dinsdag 3 juni 2008

Shree Prarthana Mahila Samaj

3 juni 2008 15:02 uur.

Het schijnt allemaal goed te komen met Nepal. De koning moet morgen zijn paleis verlaten en diezelfde koning is al dagen bezig met vrachtwagens zijn koninklijk paleis leeg te rijden. Al meer dan 20 vrachtwagens heeft ie er uit gehaald maar hij heeft beloofd om morgen, woensdag, te vertrekken. Dat ziet er goed uit.

31 mei 2008. Grand opening van Shree Prarthana Mahila Samaj, de school van Urmila. Het programma is door gelopen en het moet allemaal mogelijk zijn.
6:30 Mission inpossible klinkt uit mijn GSM. Versuft neem ik op. “You will come, yes?” “…………….. Yes Urmila, I will come. Are you nervous ?” “Yes, very nervous. You think everyone will come ?” “ Sure, no worry, It will be all right.” “You man will come ?” “Yes my man will come. Now go check the others, okay?” “Yes, thank you.” Urmila is bloed nerveus. Het Party Centre Bhaktapur is afgehuurd want waar moet je de verwachte 300 man / vrouw anders laten. De voorbereiders, de danseressen, de staff van haar school, iedereen is al aanwezig en die moeten ook ontbijten. Ik heb beloofd dat buiten de lunch ik ook het ontbijt voor deze mensen zal regelen. ’s Morgens om half acht gaan Nabu, Carna, Aley met een tractor vol met eten naar het party centre. Om 9 uur krijgen niet zoals afgesproken 30 maar 48 man dal bath. Dal bath op restaurant niveau. Rijst, linzen, groente curry en kip. Iedereen very happy !
Om kwart over 9 belt Nilam, “I think that we can not be there on time because off the traffic jam, maybe we will be there at 15 passed 10, can you postpone?” “I’ll try, please hurry.” Het begint dus al goed. Shyam is zich nog aan het omkleden en Master en ik zitten braaf te wachten in de Khwopa. Shyam komt naar beneden en we vertrekken naar het Party centre. Verzamelen tussen 9:30 en 10:00 want dan begint het.
Bij aankomst is het al een forse drukte. Bij binnekomst komt Urmila ons tegemoet. “Big problem, the guest of honor will not com. What to do?” Ik bel Nilam die weet wel raad met dit sort kul. Nilam heeft een guest of honer in z’n wagen zitten, mevrouw huppeldepup from the government for women rights. Problem solved.
Enfin, lang verhaal kort, om 11:00 begint het programma. Allemaal 5 minuten lopen naar Urmila’s school om een rondleiding te doen, foto’s schieten en terug naar het party centre. Nilam is inmiddels geariveerd en heeft een heuse guest of honor bij zich, een reporter van de Himalayan Times en een cameraploegje van de nationale TV. Echt waar.
Rick wordt naar voor geroepen en moet plaats nemen op de voorste rij tussen de andere important guests, ‘tis maar dat jullie het weten. De ene Nepalese toespraak na de andere klinkt in mijn oren. Ik versta er werkelijk geen bal van maar dat mag de pret niet drukken. Na een dansje en een toespraak en weer een dansje worden de eerste gast naar voren geroepen. Tweede van rechts van mij als eerste. Man staat op, namasteet naar het volk, loopt het podium op en krijgt een oorkonde, een beeldje en een Tibetaanse doek om de schouders. Hij wilt terug lopen maar moet eerst een toespraakje houden. Dan de man recht van mij, zelfde verhaal dus ik snap dat ik de volgende ben die de lul is. “Also our special thanks to mister Rick from the Heart of Bhaktapur for his contribution to out school, will you please come forward.” Tja dan ga je natuurlijk.. Ik maak een kniebuiging naar de zaal en loop naar Urmila die midden op het podium staat. Oorkonde, beeldje en tot grote hilariteit van de zaal ga ik stevig door de knieĆ«n, Urmila moet de doek om mijn schouders hangen maar is twee turven hoog. Ze kan rechtopstaand haar neus snuiten in mijn borsthaar. Alleen om even de grote aan te geven mensen !!!. Ik naar het katheder en doe mijn speech.


