Dutch Yeti in Bhaktapur

Fish-catching

2009-03-21T08:46:00.018+03:30

21 – maart – 2009 10:49
Ook is de “Fishcatching” tijd weer aangebroken. De 9 levende goden proberen de jongen kinden (vis) te vangen. Dit gaat met een hoop gegil en plezier gepaard. Per dag is er een gedeelte van Bhaktapur aan de beurt. Toen het Taumandhi square aan de beurt was hebben we de goden uitgenodigd voor een maaltijd en een drankje. Zeg maar drank, 4 dozen Tuborg bier van 680 cl , ze lusten hem wel onze goden. De foto’s zijn uniek, een foto van een masker ( de daadwerkelijke god) mag beslist niet genomen worden en als ze het zien wordt het fototoestel uit de handen geslagen. Uzzol heeft wel foto’s mogen nemen maar dat heeft weer een speciale reden. Deze goden krijgen geen subsidie of ander soort gemeente steun. Ze leven van wat de mensen geven en dat wordt steeds minder. Half Bhaktapur weet inmiddels van de stichting Guhar die Uzzol en ik hier vertegenwoordigen. Kortom ze verzochten of ik misschien geld voor ze kon regelen. Ik heb gezegd dat ik dat best wil proberen maar dan moet ik wel foto’s kunnen laten zien op de website zodat de mensen kunnen zien waar het over gaat. Vandaar deze unieke foto’s.
Het blijft natuurlijk vreemd voor een westerling om te zien dat deze mannen echt als goden worden gezien. Heel appart maar ook weer een ervaring rijker.

De goden op het Taumandhi square.

Kinder godjes

Uzzol, happyface

Tja, what to say ?

Na het diner op naar het plein voor wel een hele speciale ceremony

De foto's mogen niet van heel dichtbij worden gemaakt dus het flitslicht doet nu niet precies wat de bedoeling is.

De yeti op z'n knieën

Dan weer even naar het Heart voor een drankje, tja waarom ook niet.

Weer naar buiten om een speenvarken te offeren, ik ben de eerste buitenlander die dit van zo dichtbij meemaak. Niet voor gevoelige kijkers.

Speenvarken wordt aangevoerd.

Bhairab, vertoornde incarnatie van Shiva komt om het varken te offeren.

Met zijn pinknagel gaat hij een slagader in achterpoot doorsnijden.

Het varken gilt het uit van angst en pijn.

Als de snede is gemaakt gaat Bhairab met zijn duin naar het bot en scheurt de huid en het vlees open om naar het hart te gaan.

Hij rukt de bostkas open om het nog kloppende hart uit het lichaan te rukken.

De klus is geklaart en Bhairab gaat er van door.

Even uitrusten en op naar het Potterysquare.

Verboden foto's

Maar Uzzol mag toch wat plaatjes schieten.

Toch de moeite waard geweest.

Second marriage

2009-02-23T13:56:00.009+03:30

22 februari 2009 16:14 uur
Er is de afgelopen maand zoveel gebeurt dat ik maar besluit om een verhaal te schrijven over het “Second marriage”.
Maar eerst even de mededeling dat het Changu Narayan project klaar is. Afgelopen dinsdag was het zover, laatste fotosessie genomen voor de sponsors en afscheid genomen van alle werkers. Overmorgen gaar Uzzol en ik nog even langs om te kijken of alles naar wens is en dan op naar het volgende project.
Zoals ik al een heb vertelt trouwd een Newari meisje 3 keer. Als ze een jaar of 7 is trouwd ze de eerste keer met Krishna.(Hindoe god) Ik heb er al een blog aan gewijd dus daar gaan we het nu niet over hebben.
Voor haar eerste ongesteldheid trouwd ze de tweede keer, met de zon. Het gebeurt overigens vaak dat een meisje constateerd dat ze ongesteld is geraakt en dan begint het ritueel onmiddelijk. Het 2de huwelijk verloopt als volgt. Het betreffende meisje wordt opgesloten in een donkere kamer en ze mag geen enkele man zien. Andersom mag gedurende de 12 dagen durende opsluiting geen enkele man haar zien. Op de, volgens mij, normale vraag “Waarom niet?” krijg ik steenvast het gebruikelijk antwoord. “It’s our culture, Sir.” Dit uiters frustrerende antwoord krijg ik op meer vragen, zoals “Waarom mogen mannen en vrouwen elkaar niet aanraken?” Ik ben tot de conclusie gekomen dat de Nepali zelf ook eht antwoord niet weten, het gaat voornamelijk om “Wat zullen de mensen ervan zeggen.” Een of andere idioot heeft het zo verzonnen en dit gaat al jaren zo en ze weten niet beter.
Dit doet mij denken aan een leuk verhaaltje. In een kooi stoppen we 5 apen met een blauw armbandje. Naast de kooi staan mensen met waterspuiten. Aan het plafond hangen we een tros bananen, maar, zodra de apen van die tros willen plukken worden ze zeiknat gespoten met ijskoud water. Na enkele dagen gaat geen enkele aap meer naar de bananen en dat is het tijdstip dat we 1 aap vervangen met een aap met een rood armbandje. De volgende dag hangen we weer de bananen aan het plafond en de rode aap wilt onmiddelijk naar deze lekkernij maar wordt door de 4 blauwe apen stevig naar beneden getrokken en er wordt hardhandig duidelijk gemaakt omdat niet te doen. Als na enkele dagen ook de rode aap rustig blijft zitten na het ophangen van de bananen is het tijd om weer een blauwe aap te vervangen door een rode waarna het ritueel zich herhaald. Na verloop van tijd zitten er in de kooi 5 rode apen die, als we een tros bananen aan het plafond hangen, blijven zitten en niet gaan smullen van deze heerlijke vruchten maar ze weten absoluut niet waarom. Zo-iets dus, waarmee ik de Nepali niet wil vergelijken met apen, het is slechts een metafoor.
Terug naar het 2de huwelijk. Na 12 dagen wordt het meisje, dat nu dus volgens de Newari vrouw is geworden, mooi aangekleed en bloodgesteld aan de zon. Uzzol heeft mij foto’s van dit ritueel gegeven en die wil ik graag met jullie delen.

