles is dicht en het plein ligt er verlaten bij. Ik babbel nog wat met de Badgaon staff en na een uurtje ga ik naar huis. Straks F1.
28 mei 6:30 Prie, prie. Mijn GSM. “Met Rick” piept mijn stem. “Hallo Sir. With Chhoisang Lama. You know me?” Ja natuurlijk ken ik jou. “Yes, I know you.” “When you come to pick up visa? Visa ready. What time you come.” “Two o clock this afternoon. Oke?” “Oke, two o clock you come. See you.” Hij verbreekt de verbinding. Ik draai me nog ff om. Shit, 6:32 wat een volk.
Als ik op sta bel ik Krishna. We hebben afgesproken dat hij mee gaat. Verleden week heeft Krishna, tijdens de bekend makings toer van Florence, Chhoisang Lama gesproken. Die heeft hem verzekerd dat alles in orde zou komen. Ik ben dezelfde dag nog gebeld met de verzekering dat alles in orde is en dat ik me geen zorgen hoef te maken. Doe ik ook niet. Na het afgeven van mijn paspoort zijn de zorgen voorbij. Of je krijgt het terug of niet. Je zorgen maken zal deze situatie niet veranderen. Krishna is niet te bereiken.
Om 10:00 uur ga ik naar de bank om mijn rekening te plunderen. Lekker wandelingetje. Op de terugweg kom ik Krishna tegen. “He jongen.” “Hoi Krish, how are you?” Ik begroet ook Rosani die achterop zit. Ik vertelo hem van het telefoontje en dat we om 14:00 in Kathmandu moeten zijn. We spreken af om 13:00 in de Khwopa. Namaste en de familie Kaito crost verder. Ik vervolg mijn loopje richting Heart. De hele staff is aanwezig.. “Hey boys, no strike today?” “Ha, no, not today” antwoord Ujjol. Hij is zich van geen kwaad bewust. “Today normal day. Everybody open.” Ik begin uit te leggen dat het vreemd is dat een land staakt omdat een kleine groep mensen iets willen bereiken. Het is “normaal”dat de groep zelf staakt maar waarom de rest van het land staakt is mij een raadsel. “Because they asked.” is het verbijsterende antwoord. Ik ga maar weer aan het uitleggen dat dit niet de bedoeling van staken is. Andere manier proberen.
Als je staakt werk je niet. Allen zijn het er me eens. Als je niet werkt krijg je geen geld. Weifelend zijn ze het er mee eens. Als je niet werkt en het restaurant is dicht komen er geen klanten. Iedereen eens. Als het restaurant dicht is is er geen omzet van 3000 rupee of in het hoog seizoen van 30.000 rupee. Ze knikken instemmend. Dus krijg ik van jullie 3000 rupee en jullie geen salaris voor deze dag. Het valt helemaal stil.
“So, I am not going to do that,........... this time but, next time there is a strike, first you ask me if it is Oke to strike. If I say yes, than you can strike and salary will be payed if I say no than you just have to work. Oke?” Iedereen knikt. “Now I like a chowmien and a pani, please”
Na de maaltijd ga ik richting Khwopa. Als ik binnen wil stappen komt net Florence naar buiten. “Hoi, hoe gaat het” “Nou het valt een beetje tegen. Ik kan mijn draai nog niet zo goed vinden. Het is zo anders en daarnaast ben ik ook een beetje ziek.” Ik kijk op mijn horloge. 12:04 “Heb je tijd voor een bakkie of misschien wat thee.” “Graag.” Terug naar het Heart.
Ze voelt zich alleen, heeft forse diaree, kan met niemand alle nieuwe ervaringen delen, denkt veel aan thuis, kortom ze voelt zich een beetje kloten. Ik heb met haar te doen. Het is de cultuur shock en ze is alleen. De twee didi’s spreken slecht tot geen Engels en hoe deel je daar je cultuur verschil mee. We babbelen wat en even later komt Krishna het balkon op. Sapje en wij moeten naar Kathmandu. “Hou je taai meid.” en we stappen op. Ik zal me wat om haar bekommeren.
Na weer een heerlijk ritje komen we aan bij het bureau voor tourisme. We worden op het parkeerterein opgevangen door Chhoisang Lama en die troont ons mee naar het grasveld tegenover de ingang van het gebouw. Er zitten 4 lama’s in lotushouding op het gras en mij wordt een plaatsje aangeboden. Krishna volgt. “We have your visa” en Chhoisang `laat mijn paspoort zien. Ik zie het visum. “Do you also have papers from my compagny?” De hoofdman begint te praten. Hij is duidelijk “de man” Zijn Engels is redelijk maar ik vraag of het in Nepali kan. Krishna weet precies wat ik wil en zal dat ook beter uit kunnen leggen. Een hoop Nepali gebrabbel en hoofd gewiebel. Ik krijg fotokopieën van de firma gegevens. Ik mag de orginelen zien maar niet krijgen want ik ben een partner in het bedrijf van de hoofdman. Ik kijk Krishna aan en we knikken alle twee. Ik geef 80.000 rupee aan Chhoisang Lama. Deze keer telt hij het niet na.
Volgend jaar is het een stuk goedkoper. Krish en ik staan op. “See you next year.” en we gaan naar de motor.
Binnen een half uur zijn we terug. Biertje in het Heart en daarna naar mijn blog.
Ik heb mijn visum !!!!!!
maandag 28 mei 2007
zaterdag 26 mei 2007
Het dak erop
26 mei 2007 14:08 uur
Gisteren om +/- 17:00 uur kwam de timmerploeg van onze timmermeneer. Alle materialen waren er en ze wilden aan de slag. “What do you want, we must take the roof out? “ “Sorry, what do you mean?” “Do you want that we take out the roof or that we mount the new roof over the old one.” Het blijven Nepalen. “I want you to take it all out.” De mannen gaan aan de slag. De oude beplating wordt verwijdert wat met enige moeite redelijk lukt. Als ze bij de laatste plaat zijn aangekomen wordt er toch wat getwijfeld. Ke garne ? Ik controleer de multiplex plaat en besluit om deze te laten zitten. Deze is nog voledig intact.
De electricien ariveert en ik vraag hem om de buitenlampen te vervangen. Kancha en Sajaan gaan bij de internet shop een ladder lenen die voor morgen 10:00 terug moet zijn. Volgens de electricien moet dat kunnen. Kwartiertje later komen de mannen terug met een ladder. Te kort voor de hoogste verdieping maar ik vraag om de lampen van de eerste verdieping te vervangen. Iedereen gaat aan de slag.
Het wordt hier redelijk snel donker. Om 19:30 is het pikke donker. Dus het is haasten geblazen. Het dak vorderd gestaag maar ze kunnen het niet af krijgen. Het hele dak is afgedekt met multiplex en de helf is ook afgewerkt met een zinken top laag. Het is hun manier en ik vind het best. De electricien haalt het wel. In het donker wordt de laatste lamp gemonteerd. Morgen komt de timmerploeg terug. Ik hoop dat ze dat doen.
De timmerploeg gaat naar huis en de electricien blijft nog ff plakken. Onze eigen Krishna komt ook ff gedag zeggen. Nabu maakt een dhal bath voor de mannen, de electricien eet mee evenals Krishna. Ik neem een chicken sandheko. Borrel erbij, hoppeta, nu maar hopen dat het niet gaat regenen vanacht.