Ladies and gentleman …....Good morning.

On behalf of the Guhar foundation , a short word of appreciation

Pure by accident our Guhar organization became knowledge about the Mahila Samaj school ……. But we ware so pleased.

As Mahila Samaj takes care of woman and children who wants to be educated, ….. they exactly answer the goal of the Guhar organization.

Helping children and woman in need as they want to develop themselves.

Guhar is an NGO that gets her revenues from volunteers and organizations in Europe.

We have great respect for the Mahila Samaj organization and in especial in the person of Urmila Suwal.

For 6 years now, she …….. and of cause her colleagues … …. are busy to educate woman who wants to develop themselves.

And because Mahila Samaj is also an NGO but ….. who does not have sponsors …. yet ….. this organization is very poor.

This was heartbreaking for Nienke, Wienke and Hanna who are at the precise time at the right place. So these Dutch volunteers decide to give money for some projects on Guhar so that we could finish these projects.

With great pleasure we anticipated on her move to the new school building. Guhar gladly helped with some benches, tables and chairs and also we provide them with a water system. All on behalf of Nienke, Wienke and Hanna.

………….. As you have seen is the school ready to do her job. We know that Urmila and her staff are also ready ……. so …… all conditions to make this new environment successful are there.

I and the Guhar staff are sure that this project we be a great success.

On behalf of the Guhar staff, Nienke, Wienke and Hanna …… we wish you GOOD LUCK.

Thank you for your time.


Je moet het kort en bondig houden, ik zal dat toch ook eens aan de Nepali vertellen, wat kunnen die ouwehoeren zeg !!!!!
Na mij komen er nog een man of 6. Als een na laatste komt mevrouw huppeldepup, zjesus wat een kletsmajoor, het hield niet op. Dan als laatste Urmila, ze had op mijn aanraden met haar staff geoefend en het leek te werken. Ze stond er redelijk relaxt bij en de speech duurde niet oeverloos lang. Daarna weer wat dansjes en muziek. De secretaris van Shree Prarthana Mahila Samaj komt naar mij toe en vraagt wanneer het eten klaar is. Ik ga naar de keuken en zie Nabu volop bezig, “If you start now, how long will it take to get ready?” “Half an hour.” “Is that okay?” vraag ik aan de sec.”Yes, of cource.” Ik knik naar Nabu, “Okay man, do your thingy.”
Na een half uur is de macaroni bolognaise klaar om opgediend te worden. In de tent zijn ze nog volop aan het dansen, Ik ga naar Urmila en zeg tegen haar dat ze wel moet opschieten want anders wordt alles koud. We hebben wel aubain marie’s maar dat hoeft Urmila niet te weten. Ik ga naar de counter en vraag een bordje, de smaak is goed en na zo’n 10 minuten vormt zich een rij. Iedereen aan de macaroni. Het enige probleem was dat er in plaats van 300 man zo’n 450 man was. Mijn jongens hebben daar handig op gereageerd. Snel naar de mini market, grote blikke tomatenpuree kopen, verwarmen en net doen of het bolognaisesaus was. Kaas er overheen en hoppa.
Nilam moet eerder naar huis en meld zich keurig af. De ploeg vertrekt en om half 2 krijg ik een belletje. “You will be on television at 14:00 every hour till the next day. You like that?” “Yeh sure I like that, on what channel?” “On 2 channels, on Avenue and on Everest.” “Thanks man, see you, till next time.”
Om 13:50 ben ik naar huis gegaan. Het was bloedheet en ik was blij dat ik terug in de Khwopa was. Daar hebben Shyam, master en ik onder het genot van een vanilla ijsje naar de TV gekeken. Er kwam inderdaad een stuke op, 1 minut traditioneel Newari dans en 1 minut speech van Urmila met Voice over een Nepali verhaal wat ik niet versta. Shyam en Master waren erg onder de indruk.