De rode armbanden zijn het teken van de getrouwde vrouw

Links de vader, rechts de Brhaman (priester)

Vader geeft de Brhaman een tika

Op weg naar de tempel

Na de tempel wordt er huiswaards gegaan om te eten

De trotse moeder ziet hoe tante haar dochter eten geeft

Grootmoeder, moeder en dochter

De laatste lootjes van 2008

2009-01-15T12:24:00.006+03:30

15 januari 2009 14:22 uur
Het is weer lang geleden dat ik iets op m’n blog heb gescreven dus nu maar weer een poging wagen.
Het is best moeilijk om 3 bedrijfjes te runnen in een land wat wordt geregeerd door stroomloze uren. Daarover later wat meer.
Voor de Shree Prarthana Mahila Samaj (voor het gemak Urmila’s school) hebben we (Guhar) een “Dental program” geörganiseerd. Het houd in dat alle vrouwen gratis naar de tandarts kon komen om het gebit te laten onderzoeken en repareren. Repareren houd hier in, het trekken van de slechte tanden of kiezen. Urmila stelde haar school ter beschikking en Guhar heeft het hele program gefinanciert. De tandartsen en assistentes deden het vrijwillig maar de spuiten, verdovingsmiddelen, pijnstillers etc heeft Guhar betaald.
Het is een apparte ervaring geweest en ik ben blij dat we het hebben gedaan. De foto’s zullen het wel duidelijk maken.
Daarnaast zijn we begonnen met een project in Changu Narayan. De volgende blog zal ik daar foto’s van op het blog zetten, alles op zijn tijd. Dan heb ik nog een restaurantje te runnen en dat vergt toch ook wel iet wat tijd. Phukang, mijn kleine IT bedrijfje heeft het erg moeilijk. Computers zijn nu eenmaal afhankelijk van electriciteit en dat is op dit moment erg spaarzaam. Op dit moment zitten we in Nepal 16 uur per dag zonder stroom. verdeeld over 2 periodes betekend dit dat wel ’s nachts 4 uur stroom hebben. Iedereen laad dan zijn GSM, foto toestel enz op, 4 uur gedurende de dag. Vandaag (donderdag), morgen en overmorgen is dat van 16:00 uur tot 20:00 uur. Prima voor het Heart maar o zo balen gedurende de rest van de avond. Net als het Khwopa guesthouse heeft het Heart een inverter. Dit apparaat levert gedurende 3 uur 220 volt stroom. Maar dan heeft het wel weer minimaal 6 uur oplaadtijd nodig en die is er dus niet. Langzaam loopt de tijd van gebruik terug en gisteren was het apparaat nog maar voor 1 uur beschikbaar. De kaarsen weer uit de kasten gehaald en begrijpelijker wijs worden de kaarsen ook steeds duurder.
Dat stroomloze gebeuren heeft een gigantische impact op Nepal. Fabrieken moeten sluiten net als restaurants en guesthouses. Het is niet alleen het electriciteits probleem maar het heeft ook te maken met het feit dat er nu geen water ter beschikking is.
Door Bhaktapur, maar ook in Pokara, Kathmandu enz lopen de waterleidingen, net als in Nederland, door de straten. Alleen is er geen druk op dat water. Gedeelten van de leiding worden 2 keer per week op druk gezet, net voldoende om het water te laten stromen. Zoals op foto’s te zien en de mensen die hier zijn geweest weten het, op de daken van de huizen, guesthouses, restaurants staan watertanks. Door de zwaartekracht heb je dus stromend water in je huis. MAAR, dat water moet wel eerst in de tank worden gepompt en dat is nu een probleem. Is er water dan is er geen stroom en andersom. Veel restaurants zijn al dicht.
Shyam heeft een waterput laten slaan en heeft water, daarnaast heeft hij een kleine generator die voldoende power geeft voor zijn waterpomp. Heerlijk koud en warm water in de Khwopa. Ook ik heb de beschikking over een waterput maar de inverter heeft niet genoeg wattage om mijn waterpomp te laten werken. Als dit aanhoud moet ik wel een generator kopen anders moet ik sluiten, wat overigens ook een optie is.
De laatste dagen zijn er rellen in Nepal en ook Bhaktapur. Het volk pikt het niet langer dat er geen stroom is. Het is allemaal best brgrijpelijk. In een land wat 30 jaar geleden nog in de middeleeuwen leefde heeft niemand rekening gehouden dat nu, 30 jaar later de meeste mensen een strijkijzer, een koelkast, meerdere lampen en een TV hebben. De centrales zijn ontworpen voor 230 MegaWatt en er is nu een vraag van 880 MegaWatt. Tja, dan kom je wat tekort. Om tegemoet te komen aan deze wensen sluit men nu de centrales en in de 8 uur die stroomloos zijn vullen de stuwmeren zich weer met het schaarse winerwater. De sneeuw in de hogere bergen smelt niet omdat het te koud is.
De rellen zijn best heftig, het postkantoor, het politiebureau en enkele gemeentelijke gebouwen zijn in brand gestoken middels molotofcoctails die het opgezweepte volk naar de politie en de gebouwen gooit. Er zijn al tientallen gewonden gevallen zowel aan de politie zijde als aan de amokmakers. Dit lieve, aardige volk is heel anders als het boos is. Ze zijn niets ontziend en vanavond zal het wel weer mis gaan. Een paar uur geleden reden er weer auto’s door de straten om op te roepen voor een grote demonstratie in Kathmandu, dat zal zeker uit de hand gaan lopen omdat men erg boos is op de huidige regering. Het zal mij benieuwen hoe het verder gaat met Nepal.

De ingang van Urmila's school

Kijk dat zijn nog eens vriendelijke receptionistes

De wachtkamer met Urmila die toezicht houd

Watervoorraadje bij de hand

Eerst de problemen vertellen

Tja, wie kent het niet

Er zjn 4 tandartsen aan het werk

Hopa

Van klein tot groot

Die tand gaat er uit

Trekken die tand

en met een prop watten in je mond even bijkomen

Zelfde verhaal, probleem vertellen

onderzoeken

spuit er in

tang om die tand en hop ........... weg ermee.