Vandaag om 11:00 afgesproken bij het Heart. Om 11:00 uur zal er een schilder komen en ik wil graag dat Krishna daarbij is om uit te leggen wat ik precies wil.
De timmerploeg is al vertrokken. Het dak is af, joepie de poepie. De pannenlegger is er ook al. Er moet weer een waterdichte aansluiting komen met het nieuwe dak en ik vraag hem tevens om het hele dak na te kijken en te repareren. Alles aan het huis is voor de huurder. Dat is mij van te voren duidelijk verteld. Als het huis instort of zo-iets is dat uiteraard voor de huiseigenaar maar waneer hij het herbouwd is aan hem.
Ujjol heeft de dakdekker 50 rupee gegeven en daarvoor heeft de man 50 dakpannetjes gekocht. Het hele dak is inmiddels nagekeken en waar nodig gerepareerd. Dagloon 150 rupee. Twee uur gewerkt. Ik geef hem 100 rupee. Hij blij maar ik nog meer. Ik kan er voorlopig de eerste 10 jaar tegen.
Het is 13:30. Geen schilder gezien. Krishna en ik nemen een lichte lunch. Het is bloed heet. Op het Taumandhi square zijn zo weinig mogelijk mensen. In de schaduw van de trappen van de Nyatapola tempel worden de voegen van de bestrating schoongemaakt. Uiteraard een vrouwen werkje. Na de lunch ga ik naar huis. Verslagje schrijven en staks de kwalificatie van de F1 te Monaco. I love the Nepal !!!!!!!!!!!!
Gisteren om +/- 17:00 uur kwam de timmerploeg van onze timmermeneer. Alle materialen waren er en ze wilden aan de slag. “What do you want, we must take the roof out? “ “Sorry, what do you mean?” “Do you want that we take out the roof or that we mount the new roof over the old one.” Het blijven Nepalen. “I want you to take it all out.” De mannen gaan aan de slag. De oude beplating wordt verwijdert wat met enige moeite redelijk lukt. Als ze bij de laatste plaat zijn aangekomen wordt er toch wat getwijfeld. Ke garne ? Ik controleer de multiplex plaat en besluit om deze te laten zitten. Deze is nog voledig intact.
De electricien ariveert en ik vraag hem om de buitenlampen te vervangen. Kancha en Sajaan gaan bij de internet shop een ladder lenen die voor morgen 10:00 terug moet zijn. Volgens de electricien moet dat kunnen. Kwartiertje later komen de mannen terug met een ladder. Te kort voor de hoogste verdieping maar ik vraag om de lampen van de eerste verdieping te vervangen. Iedereen gaat aan de slag.
Het wordt hier redelijk snel donker. Om 19:30 is het pikke donker. Dus het is haasten geblazen. Het dak vorderd gestaag maar ze kunnen het niet af krijgen. Het hele dak is afgedekt met multiplex en de helf is ook afgewerkt met een zinken top laag. Het is hun manier en ik vind het best. De electricien haalt het wel. In het donker wordt de laatste lamp gemonteerd. Morgen komt de timmerploeg terug. Ik hoop dat ze dat doen.
De timmerploeg gaat naar huis en de electricien blijft nog ff plakken. Onze eigen Krishna komt ook ff gedag zeggen. Nabu maakt een dhal bath voor de mannen, de electricien eet mee evenals Krishna. Ik neem een chicken sandheko. Borrel erbij, hoppeta, nu maar hopen dat het niet gaat regenen vanacht.
Vandaag om 11:00 afgesproken bij het Heart. Om 11:00 uur zal er een schilder komen en ik wil graag dat Krishna daarbij is om uit te leggen wat ik precies wil.
De timmerploeg is al vertrokken. Het dak is af, joepie de poepie. De pannenlegger is er ook al. Er moet weer een waterdichte aansluiting komen met het nieuwe dak en ik vraag hem tevens om het hele dak na te kijken en te repareren. Alles aan het huis is voor de huurder. Dat is mij van te voren duidelijk verteld. Als het huis instort of zo-iets is dat uiteraard voor de huiseigenaar maar waneer hij het herbouwd is aan hem.
Ujjol heeft de dakdekker 50 rupee gegeven en daarvoor heeft de man 50 dakpannetjes gekocht. Het hele dak is inmiddels nagekeken en waar nodig gerepareerd. Dagloon 150 rupee. Twee uur gewerkt. Ik geef hem 100 rupee. Hij blij maar ik nog meer. Ik kan er voorlopig de eerste 10 jaar tegen.
Het is 13:30. Geen schilder gezien. Krishna en ik nemen een lichte lunch. Het is bloed heet. Op het Taumandhi square zijn zo weinig mogelijk mensen. In de schaduw van de trappen van de Nyatapola tempel worden de voegen van de bestrating schoongemaakt. Uiteraard een vrouwen werkje. Na de lunch ga ik naar huis. Verslagje schrijven en staks de kwalificatie van de F1 te Monaco. I love the Nepal !!!!!!!!!!!!
vrijdag 25 mei 2007
Het dak eraf.
25 mei 2007 11:24 uur
Eergisteren zijn de Newari lampen gemonteerd. 5 aan de voorkant en 3 aan de zijkant. Het is verboden om lichtbakken of neonreclame op te hangen. Ik begrijp dat wel een beetje maar het is toch lastig om de toeristen ’s avonds op je tentje te attenderen. De Newari lampen heb ik nu meer naar de buitenkant laten plaatsen zodat het licht ook als “strijklicht” langs de naamborden van het Heart gaan. Beter dan niks denk ik maar.
De electricien is een vriend van Shyam en nadat ik tegen Shyam had gezegd dat ik de lampen wel op wilde hangen zei hij “When sir, now?” “Yes, if possible.” “I phone, sir Oke?” “Yes please.” Een kwartiertje later komt de electricien de Khwopa binnen. Da’s snel !
Ik leg uit wat ik wil en Krishna, iedereen is hier naar een god vernoemd lijkt het wel, gaat aan de slag. Hij gaat naar dezelfde “groothandel” als ik met Shyam geweest ben en komt even later terug met de benodigde spullen.
Hij werkt snel, deze Krishna, en erg secuur. Ik geniet ervan en mijn boy’s helpen van alle kanten mee.
Als alles is aangesloten behalve het nieuwe schakelbord vant de stroom uit. Powercut !!!. Met een van de lampen die automatisch aan springen bij stroomuitval wordt de werkplek aangelicht en Krishna monteerd het schakelpaneel. Nu maar wachten.
Het werkt !!! Alles werkt precies zoals ik wilde. 2 kleine spotlights die de muur belichten zodat daar wat “antieke” tanka’s kunnen worden opgehangen. De 7 buiten lampen die het balkon verlichten, de twee lampen die, onafhankelijk geschakeld, de eettafels belichten en de buitenlampen die de zijgevel verlichten. Alles dimmer geschakeld. Dimmer 150 rupee. Ik ben erg blij.