Gisteren heeft men het naamsord van Urmila’s school gebracht. Mijn Phukang mannen hadden het ontworpen, net als het logo maar het was ondoenlijk om het op tijd af te krijgen.



Klasje met Shree Prarthana Mahila Samaj vrouwen, Urmula is zo trost op het schooltje en de uniformen.


Even voor de foto, de secretaris en een van de leerkrachten.


The office. Ik krijg ze maar niet aan hun verstand dat het plastic eraf moet. Vinden ze zonde want dan gaan ze direct op het kunstleer zitten en dan verslijt het misschien. Jaha .... is over nagedacht.


De opening begint met het volkslied.


Newari traditional dance.


De moeite waard voor 3 foto's


en dan nu het applaus.


Urmila, twee turven hoog.


Producten van handgeschept rijstpapier.


Andere verkooppunten met producten die deze meiden allemaal zelf kunnen maken.


De handgemaakte kleding.


Traditional Newari dress.


Waterfilters.


Bakken van rijstpannekoekjes.


Maken van yomarie (rijstbal met zoetigheid in de vorm van een knoflook)


Het maken van kaarsen. Parafine mengen met andere produkten


Stollend in de vorm, wachten dus.


Parafine verwarmen in een keteltje en in de vorm gieten. Niet vergeten de lonten in de vorm aan te brengen.


Hetzit goed vol.


Een van de danseresjes krijgt een prijs uitgereikt. Het is een van de leerlingen die later een dans doet in haar traditionele Tamang dress.


Het leek wel of het steeds voller werd. Tot het eind toe bleven ze zitten.


Nabu aan het werk in de keuken van het party centre.


Tamang traditional dance.


Bij gebrek aan jongens gaan de meisjes in mannen kleding.


Het is voorbij, nu aan de macaroni bolognaise.


De rij werd steeds langer.


Uzzol, Carna, Saasjan en de vrouw van Carna achter de counter.


Shree Prarthana Mahila Samaj logo, ik vind het erg gaaf.


Het bord dat door de Phukang mannen is ontworpen.


Een woord van dank aan Nienke, Wienke en Hanneke van Urmila.

donderdag 29 mei 2008

Long live the republic !

29 mei 2008 15:52 uur.

Gisteren was het een historische dag voor Nepal. Gisteren zou er worden gestemd of Nepal een koninkrijk zou blijven of veranderen in een republiek. Er heerste best wat spanning. Zou er gevochten worden ? Wat gaat de koning doen? Die koning had zijn koninklijk paleis moeten verlaten want daar zou de nieuwe regering in gaan zetelen. Nee dus, de koning is gewoon blijven zitten. Om het paleis is de koninklijke garde gelegert. Een 2000 man tellend clubje met als baas, de koning. Het leger had al als “baas” het gouvernement maar de garde niet. Tot ieders verbijstering heeft de “oude” regering, die tot eergisteren dienst had, nog op de valreep 5000 soldaten toegevoegd aan de koninklijke garde, “Om de veiligheid van de koning te waarborgen !!!” De grote vraag was dan ook, Wat gaan we doen als koning zijn paleis weigert te verlaten. De meeste Nepali dachten, en denken nog, dat er gevochten gaat worden immers, hoe krijg je een kerel uit een huis dat is omringt door 7000 zwaar bewapende militairen ??
Gisteren en de komende twe dagen zijn “holyday’s” Er is een oproep gedaan aan het volk om naar Kathmandu te komen om een grote demonstratie te houden om de nieuwe republiek te vieren. Het was dan ook erg stil gisteren in Bhaktapur. Wij hier maar wachten op berichten uit Kathmandu. Geen gevechten, gen doden, gewoon niets. Dan het nieuws, de koning moet vertrekken want met grote meerderheid is besloten dat we een republiek zijn. De kong krijgt uitstel van 15 dagen om het paleis te verlaten. Wordt vervolgt.

New Nepal to have ceremonial president
After days of parleys, the political parties finally agreed today to have ceremonial president after the execution of republican agenda by the first meeting of the Constituent Assembly scheduled for tomorrow. more



Vandaag in de krant !