prop watten ........... enz

Changu Narayan

2008-12-09T13:23:00.010+03:30

8 december 2008 15:17 uur
Het is weer een tijdje geleden dat ik mijn blog schreef. Het is moeilijk om de regelmaat erin te houden. Guhar kost veel tijd en dan zijn er weer de power cuts. Op dit moment 46 uur in de week en het wordt waarschijnlijk uitgebreid naar 60 uur. Jaha, probeer je dat maar eens in te denken.
Ik heb er een nieuw project bij. Een school in Changu Narayan. Het is een plaatsnaam die tevens de naam is van het oudste tempelcomplex van Nepal. Dus eerst daar maar eens een kijkje genomen voor ik de school binnenstapte. Het complex dateerd zo’n beetje rond 1600, onze jaartelling.
Tussen de bedrijven door is er een puja gedaan aan de nieuwe telg in de Carna familie. Carna’s zuster (Carna is mijn 1ste kok) heeft een zoon en dat moet gevierd. Carna is getrouwd met Ganga en Carna’s zuster is getrouwd met de broer van Ganga. Je moet het in de familie houden. Het komt overigens meer voor. Mijn vader was getrouwd met Bets en Ome Gerrit (mijn vaders broer) was getrouwd met Tante Dina (zuster van mijn moeder) Dus ik ben hier al een beetje aan gewend. In plaats van de Newari rode tika ( rijst met rode kleurstof) drukken de Tamang gewoon witte rijst op het voorhoofd. Zowel moeder als kind worden van een tika voorzien.
Gisteren was het hele restaurantpersoneel uitgenodigd bij Kancha. Kancha’s zoon heeft 2 dagen geleden zijn bratabanda ondergaan. Hij is nu “man” geworden en dat moet uiteraard worden gevierd met een feest. Volop snacks, raksi en daarna “beaten rice” met buffelvlees en raksi natuurlijk. Een typisch Newari feest en het smaakte uitstekend.

Nog steeds kijk ik verbaasd naar dit soort tafarelen. Porters hebben wel iets, vind ik

Changu Narayan

Koperbeslagen deuren en panelen

Goden beelden, alles uit 1 steen gehakt en zo'n 400 jaar oud

Klein tempeltje

Rovers hebben geprobeert dit beeld te stelen en hebben het rechter bovenstuk verwoest. Ook in Nepal!!!

Godinnen zijn erg lenig

Spreidstand

Beelden van de koning en zijn gemalin die deze tempel hebben geschonken

Schitterend houtsnijwerk

Vogelgod. Dit is de enige vogelgod in Nepal met een snor. Het is dezelfde snor als die van de koning, die ook god is.

Het barst van het houtsnijwerk

De rode kleur komt van de vele puja's die hier worden gedaan

Was en waterplaats

Carna geeft zijn neefje puja

Samen met hoogzwangere schoonzuster Ganga op de foto

Hup, ff aan de borst

De speelplaats van Yumahangma school

Klaslokaal(tje) met flitslicht genomen, het zijn donkere holen

Vrouw die hout heeft gesprokkelt

Samen met Kancha aan de raksi

De zoon met zijn kaalgeschoren bol

Dit zal later wel echt een spetter worden

Kancha met van links naar rechts, Alley, Babu en Sajaan

Terwijl het zooitje links van de party-tent zitten te snacken worden er rechts de bordjes klaar gezet, met raksikommetjes natuurlijk

Net als met Carna's trouwfeest ben ik de bezienswaardigheid.

Ome Rick geflankeerd door Sasjaan, Carna en Ganga

De overkant

Ook al slaapt je kind, geen reden om niet te eten, kommetje chang erbij en hup met die handjes

Pourakhi-Nepal foundation

2008-11-24T08:16:00.007+03:30

24 november 2008 10:15 uur
Verleden week deed Pourakhi-Nepal, de stichting van Sita een “program” in Bhaktapur. Het Party palace werd voor een middag afgehuurd en daar vond dat programma plaats.
Sita heb ik ontmoet op de terugvlucht vanuit Nederland, na de crematie van Martin, in Bharein. 6 uur wachten, hangen in banken, enz kwam een leuk Nepalees vrouwtje naast me zitten en vroeg of ik wist hoe laat het was. Een begin van een leuke conversatie die later in Bhaktapur is voortgezet. Sita is de oprichtster van de Pourakhi-Nepal foundation. Deze stichting houd zich voornamelijk bezich met geremigreerde vrouwen.
Ronselaars werven mannen en vrouwen om te komen werken in Katar, Bahrein, Dubai etc. Een hoog loon wordt in het vooruitzicht gesteld en dit is het lokkertje bij uitstek. Niet gestudeerde mannen en vrouwen happen toe en komen in veel gevallen van de regen in de drup. Het hoge loon blijkt een karig bedragje te zijn en in sommige gevallen worden deze mensen als slaaf verkocht. Sexueel misbruik is schering en inslag en als het deze vrouwen lukt om terug te keren naar Nepal zijn het geestelijke wrakken. Deze geremigreerde vrouwen kunnen nergens terecht en worden in veel gevallen door hun familie, uitgekotst, niet begrepen of zefs aan de schandpaal genagelt. Sita’s stichting vangt deze vrouwen op.
Het programma bestond uit vele toespraken en alles in het Nepali natuurlijk. Ik verstond er werkelijk geen bal van behalve de woorden “Bhaktapur” en “sexual abused”, voor dat laatste is kennelijk geen Nepalees woord.
Na de toespraken, die voornamelijk uit waarschuwingen bestonden voor de aanwezige vrouwen die allemaal “naar het buitenland” willen gaan, wordt er aan de vrouwen in de zaal gevraagd of ze misschien iets willen zeggen. Heel bedremmeld komt het eerste vrouwtje naar voren en neemt naast de spreekster plaats. Sita is inmiddels naast mij op de bank komen zitten en vertaald simultaan het relaas van het kleine droppie. Ze is haar man kwijt, die is zonder haar te informeren naar Bahrein vertrokken om het grote geld te gaan verdienen voor zijn familie en ze heeft al 3 jaar niets meer van hem gehoord of vernomen. Ze weet niet waar ze moet zoeken en niemand weet iets. Ze is aan de bedelstaf met haar 4 kinderen. Vrouwtje 2, Hartverscheurend verhaal. Is kunnen ontsnappen en via andere Nepali die haar geld hebben gegeven heeft ze een ticket Kathmandu kunnen bemachtigen. In Nepal aangekomen is alles mis gegaan. Ze heeft alles, slavenarbeid en sexueel misbruik, aan haar man verteld en ze werd daarop onmiddelijk uit huis gezet. Ze is nu aan het bedelen en wordt opgevangen door Sita’s stichting. Vrouwtje 3, 4, 5 enz langzaam komen de verhalen los en Sita zegt heel trots tegen mij. “That’s why these programs are so important. They feel that they are not alone.” “Yep.” murmel ik met een krop in mijn keel.
Als het programma is afgelopen moet Uzzol aan het werk. Op verzoek van Hanneke moeten er foto’s worden gemaakt van ten minste 17 leerlingen van Urmila’s school. Hanneke gaat een speciaal programma in elkaar draaien en daarvoor heeft ze 17 foto’s van verschillende meisjes en vrouwen nodig met een klein verhaaltje. De o zo sierlijke meiden veranderen in houterige klazen zodra ze voor de camera staan. Met geforceerde glimlachen doen ze hun best om er zo mooi mogelijk op te staan, niet in de gaten hebbende dat ze juist het tegenovergestelde bereiken. “Your not going to the dentist.” roep ik van afstand regelmating maar het mag niet baten. De foto’s zijn allemaal wel gelukt maar in de meeste gevallen zijn ze in werkelijkheid mooier dan op de foto.