Gisteren zit ik lekker op mijn balkonnetje te genieten van een fried rice. Het is erg winderig. Dat zijn hier soms van die vlagen die uit het niets ontstaan en ook na 3 – 4 minuten weer ophouden. Er loop weer een groepje wenende vrouwen voorbij. Gauw een foto. Opeens klinkt er een enorm kabaal boven me. Het lijkt wel of het dak instort. Mensen die op de Nyatapola tempel naar het plein zitten te kijken, staren nu allemaal naar mijn dak. Kancha komt het balkon opgerend, klimt op de rand en met zijn hand voelt hij aan de dakrand. “Roof gone !” Hoezo roof gone, ik zie het toch gewoon nog zitten!?!?!? “What you mean, roof gone?” “Plate gone, pfoep, gone, Wind.” Jaha, dat zijn nog al eens conversaties. “Come.” zegt ie en pakt mijn hand en leid mij naar beneden. Wij het Taumandhi square op. Ik kijk achterom en zie de shit.
Het balkon wordt overkapt door een dak van multiplex. Niet waterdicht uiteraard. Over deze houten platen zijn metalen platen gelegd. De dakrand is, in plaats van de gebruikelijke 1,8 cm, 5 cm dik. Gezwollen door het water. Zodoende is de metalen plaat los gekomen en door de windvlaag van het dak gescheurd. ’T is toch altijd wat in Nepal.
De timmerman gebeld en die komt naar het Heart. Kijken, staren, hoofd wiebelen, meten, heel veel Newari praten met Uzzol. “Oke, he can fix it.” “When?” “Tomorrow.” “How much?” “*80 rupee per square feet, including wood.” “Oke, as fast as possible, it can be raining any day.” “Yes, we know.”
Vanmorgen een voorschot betaald om het hout te kopen. Alles bij elkaar is het 160 square Ft, Hollekidee. How to get rid of your money!
Nu ff douchen en op naar het Heart, ben benieuwd wat vandaag weer brengt.
Eergisteren zijn de Newari lampen gemonteerd. 5 aan de voorkant en 3 aan de zijkant. Het is verboden om lichtbakken of neonreclame op te hangen. Ik begrijp dat wel een beetje maar het is toch lastig om de toeristen ’s avonds op je tentje te attenderen. De Newari lampen heb ik nu meer naar de buitenkant laten plaatsen zodat het licht ook als “strijklicht” langs de naamborden van het Heart gaan. Beter dan niks denk ik maar.
De electricien is een vriend van Shyam en nadat ik tegen Shyam had gezegd dat ik de lampen wel op wilde hangen zei hij “When sir, now?” “Yes, if possible.” “I phone, sir Oke?” “Yes please.” Een kwartiertje later komt de electricien de Khwopa binnen. Da’s snel !
Ik leg uit wat ik wil en Krishna, iedereen is hier naar een god vernoemd lijkt het wel, gaat aan de slag. Hij gaat naar dezelfde “groothandel” als ik met Shyam geweest ben en komt even later terug met de benodigde spullen.
Hij werkt snel, deze Krishna, en erg secuur. Ik geniet ervan en mijn boy’s helpen van alle kanten mee.
Als alles is aangesloten behalve het nieuwe schakelbord vant de stroom uit. Powercut !!!. Met een van de lampen die automatisch aan springen bij stroomuitval wordt de werkplek aangelicht en Krishna monteerd het schakelpaneel. Nu maar wachten.
Het werkt !!! Alles werkt precies zoals ik wilde. 2 kleine spotlights die de muur belichten zodat daar wat “antieke” tanka’s kunnen worden opgehangen. De 7 buiten lampen die het balkon verlichten, de twee lampen die, onafhankelijk geschakeld, de eettafels belichten en de buitenlampen die de zijgevel verlichten. Alles dimmer geschakeld. Dimmer 150 rupee. Ik ben erg blij.
Gisteren zit ik lekker op mijn balkonnetje te genieten van een fried rice. Het is erg winderig. Dat zijn hier soms van die vlagen die uit het niets ontstaan en ook na 3 – 4 minuten weer ophouden. Er loop weer een groepje wenende vrouwen voorbij. Gauw een foto. Opeens klinkt er een enorm kabaal boven me. Het lijkt wel of het dak instort. Mensen die op de Nyatapola tempel naar het plein zitten te kijken, staren nu allemaal naar mijn dak. Kancha komt het balkon opgerend, klimt op de rand en met zijn hand voelt hij aan de dakrand. “Roof gone !” Hoezo roof gone, ik zie het toch gewoon nog zitten!?!?!? “What you mean, roof gone?” “Plate gone, pfoep, gone, Wind.” Jaha, dat zijn nog al eens conversaties. “Come.” zegt ie en pakt mijn hand en leid mij naar beneden. Wij het Taumandhi square op. Ik kijk achterom en zie de shit.
Het balkon wordt overkapt door een dak van multiplex. Niet waterdicht uiteraard. Over deze houten platen zijn metalen platen gelegd. De dakrand is, in plaats van de gebruikelijke 1,8 cm, 5 cm dik. Gezwollen door het water. Zodoende is de metalen plaat los gekomen en door de windvlaag van het dak gescheurd. ’T is toch altijd wat in Nepal.
De timmerman gebeld en die komt naar het Heart. Kijken, staren, hoofd wiebelen, meten, heel veel Newari praten met Uzzol. “Oke, he can fix it.” “When?” “Tomorrow.” “How much?” “*80 rupee per square feet, including wood.” “Oke, as fast as possible, it can be raining any day.” “Yes, we know.”
Vanmorgen een voorschot betaald om het hout te kopen. Alles bij elkaar is het 160 square Ft, Hollekidee. How to get rid of your money!
Nu ff douchen en op naar het Heart, ben benieuwd wat vandaag weer brengt.
woensdag 23 mei 2007
Newari lampen
23 mei 2007 9:14 uur
Gisteren om 5:30 wakker en uit eindelijk opgestaan. Er moet wat aan gedaan worden, die hond moet dood. Met allerlei scenario’s in mijn hoofd, “How to kill a dog and get away with it” breng ik de ochtend door terwijl ik mijn mail lees. Shyam komt om 7:00 naar boven om het dakterras open te gooien. “Morning, Sir, Have a nice sleep?” “Morning Shyam, I really hate the dog, I want to kill him.” “I know sir, we all want to kill him but dog very clever. I also speak with neighbor, they also want to kill the dog. Many complaints about the dog. But owner of dog, crazy man, sir.” Het vervelende is dat Shyam het zich erg aantrekt. “I don’t want to leave Khwopa Shyam, but the dog is killing me.” Ik eet mijn ontbijt en lees de krant.