Discredited dynasty confined to history
Kathmandu, May 28: The 240-year-old discredited institution of monarchy will be read only in the pages of history from now on after the historic first meeting of the Constituent Assembly declared Nepal a federal democratic republic today. As planned, the first CA meet late tonight decided to implement the republican agenda with an overwhelming majority of the Assembly members. Out of the 564 members present in the meeting, 560 went in favour of declaring the country a federal democratic republic, while only four members of the RPP-Nepal voted against it. Home Minister Krishna Prasad Sitaula, on behalf of PM Girija Prasad Koirala, had tabled the motion in the meeting chaired by the eldest CA member, Kul Bahadur Gurung, for the more...

Maar of de koning werkelijk vredelievend zijn paleis zal verlaten betwijfeld iedereen. Best spannend.

Ook vandaag !!!

1953 - De eersten die de Everest beklommen en levend terugkwamen waren de Nieuw-Zeelander Sir Edmund Hillary en de sherpa Tenzing Norgay. Zij bereikten op 29 mei 1953 de top met hulp van een zuurstofapparaat. Mogelijk bereikten George Mallory en Andrew Irvine de top in het jaar 1924. Men heeft namelijk gezien dat ze de top tot op enkele honderden meters benaderd hebben, maar vervolgens verdwenen ze uit het zicht. Mallory's lichaam werd pas in 1999 gevonden bij een verlaten Chinees bergkamp. Vermoed wordt dat de twee de top niet hebben gehaald.





zondag 25 mei 2008

Guhar almost finished

25 mei 2008 11:15 uur.

Tot mijn schrik zag ik dat het alweer 13 dagen geleden was dat ik iets op m’n blog heb gezet. Ik heb het harstikke druk en heb bijna geen tijd om wat te schrijven. Als ik wel tijd heb is er of de bekende power cut of heb ik gewoon geen zin. De power cut’s zijn fors aan het verminderen en da’s wel weer een pluspunt. Tja, wat is er allemaal weer gebeurd in die 13 dagen.

We hebben onze eerste betaalde opdracht voor Phukang uitgevoerd. Voor een bestaande website hebben we een zoekfunctie gemaakt zodat de site bezoeker nu ook kan zoeken in de site, in de projectendatabase en in de referenties. Klinkt allemaal technisch maar het was een kleine opdracht, meer als een test maar hij is keurig uitgevoerd.

Ik heb het ook druk met het begeleiden van Urmila van de Shree Prarthana Mahila Sama foundation. Die heeft haar opening en tevens open dag van haar nieuwe schoolgebouw. Er komen zo’n 300 genodigden en via Nilam, travelagent, heb ik reporters van de Bhaktapur Post en de Himalayan Times kunnen regelen. Daarnaast komt de Nationale TV met een cameraploeg, lachen !!!!!!! Ik moet ook een woordje doen dus maar weer aan het oefenen. “On behalf of Nienke, Wienke, Hanna and me, I ......... “ Ja meiden, ik moet jullie expliciet noemen van Urmila, dus .............. wie ben ik om dat niet te doen ?

Ik ben de meeste tijd kwijt met het opzetten van Guhar. Budget maken, algemene voorwaarden fatsoeneren, content schrijven voor de website en foto’s selecteren die ook op de site moeten. http://www.guhar.org/ is inmiddels geclaimt en moet binnen 1 maand in de lucht zijn. Tegen die tijd zijn de “stichting Guhar Nederland” en “Guhar Nepal foundation” opgericht met alle bijbehorende tierelantijnen. Nog een hoop werk maar ik denk dat het wel gaat lukken.

Enkele dagen geleden was het World Aids Day, Ik zeg tegen Shyam dat ik het jammer vind dat ik niet aan dei festiviteiten kan mee doen. Waarom, vraagt hij. Omdat ik geen aids heb, antwoord ik en kijk hem heel serieus aan. “Noho that’s not what ........” Enfin Shyam aan het uitleggen. Dat mis ik wel een beetje, je moet de grap er hier zo dik op leggen anders gaat het mis. Half Bhaktapur liep met het Aids symbool op zijn of haar borst gespeld.