Alle meiden op de foto + 1 kerel

Sita

Voorbespreking met een medewerker van de ambasade

Vol aandacht voor de sprekers.

Toespraak Sita in Nepali, ik versta er geen bal van

Tja, what to say?

De andere man is de oprichter van het Bhaktapur ziekenhuis.

Ook Urmila doet haar zegje

Onderonsje

Een vrijwilligster van Bangladech

Ik krijg weer een dankbrief van de president van de Pourakhi-Nepal foundation

Het einde van het programma wordt ingeluid met het Nepalese volkslied

dus allemaal staan en meezingen

Deja vu

2008-11-10T09:50:00.006+03:30

10 november 2008 11:44 uur
22 december 2006
Boven dit blog staan 2 data met een bedoeling. Onderstaand stukje heb ik geschreven op 22 december 2006 en wist uiteraard niet wat ik nu wel weet. Het was een leuk moment, vandaar dat stukje.

Een week of wat geleden kwam ik ze voor het eerst tegen. Ik zat op het terras van het Nyatapola cafe een potje black thee te drinken. Niet op de hoogste verdieping maar gelijkvloers, dicht bij het gebeuren. Er stapt een meisje op me af “Can you change euro for rupee, please?” , “Sorry, what do you mean?”, “I have 5 euro and maybe you want to change it for rupee.” “But what do I do with euro’s,? I am here! in Nepal !”. “Yes, but you go back to your country and than you need euro”. “But, I am not going back”. Ik zie haar denken, “Ja, aan m’n hoela !!”. “Your not going back?”. “Yep, I’m not going back.”.....”Ahhh please sir, could you help me, please change euro’s”. Ze opend haar handje en daar liggen, €2,= + €1,= + 3 van 50cent, 2 van 20- en een van 10 eurocent. En ik snap het. Daar kan zij geen ruk mee doen in Nepal. In de “normale” handel worden geen euro muntstukken ge-accepteert. Ik denk na; ik kan er ook geen zak mee want ook ik kan ze niet wisselen. Met Noffie in gedachten, die was nog in beeld, vraag ik “How much?” Er verschijnt een twinkeling in haar ogen, “500 rupee”. Ik laat me met veel bombarie bijna van mijn stoel vallen. Ze lacht. “You try to rob me !?”. “No, no sir, we change”. lacht ze. “But it is to expensive, I’m a poor tourist.” Even laat ze een pruillipje zien en dan “Pfoe, you are rich man, you can buy what you want, please, change for rupee?” Ik ding niet af, ik vind haar gewoon heel leuk, Ik wissel. Onmiddelijk verschijnen er anderen die ook willen wisselen. Ik ken nu de manier “Go”en met een handgebaar stuur ik ze weg. Vreemd eigelijk. waarom zij wel?

Een paar dagen later sta ik op het Taumandhi square en ze stapt op mij af. “Buy wallet, sir?”. ze laat een paar geborduurde zakjes met ritsluiting zien. “100 rupee”, Ik kijk haar strak aan “You again,……….. how can I buy your wallet if I have give you all of my money?”. “I thought that you did not recognize me, sir”. “How could I? ..your the most pretty girl on the square!” Hihi. giebeld ze. ”Buy wallet?”. “I just told you, you have all my money”. “But you can give me 1 euro for wallet, I know you have euro !!!”. Jaha, kleine meisjes kunnen slim zijn. We kleppen nog zeker een kwartiertje door. Ze zijn echt goed deze verkopertjes. “So your not going to buy from me today?”. “No, not today, and also not tomorrow”. “Oke, maybe day after tomorrow”. We nemen lachend afscheid.

Dus daar komt mijn vriendin aan, net als iedere dag sinds onze laatste ontmoeting. “you don’t want to buy wallet?” “No, I don’t want to buy wallet”. “Oke, have a nice day”. Mijn blik wordt naar de tempel getrokken. Grote foto’s van Mao en Stalin hangen aan de tempel. Whoooo. Maar iedereen weet toch dat Stalin een hele foute man was?......Hier niet!. M’n vriendinnetje staat naast mij, “You like Mao-ist?”. Ze schud haar hoofd, “No” zegt ze ”no good”. “Hey girl, I give you 100 rupee, but I don’t want a wallet or a cap, I don’t want anything and you tell no-one , oke?” Ze knikt. “No-one, or I tell everyone that you telling lies ! ”. Ze pakt de 100 rupee en geeft me een geweldige glimlach. Wat kun je een super tof gevoel krijgen voor 1 eurie.

Bovenstaand verhaal heeft betrekking op de onderstaande 4 foto’s. Het verkoopstertje heeft zich aangemeld bij Urmila’s school en studeerd daar nu 1 jaar met goede resultaten. Ik heb Urmila gevraagd om haar te zeggen dat ik erg trots op haar ben.

December 2006

Hier is ze dan als danseresje.

Super toch ??

En ook mee doen aan de puja

Ter kennis making ; Professor Doktor Pieter Jan Stallen. Super kerel !!

Nog een terugblik. De trouwfoto van Carna & Ganga. Uitgebreid verslag in mijn blog.

Zwangere Ganga in het Heart. Over enkele weken is ze uitgerekend.