Als ik na mijn douch naar beneden ga vraag ik aan Shyam of hij mee gaat voor de inkopen. De Newari lampen moeten worden afgemonteerd en daarvoor zijn spullen nodig. 14 fitingen, 14, stekkers en contra stekkers, 20 lampen en 7 pakjes M-sil. “Sure, Sir, I go with you.” en hij wiebeld zijn hoofd. Wij naar de “groothandel”
Na de inkopen terug naar huis. “When do you have time to help me with my lamps?” “I got time sir, now good time.” en Shyam pakt de eerste lamp. We beginnen de eerste lamp op te bouwen als de overbuurman binnen komt. Hij kijkt geïnteresseert toe. We beginnen eerst de fittingen en de stekkers te monteren. De buurman doet spontaan mee. Na twee fittingen komt de buurman van de pashmina shop binnen. Hij kijkt toe en bij fitting 3 gaat ook hij aan de slag. Onze fabriek loopt goed. Alle verbindingen worden getest en na een uurtje zijn de 14 fittingen klaar. Daarna gaan Shyam, Riandra (overbuurman) en ik de eerste fitting in de lamp monteren. Na 2 uur zijn alle lampen gemonteerd en worden door Shyam achter de trap gelegd. De M-sil moet uitharden.
Tijd voor een bakkie thee. Shyam loopt de Khwopa uit en komt even later terug met 8 platte dinges. “You try one, Sir, I think you like.” “What is it?” “Moela Sir, very mjam.” en hij gebaard met zijn hand het ‘erg lekker gebaar’. Ik krijg er twee en ik neem een hap, .......... oliebollen, het zijn hele zoete oliebollen en erg lekker.!!!!!!! Mjam !!!
“You like, Sir?” “Yes Shyam, very nice, we call it ‘oliebollen’, very mjam.” Shyam glimt.
Ik ga naar het Heart of Bhaktapur en neem een buf chowmien en een biertje. Het is 17:30 en ik ben helemaal vergeten te eten. Goed voor mijn lijn denk ik maar. Ik ben de enige blank op het plein. Op mijn terasje zie ik aan de overkant wat vlooiende vrouwen en denk weer aan de filmmeiden.Na een uurtje ga ik terug naar de Khwopa en neem plaats op het stoepje naast Shyam. Erg leuk om de Nepali langs te zien lopen. Als Het helemaal donker is stap ik op, neem een flesje bier en ga naar m’n kamer. CNN kijken en vroeg naar bed. Ik hoop dat ik een lange ruk kan maken.
Vandaag, 5:01 Ik wordt wakker geblaft. Ik ben om 10:00 gaan slapen en heb er nu 7 uur opzitten. Reden om niet geheel chagerijnig te zijn, maar die hond moet eraan !!!! Om een uur of 6 houd de fucker op. Ik probeer weer te gaan slapen en wordt om 8:50 wakker, heerlijk.
Tijdens het schrijven komt Florence naar boven. Het is alweer haar laatste dag in de Khwopa, vandaag vertekt ze naar Swarga om er tot 14 juni te blijven. We babbelen wat en ze gaat foto’s nemen vanaf het dakterras. Het uitzicht is erg heiïg. Als ze weer naar beneden komt “Zie je dit T-shit, niets meer van de ketjap te zien” “Oke, daar ben ik erg blij mee, vond het wel kloten,” “Ben je gek, joh, ik vond het eigenlijk wel leuk, Prima begin van mijn Nepal avontuur.” Kijk ! dat zijn nog eens toffe meiden. We nemen afscheid “Maar ik zie je toch nog wel.” “Tuurlijk, ik kom nog eten in je restaurant. Dag” en ze daalt de trap af.
Gisteren om 5:30 wakker en uit eindelijk opgestaan. Er moet wat aan gedaan worden, die hond moet dood. Met allerlei scenario’s in mijn hoofd, “How to kill a dog and get away with it” breng ik de ochtend door terwijl ik mijn mail lees. Shyam komt om 7:00 naar boven om het dakterras open te gooien. “Morning, Sir, Have a nice sleep?” “Morning Shyam, I really hate the dog, I want to kill him.” “I know sir, we all want to kill him but dog very clever. I also speak with neighbor, they also want to kill the dog. Many complaints about the dog. But owner of dog, crazy man, sir.” Het vervelende is dat Shyam het zich erg aantrekt. “I don’t want to leave Khwopa Shyam, but the dog is killing me.” Ik eet mijn ontbijt en lees de krant.
Als ik na mijn douch naar beneden ga vraag ik aan Shyam of hij mee gaat voor de inkopen. De Newari lampen moeten worden afgemonteerd en daarvoor zijn spullen nodig. 14 fitingen, 14, stekkers en contra stekkers, 20 lampen en 7 pakjes M-sil. “Sure, Sir, I go with you.” en hij wiebeld zijn hoofd. Wij naar de “groothandel”
Na de inkopen terug naar huis. “When do you have time to help me with my lamps?” “I got time sir, now good time.” en Shyam pakt de eerste lamp. We beginnen de eerste lamp op te bouwen als de overbuurman binnen komt. Hij kijkt geïnteresseert toe. We beginnen eerst de fittingen en de stekkers te monteren. De buurman doet spontaan mee. Na twee fittingen komt de buurman van de pashmina shop binnen. Hij kijkt toe en bij fitting 3 gaat ook hij aan de slag. Onze fabriek loopt goed. Alle verbindingen worden getest en na een uurtje zijn de 14 fittingen klaar. Daarna gaan Shyam, Riandra (overbuurman) en ik de eerste fitting in de lamp monteren. Na 2 uur zijn alle lampen gemonteerd en worden door Shyam achter de trap gelegd. De M-sil moet uitharden.
Tijd voor een bakkie thee. Shyam loopt de Khwopa uit en komt even later terug met 8 platte dinges. “You try one, Sir, I think you like.” “What is it?” “Moela Sir, very mjam.” en hij gebaard met zijn hand het ‘erg lekker gebaar’. Ik krijg er twee en ik neem een hap, .......... oliebollen, het zijn hele zoete oliebollen en erg lekker.!!!!!!! Mjam !!!
“You like, Sir?” “Yes Shyam, very nice, we call it ‘oliebollen’, very mjam.” Shyam glimt.
Ik ga naar het Heart of Bhaktapur en neem een buf chowmien en een biertje. Het is 17:30 en ik ben helemaal vergeten te eten. Goed voor mijn lijn denk ik maar. Ik ben de enige blank op het plein. Op mijn terasje zie ik aan de overkant wat vlooiende vrouwen en denk weer aan de filmmeiden.Na een uurtje ga ik terug naar de Khwopa en neem plaats op het stoepje naast Shyam. Erg leuk om de Nepali langs te zien lopen. Als Het helemaal donker is stap ik op, neem een flesje bier en ga naar m’n kamer. CNN kijken en vroeg naar bed. Ik hoop dat ik een lange ruk kan maken.
Vandaag, 5:01 Ik wordt wakker geblaft. Ik ben om 10:00 gaan slapen en heb er nu 7 uur opzitten. Reden om niet geheel chagerijnig te zijn, maar die hond moet eraan !!!! Om een uur of 6 houd de fucker op. Ik probeer weer te gaan slapen en wordt om 8:50 wakker, heerlijk.