Gisteren zijn Shyam, Uzzol en ik gaan dineren bij de Secretaris van de Shree Prarthana Mahila Sama foundation. Een typisch Newari huis maar wel met een bankstel en tafel, eigenlijk heel modern. We kregen kroepoek met noten en buff chilli met de nodige raksi natuurlijk. Als je bord half leeg is krijg je onmiddelijk bij geschept. Nadat ik mijn buikje vol was en ik beleefd blijf weigeren wordt er afgeruimt en komt de dal bath, sodeju, dat doen ze elke keer. Een groot bord met rijst, linzen, chicken currie, veg currie en de nodige raksi. Phaaaa Ik kan nog een half bord op alleen maar omdat mijn vader me heeft geleerd dat je moet stoppen met eten als je denkt nog 1 bord op te kunnen.Uzzol keek ook wat vreemd en liet ook zijn halve bord staan, Shyam had alles keurig op, dat kleine manneke kan eten !!!!!!!!!



GUHAR logo, ik ben er erg blij mee !


Ontwerp website, kan dus nog van alles veranderen.



Afvoerpijp verstopt, Carna heeft absoluut geen hoogtevrees.


Hup, ff een klap en het is weer gefikst.


World aids day.


Met gekleurd zand wordt het logo op het plein geschildert ? Of is het gezandt ???


Shyam zit er helemaal klaar voor, Newari snacken.


Grootmoeder & Urmila met bordje op schoot, alleen geen TV.

maandag 12 mei 2008

Olielampjes

12 mei 2008 11:13 uur.

De laatste dagen ben ik een beetje futloos. Iedereen is weg. Het regenseizoen lijkt nu al zijn intrede te hebben gedaan. Iedere dag rond 4 uur ’s middags begint het te regenen, soms miezeren, soms knoeper hart. Tussen de buien door is het bloed heet. Derri garmi. ( Derri =veel, garmi = heet)
Ik probeer mijn leventje weer op te pakken zoals het was voor de meiden maar dat valt niet mee. Inmiddels heb ik er een paar baantjes bij.
Dit verslag is ook meer een teken van leven dan een zinnig verhaal.


Van Hanneke cadeau gekregen. Twee olielampjes. Het zijn liggende figuren van een orgineel lampje gecopieƫert. Ik aasde er allang op maar vond ze aan de dure kant. Nu heb ik ze en ben er erg blij mee. De bedoeling is dat het hele tafel gebeuren messing wordt. In het kannetje, dat normaal wordt gebruikt om water te drinken, heb ik olie laten doen zodat de klanten zelf hun olielampje kunnen bijvullen.


Op alle twee de tafels in de "Newari-room" pronken nu mijn olielampjes. Zijn nergens meer te koop,


Tijdens mijn rondje met Hanneke waarin we foto's hebben genomen van het mooie Bhaktapur, heb ik ook deze "kruipdoor - sluipdoor kiekjes gemaakt. Ik vind ze zeer intrigerend.


Achter elk gangetje gaat weer een hele gemeenschap schuil. Heel veel leefgebieden zijn alleen op deze manier te bereiken. Moet je na gaan als je gaat verhuizen.


Ook de hoogte verschillen zijn goed waarneembaar.


Winkeltje, alleen door dit gangetje te bereiken. Toch is het een toeristenwinkeltje.


Ook hier maken de MAO-isten reclame. Prachendra prijkt op het reclamebord.


Binnenplaatsje met spelende kinderen.


Soms moet je omlaag en soms moet je omhoog.


Die kruipdoor gangetjes zijn erg laag, ik moet erdoor in een hoek van 90 graden.



Vele zullen dit wel herkennen. Het zijn de ultieme versieringen van de handen. De vingertoppen worden met henna gekleurt.


Zowel de buiten- als de binnenkant.


Daarna worden er allerlei versieringen op de handpalm aangebracht.


Linkerhand is gisteren gedaan en vandaag is het de beurt aan de rechterhand.