Campus Nepal

2008-11-09T12:26:00.009+03:30

9 november 2008 11:25 uur

Zoals jullie weten is er de stichting Guhar opgericht die diverse scholen ondersteund met geld van vrijwilligers en donateurs. Shree Prarthana Mahila Samaj is zo een school. Opgericht door Urmila als 18 jarige na door haar tante gepushed te zijn om onderwijs te gaan geven aan analfabetische vrouwen. Het barst in Bhaktapur en waarschijnlijk in heel Nepal van ongeletterde vrouwen. Ze hebben gewoonweg de kans niet gehad om naar school te gaan als jong meisje door het gebrek aan geld of omdat ze in de huishouding moesten helpen of aan het bedelen werden gezet. Deze vrouwen zijn een gewild slachtoffer van de Nepalese winkeliers die deze meiden met grote regelmaat oplichten. Ze kunnen immers niet tellen en betalen voor hun boodschappen veel te veel.
Urmila is begonnen om na haar dagelijkse taak als lerares ’s morgens vroeg en ’s avonds laat vrouwen te scholen. Inmiddels is ze 6 jaar bezig en het lerarenbestand is gestegen naar 14 en het aantal vrouwen naar 180. Met een diepe buiging neem ik, en met mij vele anderen, de pet af voor hun werk.
Op de laatste dag van Tihar kwam Urmila met een aantal van haar leerlingen een bezoek brengen aan het Heart. In zang en dans werd ik in de bloemetjes gezet vanwege de steun die ik haar namens Guhar geef. Ik heb vele malen uitgelegd dat niet ik maar de donoren haar ondersteunen maar ze blijft mij maar zien als de grote weldoener. In dit blog wil ik dan ook de donoren danken voor wat zij doen voor deze school. Ik heb ook beloofd dat ik een serie foto’s ga sturen naar diverse donoren en dat ga ik natuurlijk ook doen alleen moeten ze wat geduld hebben vanwege meerdere werkzaamheden en de traagheid van de internetverbindingen. De op mijn blog vertoonde foto’s zijn allemaal verkleind maar voor de sponsoren kan dat natuurlijk niet.
Door de Guhar werkzaamheden ben ik ook met mijn neus op de feiten gedrukt dat een heleboel kinderen niet naar school (kunnen) gaan. De loopafstand tussen huis en school is in vele gevallen 4 tot 5 dagen. Iedereen snapt dat dit een onmogelijke zaak is en dat daarom deze kinderen thuis blijven en gedoemd zijn om analfabeet te blijven. Denk hierbij aan de berglandschappen die o zo mooi zijn maar waar geen vervoer mogelijk is. Toch leven daar miljoenen mensen. In deze wetenschap kwam het idee opborrelen om een kostschool te gaan bouwen. Het benodigde geld moet komen van donoren, het bedrijfsleven en de Nederlandse overheid. De grond daarintegen wil ik “gratis” hebben van de Nepalese regering.
Door toeval, ook al bestaat dat volgens sommige wijsneuzen niet, ben ik in contact gekomen met Mr. Mool. Mr Mool zit in het parlement en is een voormalig leraar. Ik heb het idee met hem doorgesproken en gesteld dat ik alleen arbeid in dit project ga steken als er een gerede kans is dat er land ter beschikking wordt gesteld. Hij heeft mij verzekerd dat wij met een goed plan een hele grote kans maken om dit te bewerkstelligen. Immers de nieuwe regering wil een “New Nepal” en dit is een enorme boost in de goede richting. Zelf heb ik op diverse internaten opleiding genoten en met die wetenschap ben ik aan het plan begonnen.
Enkele weken geleden tref ik op het terras van het Heart een Nederlandse man en we raakten in gesprek. Erg gaaf gesprek eigenlijk. Hij steld zich voor als Pieter Jan en blijkt te werken als hoogleraar aan de universiteit te Leiden. Hij ging enige dagen de bergen in om zich onder de Nepali te begeven en om ook daadwerkelijk bij gezinnen te gaan verblijven. Enkele dagen geleden stond hij ineens weer in het Heart en hij verbleef ook in het Khwopa guesthouse.
Als ik ’s morgens weer achter mijn laptop zit komt Pieter Jan naar boven voor zijn ontbijt en ik vraag hem om mijn plan door te nemen. Erg enthoussiast neemt hij mijn papieren in de hand en leest die aandachtig door. Als hij uitgelezen is vraag ik hem “Wat vind je er van?” “Tja, hier staat keurig omschreven dat je een gebouw wilt neer zetten en hoe je dat wilt doen maar ik lees niets terug van jou filosofie waarom je dit wilt doen en daar hebben we toch uitgebreid over gesproken. Die filosofie trekt mij wel aan en is erg belangrijk om resultaat te behalen, mag ik effe achter je laptop?” “Graag” antwoord ik en Pieter Jan gaat achter de PC. Hij begint te typen en vraagt regelmatig hoe ik over sommige zaken denk en typt dan gestaag door. Lang verhaal, ... kort. Hij herschrijft in enkele dagen mijn hele plan. Ik voel me af en toe erg kloterig omdat hij zich in het zweet werkt en ik eigenlijk niets kan doen.
Het plan is klaar en vele malen beter dan dat ik het had kunnen schrijven, super! Pieter Jan vertrekt weer om een bergtochtje te gaan maken en zegt vrijdag terug te zijn in Bhaktapur intussen laat ik het plan afgeven bij Mr. Mool. Daarna ga ik een afspraak maken om er met hem over te kunnen praten.
De volgende dag ziet Uzzol Mr. Mool in zijn vaders winkeltje koffie drinken en vraagt wanneer hij tijd heeft om over het plan te kunnen praten. “Now is a good moment.” antwoord hij en een kwartiertje later komt Mr. Mool het Heart binnen. Na het uitwisselen van de beleefdheden willen we beginnen aan de discussie als ineens Pieter Jan binnen komt. “Ja, ik vond er niets aan en het is hier leuker.” PJ schuift aan en met z’n drieën hebben we een heel serieus gesprek. Mr. Mool maakt ons vertrouwd met de Nepalese politiek wat inhoud dat het plan op een aantal plaatsen moet worden aangepast en uitgebreid. Het gesprek is beëindigd, Mr. Mool vertrekt en PJ gaat zich weer inchecken in de Khwopa. Het guesthouse is vol en ik bied aan om in mijn kamer te verblijven wat PJ doet. “Stel je laptop maar op want we hebben veel te doen”. Sodeju, wat een vent. Uren is hij bezig en ook de volgende dag gaat hij gestaag door. Als het plan af is, en weer veel beter, vertrekt hij naar Kathmandu.