Tijdens het schrijven komt Florence naar boven. Het is alweer haar laatste dag in de Khwopa, vandaag vertekt ze naar Swarga om er tot 14 juni te blijven. We babbelen wat en ze gaat foto’s nemen vanaf het dakterras. Het uitzicht is erg heiïg. Als ze weer naar beneden komt “Zie je dit T-shit, niets meer van de ketjap te zien” “Oke, daar ben ik erg blij mee, vond het wel kloten,” “Ben je gek, joh, ik vond het eigenlijk wel leuk, Prima begin van mijn Nepal avontuur.” Kijk ! dat zijn nog eens toffe meiden. We nemen afscheid “Maar ik zie je toch nog wel.” “Tuurlijk, ik kom nog eten in je restaurant. Dag” en ze daalt de trap af.
maandag 21 mei 2007
De gebroken ketjapfles
21 mei 2007 11:52 uur
Vandaag wisseling van de wacht. Catherien vertrekt en Florence is net aangekomen. Florence is de nieuwe vrijwilligster van Swarga. Het is allemaal nog best spannend geworden. Ze zou gisteren aankomen maar heeft haar vliegtuig gemist. Haar E-mail ticket werd door Gulf-Air gewijgert en er is in grote haast een nieuw ticket gemaakt wat echter een dag duurde. Florence is vanmorgen om 10:00 op de bovenste verdieping van Khwopa verschenen. Ze heeft wat spulletjes voor me meegenomen, medicijnen en een liter ketjap manis. Ik wil proberen om de smaak van de ketjapmanis na te laten maken door Nabu.
Het meisje is kapot van de reis die inmiddels z’n 36 uur heeft geduurt. Schiphol – Parijs – Muscat – Bahgrein – Kathmandu. En natuurlijk met de nodige vertraging. Arm kind. Om 11:30 gaan Krishna en Catherien een naaimachine kopen die Catherien aan Swarga wil schenken. Florence gaat naar haar kamer om mijn spullen te pakken om daarna een hazenslaapje te doen.
Florence komt de trap op. “Hij is gebroken, je ketjapfles is gebroken” “Sodeju., is het erg, zijn je kleren naar filistijnen?” “Een aantal.” wij de naar haar kamer. Een grote rode reistas met aan de linkerzijde met ketjap doordrenkte kleding. Op het tafeltje de AH tas met de kapotte fles en de medicijnen. Ik heb diep medelijden met haar en voel me erg schuldig. Ze gaat er nogal luchtig mee om en gaat aan de was, de handwas in een wastafeltje. Leuke kennismaking met Nepal. Ik ga naar mijn buro. Florence rent de trap op en af met was die op het dakterras te drogen wordt gehangen. Ik voel me rot.
Vandaag wisseling van de wacht. Catherien vertrekt en Florence is net aangekomen. Florence is de nieuwe vrijwilligster van Swarga. Het is allemaal nog best spannend geworden. Ze zou gisteren aankomen maar heeft haar vliegtuig gemist. Haar E-mail ticket werd door Gulf-Air gewijgert en er is in grote haast een nieuw ticket gemaakt wat echter een dag duurde. Florence is vanmorgen om 10:00 op de bovenste verdieping van Khwopa verschenen. Ze heeft wat spulletjes voor me meegenomen, medicijnen en een liter ketjap manis. Ik wil proberen om de smaak van de ketjapmanis na te laten maken door Nabu.
Het meisje is kapot van de reis die inmiddels z’n 36 uur heeft geduurt. Schiphol – Parijs – Muscat – Bahgrein – Kathmandu. En natuurlijk met de nodige vertraging. Arm kind. Om 11:30 gaan Krishna en Catherien een naaimachine kopen die Catherien aan Swarga wil schenken. Florence gaat naar haar kamer om mijn spullen te pakken om daarna een hazenslaapje te doen.
Florence komt de trap op. “Hij is gebroken, je ketjapfles is gebroken” “Sodeju., is het erg, zijn je kleren naar filistijnen?” “Een aantal.” wij de naar haar kamer. Een grote rode reistas met aan de linkerzijde met ketjap doordrenkte kleding. Op het tafeltje de AH tas met de kapotte fles en de medicijnen. Ik heb diep medelijden met haar en voel me erg schuldig. Ze gaat er nogal luchtig mee om en gaat aan de was, de handwas in een wastafeltje. Leuke kennismaking met Nepal. Ik ga naar mijn buro. Florence rent de trap op en af met was die op het dakterras te drogen wordt gehangen. Ik voel me rot.
zaterdag 19 mei 2007
Een leven zonder internet
19 mei 2007 10:33 uur
Heerlijk geslapen, ontbijtje, mail, blogs lezen (wat steeds meer tijd gaat vergen), krantje lezen en nu aan de blog.
Eergisterenavond vroeg Catrien of ze naar Swarga mocht komen om de kinderen te zien. “Of course, your most welcome.” Krishna heeft uiteraard helemaal geen bezwaar. Omdat de kinderen naar school gaan is de beste tijd ’s morgens voor 10:00 uur of ’s avonds na 17:00. Er wordt 17:00 afgesproken. “Maar ik ken de weg niet.” “Ik breng je wel.” Wat ben ik toch een galante boy.
Het is weinig toeristen gegeven om echt met de Nepali om te gaan en ervaringen te delen. Ik stel aan Krishna voor om Catrien het avond-eten mee te laten maken. Zittend op de grond, met de handen eten en .................dhal bath !! “Zou je dat willen?” “Ja, waarom niet.” “She likes to eat your dhal bath.” “If she stay’s for dhal bath, you have to eat as well, don’t you think?” Shit. “Oke, I accept the challenge.”
Gisteren een regenachtige dag.Ik sluit mijn laptop aan en krijg geen verbinding met het internet. Kabel checken, niets mis mee. Dan maar naar de cybershop. Mijn voor 140 rupee gekochte paraplu komt goed van pas. Chinees product. Shop gesloten, huh!! Stel dat die gasten op vakantie zijn. Ik terug naar de Khwopa. “Cybershop closed, Shyam, maybe on holiday.” “No sir, not holiday, Nepali people have no holiday, maybe raining, he think no customers.” “But I have 24 hours internet, also in the night.” Shyam weet hier het antwoord natuurlijk ook niet op. Ik ga naast Shyam op het bankje zitten. We staren naar buiten, het giet van de regen. Shit, mijn hele routine om zeep. Geen mail, geen krant, geen blog. Da’s ff wennen.
Ganesh, de vriend van Shyam die op zijn winkel past als Shyam thuis zijn dhal bath gaat eten, komt de Khwopa binnen. “You are friend of cybershop, ?” “Yes.” Do you know why they are closed?” “No.” “Do you have telephone number of your friend?” “No.” “Oke, thank you” “I can go and ask him.” “Would you do that for me?” “Yeah sure.” en hij loop de regen weer in.
Na een kwartiertje komt Ganesh terug. “Maybe after 10 o clock he will come.” Ik heb het inmiddels afgeleerd om te vragen de oorzaak van de “maybe” is. “Thank you very much.” “Your welcom” Ikke naar boven, het is 9:50.
We kunnen de lampen niet afmonteren omdat ook de onderkant geschildert moet worden. Schilderen doet men hier buiten en de zon droogt de verf. Regen, niet schilderen, geen lampen.
Om 10:10 ben ik verbonden met het web en voel me weer super hapy. Ik doe mijn dingetje en tegen 17:00 ga ik me douchen en aankleden. Om 17:30 heb ik met Catrien afgesproken.