Toevallig zat ik naast dit meisje toen ze de versieringen opbracht. Leuk he,.... dat hartje.

woensdag 7 mei 2008

Afscheid.

7 mei 2008 11:15 uur.

De laatste dagen neem en ga ik afscheid nemen van de laatste meiden. Nienke & Wienke uitgezwaaid. Ik krijg een mailtje van Hanneke, of ik naast haar kamer 8 ook nog een 2persoonskamer kan reserveren.
30 april om 18:00 uur ga ik naar het Summit hotel in Kathmandu. Het is koninginnendag en alle Nederlanders, met aanhang, zijn uitgenodigd voor een borrel en een hapje. Ik vraag aan Shyam en Master of zij mee willen, tja, is gras groen, is water nat, vraag een Nepali of tie mee wil naar een borrel en lekkere hapjes. Kortom, ze zijn van de partij.
Als we bij het Summit aankomen worden we ontvangen door de Nederlandse consul met z’n vrouw en natuurlijk Kari. De secretaresse van de consul, getrouwd met een Nepali en al 16 jaar woonachtig in Nepal. Vlaggetje opgespeld gekregen en natuurlijk een Oranje bitter in de handen gedrukt gekregen. Het is een gezellige bedoening en ik babbel wat met de nodige Nederlanders. Bier, haring, goudse kaas en sate komen voorbij, een gezellig feestje.
Ik krijg een belletje, Hanneke aan de lijn, “Hoi, wij durven niet naar binnen.” “Huh, hoezo, waar ben je ?” “Voor de ingang.” “Gewoon doorlopen en dan zie je mij vanzelf.” “Dat durven we niet.” “Ik kom je wel halen.” Ik loop naar de in/uitgang en zie daar een klutsje mensen staan. 3 meiden en 1 knul. Ik wenk en schoorvoetend komen ze achter mij aan. Vlaggetje, oranje bitter en ik word voorgesteld. “Hoi, dit is Monique, Simone, Arnout en ik dus.” “Wat nou, we durven niet naar binnen.” “Ja joh, we zagen daar die mensen staan in pakken en zo sjieque dus wij durfde niet.” Na een paar biertjes / wijntjes was die verlegenheid gelukkig over. “Hoe vind je hem ?” “Huh, wie ? Arnout ? “ Ik zie glimmende oogjes. “Je hebt die kamer toch nog geboekt he ?” “Ja natuurlijk.” “Hoe zou Shyam het vinden dat Arnoud bij mij slaapt.” “Als tie alleen maar slaapt zal het wel mee vallen maar volgens mij ben je nog wat anders van plan.” Wat ben ik toch een ondeugende man. Enfin, lang verhaal, kort. Arnout en Hanneke doen het dus met elkaar. Joepie de poepie voor Hanneke.
De volgende dag arriveert het Hanneke groepje in de Khwopa en het is best gezellig voor zolang het duurt want ook zij moeten enkele dagen later naar huis.
Intussen heb ik een watertank met leidingen en kranen laten plaatsen bij Urmila’s school. Ook de schoolbanken zijn aangeschaft en Urmila is heel erg blij en apetrots.
Gisteren met Hanneke langs geweest en die heeft gelijk een vergadertafel met stoelen gedoneerd. Later kwam er nog een laatste klasje met schoolbanken bij. Urmila snapt en helemaal niets meer van. Haar hele school is nu operatief. Ze is dolgelukkig en wij ook natuurlijk.


Wienke & Nienke is sari, achtergrond is vreselijk maar ze zien er prachtig uit.


Zo ziet een verliefd stel eruit. Dat u het maar weet.


Zonder tank.


Met 1000 liter tank inclusief aan- en afvoer leidingen.


Zonder waterleiding.


Met waterleiding.


Schoolbankjes met studerende vrouwen. Allemaal lachende gezichten, erg gaaf.


Klasje 2. Zelfde laken en pak.


Urmila, zo trots als een pauw. "Thank you very much, Nienke & Wienke."
Moest ik van haar zeggen. "See you next time, come soon."