Mayke, een Nederlanse tourleidster, ken ik nu zo’n anderhalf jaar. Ze is inmiddels een aantal keer in het Heart geweest met haar groep en verblijft ook in het Khwopa geusthouse. We hebben een erg goed contact en elke keer als ze weer deze kant op komt stuurt ze een mailtje waar ik mijn verlanglijstje op kan geven. Standaard is dat salmiak riksen van Klene en nu heb ik Bretonse gehaktkruiden en Soarmakruiden mee laten nemen. Als cadeautje kreeg ik ook een schort met een Nederlandse afbeelding. Carna is er erg blij mee.

Gisteren, zaterdag, ik neem het er eens van en ga om een uur of 11 naar het Heart. Ik heb 1 kg kima (gehakt) extra besteld en we gaan Bretons gehakt maken. Op z’n Nederlands, eitje erdoor en natuurlijk de Bretonse kruidenmix. Aanbraden en dan laten sudderen. Carna en Uzzol kijken gefacineerd op het plaatje van het kruidenzakje en ze willen hetzelfde maken als is afgebeeld. Aardappelpuree, worteltjes en gehakt. Wie ben ik om dat te weigeren. Aardappels geschild, worteltjes in kleine blokjes gesneden en 20 minuten laten koken. Met een bijltje worden de aardappels geplet en weer in de pan gedaan, klontje boter en buffelmelk, Heerlijk was het. Alle boys vonden het lekker. De gehaktballen verdeelt over twee gelijke parten want ’s avonds wil ik nog wel een keertje Nederlands eten. Frites met mayo en een koude bal gehakt.
Als ik ’s avonds aan mijn verukkelijke maaltje zit stapt Pieter Jan binnen. “Zullen we gaan trouwen?” stel ik voor. “Jongen, ik zit in dat Kathmandu met weer zo’n power cut, ik denk, ik weet nog een leuk restaurantje in Bhaktapur waar ze wel licht hebben en ik heb een taxi genomen en kom een pilsje drinken.” Ook voor PJ een Nederlands maaltje gemaakt en het is weer een gezellige avond geworden. Daarna is hij met de taxi teruggekeerd naar Kathmandu.

Urmila in full dress

Urmila, tegen de zon in maar ze heeft hele mooie ogen.

De groep maakt zich op

Muziek inslallatie testen

Alles wordt nog eens goed uitgelegt door Urmila

en daar staan ze dan

Dansen begeleid door drums en zang

Ik voel hem al aankomen

en nu weet ik het zeker, ik kom er niet onder uit

De danser komt mij halen

Alee hop

Wat zijn ze klein !

Gefotografeerd door Uzzol vanuit de hal van het Heart

Links naast mij staat Mayke

Als laatste wordt er puja

Tihar

2008-10-29T07:25:00.011+03:30

29 october 2008 11:26 uur

Jullie zullen het misscien niet geloven maar duiven houden van water en van zon. Tijdens een regenbui gaan ze met hun vleugel gestrekt op hun zijkant liggen om het regenwater ook onder de vlleugels op hun lijf te krijgen. Als het stortregent besluiten ze om te gaan schuilen. Nu het weer wat kouder wordt zie ik duiven in de zon liggen met gespreide vleugel om maar zoveel mogelijk zonnewarmte op te pikken. Daarnaast valt het mij op dat duiven er een zeer gezond sexleven op na houden. Van Aty heb ik vernomen dat het daarwerkelijk hebben van sex tussen duiven “treden” wordt genoemt. Nou, ze treden wat af, zo’n 4 keer per uur is geen uitzondering.

Enkele dagen geleden kwam er een nieuwe gst in het guesthous. Een Japanse kunstenaar die aquarellen maakt. Hij had al een aquarel van het Durbar square in Patan en was nu bezig met de Nyatapola tempel. Hij is e 7 dagen mee bezig geweest en het resultaat mag er wezen.

Na Dashain is er nu Tihar. Tihar is de aanloop naar het Newari nieuwjaar. Het begint met de dag van de kraai dan volgen de dagen van de hond,en de koe. De koe is het symbool Sidi Laxmi. De stier symboliseert Shiva. Gisteren was het de dag van de koe wat tevens het oudjaar betekend. Die dag wordt ook Di pauöli genoemd, beter bekend als het lichtjesfeest. Vandaag is het dus Nieuwjaar en morgen is het Broederdag. De dag dat de zussen hun broers vereren. Jaha ... meiden, zo werkt dat in Nepal.

Het Heart wordt door Uzzol in de bloemetjes gezet doormiddel van “malla’s” bloemenslingers die overal te koop zijn. Evenals de vruchten die aan Laxmi moeten worden geöffert. Duizenden vruchten, noten en andere dinges worden gedurende 3 dagen markt aan de man gebracht. Gouden handel want als Newari moet je de puja doen. ( spreek uit – pudja ) = offerande.
Ook wordt er door Uzzol een spoor getrokken van koeienstront vermengd met rode aarde. Dit spoor gaat van de voordeur tot aan de puja plaats in het restaurant. Deze plek is in onze voorraadkamer en daar is al menig eend, kip en ander soort vrucht gesneuvelt. Het is Nepal dus wie ben ik om dat tegen te houden.
’s Avonds als alle lichtjes tot hun recht komen verschijnen ook de groepjes meisjes die een dansje komen doen. Ze begeleiden zichzelf met zang. Het is vertederend om die kinderen in hun mooiste kleding bezig te zien. Uiteraard krijgen ze daarvoor een kleine beloning.

Zonnende duif

Schuildende duiven tijdens een forse regenbui

Aquarel van de Nyatapola tempel

De kunstenaar aan het werk

Patan Dubar square

Leuke vent deze Japanner

Vanuit mijn raam zie ik de straat vol met olielampjes

Bloemenslingers uiten

En binnen

Taumndhi square in de middag

Het Heart in de lichtjes

De eerste danseresjes melden zich bij de onde buren

Ook de Khwopa in de olielampjes

Alle buren van de Khwopa zetten ook lichtjes in hun ramen

De danseresjes

Uzzol wacht de kinderen op

Spoor van cowshit

Als het te lang duurt kmen de kinderen naar boven om hun beloning in ontvangst te nemen.

Met volle overgave

Fraai, niet ?