We lopen naar het kindertehuis Swarga. Na drie straten ben ik de weg kwijt. Ik leg aan Catrien uit dat het voor mij heel normaal is dus ik bel Sajaan, een van de Newari kelners. Ik vraag hem of hij Swarga kent. Nee dus. “Do you know the bufelomarked?” die weet hij wel. Ik leg uit waar wij staan en vraag hem om te komen. Na 10 minuutjes staat Sajaan voor onze neus en loodst ons naar de buffel markt. Ik bedank hem en we lopen naar Swarga. Vanaf nu gaat het goed.
In Swarga worden we hartelijk ontvangen en na een beetje in de tuin met de kinderen te hebben gespeeld worden we aan tafel geroepen. Catrien en ik in een hoekje en de rest gaat op hun eigen plaatsje zitten.
Het is vreselijk om toe te geven maar, ik vond het eigenlijk best lekker. Ik zal het niet dagelijks gaan eten maar ala.
Naast Catrien zit het jongste humpie. 3 jaar en kind van didi 2. Tijdens het eten valt ze altijd in slaap, volgens Joyce en inderdaad, tegen het einde gaat ze voor gaas. Tot grote hilariteit van vooral Catrien en ik. Wat een lief ding.
Na het eten uitgebreid afscheid genomen en huiswaarts gekeerd. Klein tussenstopje in het Heart voor een afzakkertje. Op de voet van de Nyatapola tempel zitten twee muzikanten Nepalese muziek te maken. Klinkt erg gaaf.
Heerlijk geslapen, ontbijtje, mail, blogs lezen (wat steeds meer tijd gaat vergen), krantje lezen en nu aan de blog.
Eergisterenavond vroeg Catrien of ze naar Swarga mocht komen om de kinderen te zien. “Of course, your most welcome.” Krishna heeft uiteraard helemaal geen bezwaar. Omdat de kinderen naar school gaan is de beste tijd ’s morgens voor 10:00 uur of ’s avonds na 17:00. Er wordt 17:00 afgesproken. “Maar ik ken de weg niet.” “Ik breng je wel.” Wat ben ik toch een galante boy.
Het is weinig toeristen gegeven om echt met de Nepali om te gaan en ervaringen te delen. Ik stel aan Krishna voor om Catrien het avond-eten mee te laten maken. Zittend op de grond, met de handen eten en .................dhal bath !! “Zou je dat willen?” “Ja, waarom niet.” “She likes to eat your dhal bath.” “If she stay’s for dhal bath, you have to eat as well, don’t you think?” Shit. “Oke, I accept the challenge.”
Gisteren een regenachtige dag.Ik sluit mijn laptop aan en krijg geen verbinding met het internet. Kabel checken, niets mis mee. Dan maar naar de cybershop. Mijn voor 140 rupee gekochte paraplu komt goed van pas. Chinees product. Shop gesloten, huh!! Stel dat die gasten op vakantie zijn. Ik terug naar de Khwopa. “Cybershop closed, Shyam, maybe on holiday.” “No sir, not holiday, Nepali people have no holiday, maybe raining, he think no customers.” “But I have 24 hours internet, also in the night.” Shyam weet hier het antwoord natuurlijk ook niet op. Ik ga naast Shyam op het bankje zitten. We staren naar buiten, het giet van de regen. Shit, mijn hele routine om zeep. Geen mail, geen krant, geen blog. Da’s ff wennen.
Ganesh, de vriend van Shyam die op zijn winkel past als Shyam thuis zijn dhal bath gaat eten, komt de Khwopa binnen. “You are friend of cybershop, ?” “Yes.” Do you know why they are closed?” “No.” “Do you have telephone number of your friend?” “No.” “Oke, thank you” “I can go and ask him.” “Would you do that for me?” “Yeah sure.” en hij loop de regen weer in.
Na een kwartiertje komt Ganesh terug. “Maybe after 10 o clock he will come.” Ik heb het inmiddels afgeleerd om te vragen de oorzaak van de “maybe” is. “Thank you very much.” “Your welcom” Ikke naar boven, het is 9:50.
We kunnen de lampen niet afmonteren omdat ook de onderkant geschildert moet worden. Schilderen doet men hier buiten en de zon droogt de verf. Regen, niet schilderen, geen lampen.
Om 10:10 ben ik verbonden met het web en voel me weer super hapy. Ik doe mijn dingetje en tegen 17:00 ga ik me douchen en aankleden. Om 17:30 heb ik met Catrien afgesproken.
We lopen naar het kindertehuis Swarga. Na drie straten ben ik de weg kwijt. Ik leg aan Catrien uit dat het voor mij heel normaal is dus ik bel Sajaan, een van de Newari kelners. Ik vraag hem of hij Swarga kent. Nee dus. “Do you know the bufelomarked?” die weet hij wel. Ik leg uit waar wij staan en vraag hem om te komen. Na 10 minuutjes staat Sajaan voor onze neus en loodst ons naar de buffel markt. Ik bedank hem en we lopen naar Swarga. Vanaf nu gaat het goed.
In Swarga worden we hartelijk ontvangen en na een beetje in de tuin met de kinderen te hebben gespeeld worden we aan tafel geroepen. Catrien en ik in een hoekje en de rest gaat op hun eigen plaatsje zitten.
Het is vreselijk om toe te geven maar, ik vond het eigenlijk best lekker. Ik zal het niet dagelijks gaan eten maar ala.
Naast Catrien zit het jongste humpie. 3 jaar en kind van didi 2. Tijdens het eten valt ze altijd in slaap, volgens Joyce en inderdaad, tegen het einde gaat ze voor gaas. Tot grote hilariteit van vooral Catrien en ik. Wat een lief ding.
Na het eten uitgebreid afscheid genomen en huiswaarts gekeerd. Klein tussenstopje in het Heart voor een afzakkertje. Op de voet van de Nyatapola tempel zitten twee muzikanten Nepalese muziek te maken. Klinkt erg gaaf.
donderdag 17 mei 2007
De buurt fucker
17 mei 2007 6:01 uur
De buurt fucker heeft het weer voor elkaar. 5:45 als ik besluit dat er tegen zijn geblaf niet te vechten valt. Ik sta maar op, kan ik mijn verslag schrijven.
Eergisteren zijn er tien Newari lampen en de 8 schaallampen aangekomen.
De Newari lampen zijn hanglampen. De bovenkant is schaalvormig zodat daar olie in kan worden gedaan. Doe er een draadje katoen in en je hebt een olielamp. Ze worden nog echt gebruikt maar vooral gemaakt voor de toeristen industrie. Alles handmatig. Je kunt ze kopen in aardewerk of in messing. Ik heb deze aardewerk lampen bij de broer van de overbuurman besteld en deze zijn speciaal voor mij gemaakt. In de schaal heb ik een gat laten maken waarin ik een lampenfitting wil monteren. Na 1 Nepali week (3 weken) zijn er 10 van de 15 klaar. Ik heb ze donker besteld zodat ze ook geverfd worden. De zuinige Nepali hebben alleen de bovenkant geverft zodat ze allemaal weer terug moeten om ook de onderkant te laten verven. Samen met Shyam heb ik er een afgemonteerd om te kijken of datgene wat ik wil ook daadwerkelijk kan.
De schaallampen zijn niet naar mijn zin. Het zijn halve schalen die tegen de muur worden gemonteerd en in dezelfde kleur worden geverft als de muur. Ze moeten voor indirect licht zorgen. Het is erg moeilijk geweest om uit te leggen wat ik bedoelde en dit is het resultaat. Er worden 8 nieuwe gemaakt. Minder hoog, twee inch breeder en het gat onderin niet groter dan een inch.
Met een heleboel aanwijs werk vraag ik Shyam waar je fittingen kunt kopen. Shyam gaat met mij mee. Nepali winkeltje in en na een hoop gekloot heb ik de juiste fitting gevonden. Lampje erbij, stekker en contrastekker. Ik wil mijn lampen naar binnen kunnen halen als er met stenen wordt gegooid. Als ik draad wil kopen houd Shyam mij tegen. “I have Sir, no spend money, I have.” Wij naar de Khwopa.
“Do you have siliconenkit, Shyam?” Alsof ik basjiboezoek praat. “Sorry, Sir? What is slili, what was the name” Jaha, daar was ik al bang voor. “It is a kind of glue but very thick.” “We don’t have Sir” “I need glue Shyam, how else can we connect this thingy to the lamp?” “We can buy glue Sir, we have SuperGlue” Dat gaat nooit lukken. “Oke, let’s buy SuperGlue” in de hoop dat ze in dat winkeltje iets anders hebben. Wij naar de winkel van sinkel. De Nepali druk overleggen en ik er maar telkens “Kit, ........ thick glue, ........ kit ” tussendoor roepen. De winkelier gebaard naar mij ..........., ik snap het. “Yes, that’s what I want” Twee componenten spul. Een soort van stopverf met een binnen en een buiten laag die je, door goed te kneden, mengt. Ik koop een rolletje en we gaan huiswaarts.
Shyam begint de fitting te monteren en de draad wordt om het frame en de ophangketting gedraaid. Ik kneed een beetje M-sil, zoals het spul heet en leg een worstje om het fitting gat. Fitting er in gedrukt en de rest van het spul nu over de fitting gedrukt om het geheel waterdicht af te sluiten. Uurtje wachten op het uitharden en een testje. Stekker in het stopcontact, joepie. Shyam wilt een ultieme test. In de schaal waar normaal de olie in moet wilt hij nu water gieten om te kijken of het waterdicht is. Ook geslaagd. We besluiten om de “Shyam & Rick Nawari lamp factory” op te richten. Ik vraag papa Shyam om een lamp op te houden voor de foto. One ready , nin to go.
Gisteren had ik een afspraak om 10:00 met de timmerbaas. Ook zou er tussen 10:00 en 11:00 , volgens een Nepali die in de Khwopa een babbeltje zat te maken, een duitse tourgids komen om afspraken te maken. “He really wants to meet you. He comes every year two times to Nepal with group of tourist.” “That’s nice, what is the average size of his group?” “Normal between 16 and 20 people” “Very nice, I like to meet him” “Yes, He will come”.
Om 9:30 zit ik in het Heart en babbel wat met de boy’s. Om 10:00 komt de timmerman langs om de zaak op te meten en de laatste details door te nemen. Perfect op tijd, niet te geloven. De boel wordt opgemeten en om een uur of half twaalf stapt de timmerman op. Geen Duitse tourgids gezien en ik terug naar de Khwopa om lampen te maken. Nog steeds geen stroom. Om 9:00 uur power cut.
“Oh, ....... your out” “No, I’m in” “I think your out” “I had appointment in my restaurant with your carpenter” “There was a girl here and she was interested in Swarga and I told her that she have to talk to you. Belgium girl. very pretty.” Ik grijns Shyam aan. “Where is she?” “Up stairs Sir, in your room” Shit, dat beloofd wat. “In my room???” “You know, on the table. She is waiting for you” “Oh… very pretty Shyam? How old you think” “Very young, Sir, looking very nice.” Shyam’s hoofd wiebeld er lustig op los. Very young, da’s weer niet zo gunstig, denk ik. “How young” Shyam haalt zijn inschrijf boek uit de la en we staren naar haar geboortedatum. “Oe, not so very young” Nou, ik vind het een prima leeftijd. Ik loop de trap op. “Her name is Catrien”
Als ik boven kom zie ik Catrien aan mijn buro zitten. “Hallo, jij moet Catrien zijn.” “Ah dan bij jij mister Rick.” Ik ga zitten en we maken kennis. Catrien is een week in Nepal en net geariveerd in Bhaktapur. Ze is erg geïnteresseert in het wel en wee van kinderen, heeft niet zoveel dagen vakantie, wil Bhaktapur gaan verkennen en morgen naar Nagarkot. “Heb je al gegeten?” “Nee, en ik heb eigenlijk best honger” Ik bel Krishna. “Do you have time for a beautiful lady to show Bhaktapur this afternoon.? She also wants to know all about Swarga. So I think that it can be a interesting afternoon for the both of you.” “Yes I have a few hours.” “Let’s meet in the Heart, she has to have lunch.” “Oke, see you there.” Catrien en ik babbelen nog wat en we vertrekken naar het Heart. Krishna zit al te wachten.
Na een zeer gezellige lunch vertrekken Krishna en Catrien voor hun toer en ik ga naar de Khwopa. Ik doe wat administratie en mail wat. Poog mijn broer te bellen via voipbuster maar het lukt van geen kanten. De hemelsluizen worden geopend en het stortregend enorm. Arme Catrien.
We hebben afgesproken voor een dineetje in het Heart. Als ik om 18:00 arriveer is er nog steeds geen stroom. Overal branden kaarsen en het geeft een speciale sfeer. “How was your day? “ vraag ik aan Nabu de bijnaam voor Nawaray. “Not so bad, after you left we had small group. nine person.” “Oke, I like that.” “Me to” en hij lacht zijn fantastische lach. Even later komt Catrien de trap op en we gaan op het terras zitten. Rechts van ons zit, naar blijkt, een Oostenrijks stel. “Romatisch met al die kaarsjes.” vind Catrien en dat vind ik ook.
Als we op het punt staan om na het dinee naar de Khwopa te gaan komen de filmgrieten het terras op. Het zijn de laatste dagen en ze komen erg veel in het Heart. Erg gaaf. We babbelen nog wat, de Oostenrijkes vertrekken. “Noch ein schöne Abend.” “Danke! Sie auch.” en Kancha komt vragen of we beneden willen gaan zitten. Er komt een groep van 12 het restaurant binnen. Dezelfde groep als ’s middags met drie personen extra. Jubbelend vertrek ik naar de Khwopa.
De buurt fucker heeft het weer voor elkaar. 5:45 als ik besluit dat er tegen zijn geblaf niet te vechten valt. Ik sta maar op, kan ik mijn verslag schrijven.
Eergisteren zijn er tien Newari lampen en de 8 schaallampen aangekomen.