Na de puja

Uzzol doet puja

Armoede

2008-10-14T09:28:00.008+03:30

15 october 2008 11:26 uur

Zoals beloofd een stukje over armoede.
Armoede is relatief. Ik wil nu zeker niet de wijsneus uit gaan hangen maar volgens mij is dat waar. Wat zijn de maatstaven voor het begrip: armoede. Je hebt een referentie kader nodig om dat te bepalen. Als iedereen in de straat waar jij woont, 2 auto’s heeft, vaatwasser en een groot flat-TV en jij hebt dat niet, dan lijk je al snel arm(er) dan de rest van de straat. Voor jou geen vakantie all inclusief naar Turkije en geen wintersport naar Val Thorense, alleen een fiets en net genoeg geld om de boodschappen te doen.
Als je van je vakantiegeld een reisje naar Nepal boekt en je huppelt hier vrolijk rond dan zul je merken dat de Nepali jou als een rijke westerling zien. Je verblijft in een guesthouse van, pak weg $ 5,= per nacht, gaat lunchen in een restaurantje voor zo’n € 4,= en ’s avonds doe je dat, met een dineetje, nog eens dunnetjes over. Je geeft dus per dag € 10,= uit. Dat is omgerekend toch € 300,= per maand. Voor de gemiddelde Nepali is dat een vermogen. Een werkende Nepali verdient, in Bhaktapur, zo’n 3000 Rs wat omgerekend € 30,= is. Je koopt voor zo’n € 60,= wat soeveniers, je moet thuis toch aan je vrienden laten zien dat je in Nepal bent geweest en jij, arme westerling, besteed dus 1 jaarsalaris in de maand dat je hier rondloopt, nog niet meegerekend, het geld dat je kwijt bent aan een trekkig met bijbehorende gids enz. Op zich niet vreemd dat alle westerlingen, chinezen, japanners enz hier als lopende geldzakken worden gezien.
In Nepal heb je ook rijke en arme Nepali. Sommige Nepali zijn erg rijk, zelfs voor onze begrippen. Het bergvolk, Sherpa’s, Tamang enz. zijn werkelijk straatarm. De vrouwen worden er op uitgestuurd om gras, wat aan de kant van de weg groeit, en hout te sprokkelen en in hun manden te doen en mee naar huis te nemen. Er moet gekookt worden, nietwaar? De kinderen werken op het land of worden er op uit gestuurd om te gaan bedelen of in een fabriek te werken. Het vreemde is dat, als je er over nadenkt, het begrip kinderarbeid ook een andere demensie krijgt.
Ja, kinderarbeid is fuck maar, .... wat dan. Er is verder niks. Het kind kan ergens gaan werken en verdient dan zo’n 30 tot 50 Rs per dag. Dat is zwaar but maar wel genoeg om wat rijst te kopen voor het gezin. Als het kind niet gaat werken is er ook geen geld om naar school te gaan, dat kunnen de ouders niet betalen dus wat is het alternatief? Best allemaal makkelijk te beredeneren als je lekker achterover in je luie stoel met een pilsje de wereld wilt verbeteren, ...... kom maar op met je oplossing. ( ik denk dat ik er een heb gevonden, maar daarover meer in een volgende blog.)
Het is een raar fenomeen, armoede, ik heb nog nooit zoveel vrolijke gezichten en lachende mensen gezien als hier in Nepal, makkelijk eigenlijk want je weet dat je buurman en vrouw ook geen cent te makken hebben. Je bent dus allemaal even arm of is het nu rijk ?.

Hier is ik weer.

2008-10-02T09:22:00.001+03:30

2 oktober 2008 8:42 uur

Dashain is gestart. Het belangrijkste festival voor de Nepali. De drumbandjes trekken door de stad van de vroege ochtend tot diep in de nacht. Drums en bekkens. Het kan een hoop herrie maken.
Ik ben de laatste tijd druk bezig geweest om allerlei zaakjes te regelen. Het “bloggen” is er fors bij ingeschoten maar – hier is ik weer !
De electriciteits onderbrekingen zijn nu zo’n 4 tot 5 uur per dag. Daarnaast zijn er de power cut’s. (de niet aangekondigde stroomloze periode’s) Ik ben er inmiddels aan gewend. Hoewel ik een weekje geleden toch ff de balen had. De nachtrace van de formule 1 in Signapore gemist en ook de film The Bourne Identity. Ik had me er zo op verheugd. Kussentje in de rug lekker op bed liggen zappen tot de race zou beginnen. Na de race komt Jason Bourne langs. Carna zou momo’s en pakoda komen brengen want vanavond blijf ik thuis. De voorbeschouwing is een leuk opwarmertje en zo’n 10 minuten voor de race, ......... alles zwart. Als een zombie braaf naar het scherm blijven staren want het is een power cut. Duurt meestal 10 tot 15 minuten, fuck, ik ga de start missen. Voor de zekerheid ga ik naar beneden. “Hey Shaym. “ “Hello sir, whoh power cut, today new rules. Now 4 hour power cut.” “So this is regular ?” “Yes sir, today new rules.” en hij pakt een papiertje uit de la en laat mij dat zien. Inderdaad er staan Nepali zinnentjes op. “I can not read that, Shyam, but I believe you.” Ik sjok weer naar boven en besluit om naar het Heart te gaan, Heel de stad aarde donker en als ik het Heart nader zie ik het kaarslicht al flikkeren.
Tegenwoordeig word ik weer iedere nacht wakker van de buurtfucker. Hij blaft om te blaffen, ^$*@^%&# wat een k*thond. Op een ochtend als Shyam mijn ontbijt brengt, “Shyam, I realy want to kill that dog.” “ie,... Not necessary sir, dog is very sick, maybe he die in 1 or 2 months..” “Really Shyam, how you know?” “Mmmm I just know sir.” Als twee samenzweerders kijken wij elkaar aan, ik weet genoeg. Nu maar hopen dat de man geen nieuwe hond koopt.

Bloggen voor armoede.