De Newari lampen zijn hanglampen. De bovenkant is schaalvormig zodat daar olie in kan worden gedaan. Doe er een draadje katoen in en je hebt een olielamp. Ze worden nog echt gebruikt maar vooral gemaakt voor de toeristen industrie. Alles handmatig. Je kunt ze kopen in aardewerk of in messing. Ik heb deze aardewerk lampen bij de broer van de overbuurman besteld en deze zijn speciaal voor mij gemaakt. In de schaal heb ik een gat laten maken waarin ik een lampenfitting wil monteren. Na 1 Nepali week (3 weken) zijn er 10 van de 15 klaar. Ik heb ze donker besteld zodat ze ook geverfd worden. De zuinige Nepali hebben alleen de bovenkant geverft zodat ze allemaal weer terug moeten om ook de onderkant te laten verven. Samen met Shyam heb ik er een afgemonteerd om te kijken of datgene wat ik wil ook daadwerkelijk kan.
De schaallampen zijn niet naar mijn zin. Het zijn halve schalen die tegen de muur worden gemonteerd en in dezelfde kleur worden geverft als de muur. Ze moeten voor indirect licht zorgen. Het is erg moeilijk geweest om uit te leggen wat ik bedoelde en dit is het resultaat. Er worden 8 nieuwe gemaakt. Minder hoog, twee inch breeder en het gat onderin niet groter dan een inch.
Met een heleboel aanwijs werk vraag ik Shyam waar je fittingen kunt kopen. Shyam gaat met mij mee. Nepali winkeltje in en na een hoop gekloot heb ik de juiste fitting gevonden. Lampje erbij, stekker en contrastekker. Ik wil mijn lampen naar binnen kunnen halen als er met stenen wordt gegooid. Als ik draad wil kopen houd Shyam mij tegen. “I have Sir, no spend money, I have.” Wij naar de Khwopa.
“Do you have siliconenkit, Shyam?” Alsof ik basjiboezoek praat. “Sorry, Sir? What is slili, what was the name” Jaha, daar was ik al bang voor. “It is a kind of glue but very thick.” “We don’t have Sir” “I need glue Shyam, how else can we connect this thingy to the lamp?” “We can buy glue Sir, we have SuperGlue” Dat gaat nooit lukken. “Oke, let’s buy SuperGlue” in de hoop dat ze in dat winkeltje iets anders hebben. Wij naar de winkel van sinkel. De Nepali druk overleggen en ik er maar telkens “Kit, ........ thick glue, ........ kit ” tussendoor roepen. De winkelier gebaard naar mij ..........., ik snap het. “Yes, that’s what I want” Twee componenten spul. Een soort van stopverf met een binnen en een buiten laag die je, door goed te kneden, mengt. Ik koop een rolletje en we gaan huiswaarts.
Shyam begint de fitting te monteren en de draad wordt om het frame en de ophangketting gedraaid. Ik kneed een beetje M-sil, zoals het spul heet en leg een worstje om het fitting gat. Fitting er in gedrukt en de rest van het spul nu over de fitting gedrukt om het geheel waterdicht af te sluiten. Uurtje wachten op het uitharden en een testje. Stekker in het stopcontact, joepie. Shyam wilt een ultieme test. In de schaal waar normaal de olie in moet wilt hij nu water gieten om te kijken of het waterdicht is. Ook geslaagd. We besluiten om de “Shyam & Rick Nawari lamp factory” op te richten. Ik vraag papa Shyam om een lamp op te houden voor de foto. One ready , nin to go.
Gisteren had ik een afspraak om 10:00 met de timmerbaas. Ook zou er tussen 10:00 en 11:00 , volgens een Nepali die in de Khwopa een babbeltje zat te maken, een duitse tourgids komen om afspraken te maken. “He really wants to meet you. He comes every year two times to Nepal with group of tourist.” “That’s nice, what is the average size of his group?” “Normal between 16 and 20 people” “Very nice, I like to meet him” “Yes, He will come”.
Om 9:30 zit ik in het Heart en babbel wat met de boy’s. Om 10:00 komt de timmerman langs om de zaak op te meten en de laatste details door te nemen. Perfect op tijd, niet te geloven. De boel wordt opgemeten en om een uur of half twaalf stapt de timmerman op. Geen Duitse tourgids gezien en ik terug naar de Khwopa om lampen te maken. Nog steeds geen stroom. Om 9:00 uur power cut.
“Oh, ....... your out” “No, I’m in” “I think your out” “I had appointment in my restaurant with your carpenter” “There was a girl here and she was interested in Swarga and I told her that she have to talk to you. Belgium girl. very pretty.” Ik grijns Shyam aan. “Where is she?” “Up stairs Sir, in your room” Shit, dat beloofd wat. “In my room???” “You know, on the table. She is waiting for you” “Oh… very pretty Shyam? How old you think” “Very young, Sir, looking very nice.” Shyam’s hoofd wiebeld er lustig op los. Very young, da’s weer niet zo gunstig, denk ik. “How young” Shyam haalt zijn inschrijf boek uit de la en we staren naar haar geboortedatum. “Oe, not so very young” Nou, ik vind het een prima leeftijd. Ik loop de trap op. “Her name is Catrien”
Als ik boven kom zie ik Catrien aan mijn buro zitten. “Hallo, jij moet Catrien zijn.” “Ah dan bij jij mister Rick.” Ik ga zitten en we maken kennis. Catrien is een week in Nepal en net geariveerd in Bhaktapur. Ze is erg geïnteresseert in het wel en wee van kinderen, heeft niet zoveel dagen vakantie, wil Bhaktapur gaan verkennen en morgen naar Nagarkot. “Heb je al gegeten?” “Nee, en ik heb eigenlijk best honger” Ik bel Krishna. “Do you have time for a beautiful lady to show Bhaktapur this afternoon.? She also wants to know all about Swarga. So I think that it can be a interesting afternoon for the both of you.” “Yes I have a few hours.” “Let’s meet in the Heart, she has to have lunch.” “Oke, see you there.” Catrien en ik babbelen nog wat en we vertrekken naar het Heart. Krishna zit al te wachten.
Na een zeer gezellige lunch vertrekken Krishna en Catrien voor hun toer en ik ga naar de Khwopa. Ik doe wat administratie en mail wat. Poog mijn broer te bellen via voipbuster maar het lukt van geen kanten. De hemelsluizen worden geopend en het stortregend enorm. Arme Catrien.
We hebben afgesproken voor een dineetje in het Heart. Als ik om 18:00 arriveer is er nog steeds geen stroom. Overal branden kaarsen en het geeft een speciale sfeer. “How was your day? “ vraag ik aan Nabu de bijnaam voor Nawaray. “Not so bad, after you left we had small group. nine person.” “Oke, I like that.” “Me to” en hij lacht zijn fantastische lach. Even later komt Catrien de trap op en we gaan op het terras zitten. Rechts van ons zit, naar blijkt, een Oostenrijks stel. “Romatisch met al die kaarsjes.” vind Catrien en dat vind ik ook.
Als we op het punt staan om na het dinee naar de Khwopa te gaan komen de filmgrieten het terras op. Het zijn de laatste dagen en ze komen erg veel in het Heart. Erg gaaf. We babbelen nog wat, de Oostenrijkes vertrekken. “Noch ein schöne Abend.” “Danke! Sie auch.” en Kancha komt vragen of we beneden willen gaan zitten. Er komt een groep van 12 het restaurant binnen. Dezelfde groep als ’s middags met drie personen extra. Jubbelend vertrek ik naar de Khwopa.
Abonneren op:
Posts (Atom)