2008-09-25T06:09:00.002+03:30

Dit stukje gepikt van John Knappers. Ik weet zeker dat John er geen problemen mee heeft. Zet je alarm op 15 oktober en schrijf een stuk.
Schrijven of filmpjes plaatsen op internet kun je puur voor jezelf doen, maar ook voor het grotere geheel. Webloggers, podcasters en videocasters, maar ook professionele media vragen 15 oktober aandacht voor de armoede in de wereld. Tijdens deze tweede Blog Actiedag worden bloggers van over de hele wereld aangemoedigd om vanuit hun eigen perspectief hun licht te laten schijnen op dat complexe onderwerp. Ga voor meer informatie naar http://blogactionday.org/ Het doel van deze actie is om op één dag duizenden verschillende visies en meningen over armoede te laten zien, op duizenden websites en weblogs. De initiatiefnemers hopen dat hier ideeën, plannen en acties uit voortvloeien waardoor meer bewustzijn ontstaat over armoede in de wereld. Vorig jaar werd de eerste Blog Actiedag georganiseerd, waarbij het milieu centraal stond. Op die dag deden ruim 20.000 bloggers mee en werden meer dan 23.000 artikelen geschreven over het milieu. Voor de actiedag van dit jaar hebben zich inmiddels al meer dan 4.500 bloggers aangemeld, die gezamenlijk meer dan 9 miljoen lezers bereiken. (Dit nieuws was eerder te lezen op http://www.happinez.nl/ en op http://www.zinfo.nl/ )

Long time no see

2008-09-07T07:58:00.005+04:30

Er zijn er die zich afvragen of ik nog leef, ja dus !
Ik heb het erg druk met het regelen van een aantal zaken. Zie dit stukje maar als een teken van leven. Ik hou jullie echt wel op de hoogte.

Ik zit op het terras en zie dat er een groep schoolkinderen zich om een Italiaanse man formeren. Hij zingt heel duidelijk een regeltje van een liedje en de kinderen zingen het hem na. Heel aandoenelijk.

Foto uit het raam van m'n kamer, er komt weer eens een feestende stoet langs.

Twee danseresjes in traditionele Newari klederdracht doen een dans op zang van een groep vrouwen die in een kring om de meisjes is gevormd.

Master, die naast mij staat, legt uit dat het een heel triest lied is. Man gaat naar het verre buitenland en sterft. Nu is de vrouw alleen met haar kinderen. Het is tranen trekkend.

Het toeristen seizoen komt er weer aan. De daken worden weer plantvrij gemaakt.

Samen met wat kerels een raksi-cola weg werken kan tot dit soort taferelen leiden.

Ik heb een nieuw recept gevonden. Nou ja nieuw, voor het Heart is het nieuw. Peking duck in wraps and hoisinsauce. In het nieuwe seizoen wil ik hele lekkere gerechten op de kaart die snel gemaakt kunnen worden en die niemand anders in Bhaktapu op de kaart heeft staan. Om het te testen moet deze eend er aan geloven, sorry gevoelige zieltjes.
We zijn er dagen mee bezig geweest. Eerst ik, zoeken op internet in de power cut loze tijden, naar een recept. Ik kom Peking eend in hoisinsaus tegen en herinner mij dat ik dat regelmatig heb gegeten in het Chineese restaurant Jade Garden in Breda. Het is een onderdeel van het Peking eend menu en, erg belangrijk, heel erg lekker.
Dus eerst maar eens kijken hoe je "hoisin" saus maakt. In het recept spreekt men namelijk van, "je kunt het kopen in iedere toko" Tja, hier zijn geen toko's. Ik heb een paar recepten gevonden en we zijn aan de slag gegaan. Uiteindelijk een heerlijke hoisin saus kunnen maken. De volgende dag zijn we met de eend aan de slag gegaan. Probleemloos heeft Carna de eend gekilled, geplukt en schoongemaakt. "When you are finished put him in the fritche." De volgende dag ga ik naar het Heart om het recept voor de eend te maken en trots legt Carna een diepgevroren eend op de snijtafel. Ik geloof dat ik wat sullig heb staan kijken want de mannen begonnen te lachen. "Oke dan, maybe tomorrow better day" We hebben hem mooi afgedekt boven op de koelkast gelegd en 's nachts in de koeling.
De volgende dag hebben we, keurig volgens het recept de eend gemarineerd en gebakken maar daarnaast ook een stuk kip. Kip kopen wij bij een slager die is gespecialiseert in kippen en eenden kun je alleen maar levend kopen. Het gerecht moet binnen 15 minuten gemaakt kunnen worden anders heb ik er geen bal aan.
Naast de kip moeten er ook nog wraps gemaakt worden wat ook tijd vergt. Deze wraps zijn een soort van pitabroodjes en ook dat duurt eigenlijk te lang, is gebleken. Ik stap over op flensjes.
Het is fantastisch goed gelukt. Heerlijk was het. Wij vonden allemaal dat de Peking kip zeker net zo lekker, zo niet lekkerder was dan de eend. Geweldig dus. Gelijk een test voor de volgende dag, Peking chicken in pancake and hoisinsauce.

Links de kip. De hoisinsauce wordt toegevoegd.

Rolletje maken.

Dicht binden met bosuitje, moet eigenlijk bieslook zijn maar hier weet niemand wat dat is.

Voila, 3 wraps met peking duck in hoisin sauce.

Met wat extra garnering. Later besluit ik om het op te dienen zoals ik het kreeg in Breda. Alles los, bordje met flensjes, bordje met peking eend, bordje met bosuitjes, bordje met komkommer, bordje met gesneden worteltjes en een kommetje hoisin saus. Staat erg leuk met onze messing bordjes en schaaltjes en je bent lekker bezig.

Inmiddels is het ook Theej geweest. De vrouwen kleden zich op hun mooist en gaan zingend en dansend naar Datatraya square om puja te doen en te bidden voor het welzijn van hun man.

Het is bloed heet vandaar de paraplu's. Kijk maar eens naar de schaduw van de zon. Die staat zowat verticaal zijn warmte af te geven.

Kwatie en Gai jatra

2008-08-18T10:37:00.006+04:30

18 augustus 2008 11:26 uur

Zo Gai jatra zit erop. Afgelopen zaterdag was het kwatie dag. ’s Morgens had Renu al gevraagt of ik kwatie wilde en ik heb daar natuurlijk ja op geantwoord. Kwatie is een soort bonensoep en moet bestaan uit minstens 7 verschillende soorten bonen. Trots verteld Shyam dat in Renu’s kwatie 11 verschillende soorten bonen zitten. Naast de kwatie krijg ik ook 4 ronde plakken brood. Als ik in de namiddag naar het Heart ga drink ik op het terras een kopje black tea. Op het Taumandhi square ligt een dronkaard zijn roes uit te slapen en niemand trekt er zich iets van aan. Moet je voorstellen, de grote markt van Breda.
In de nacht van zaterdag op zondag wordt er volop gezongen en hardop gebeden. Alles uiteraard met geklingel en getrommel. Op een gegeven moment val je toch in slaap, gelukkig maar.

Zondag, Gai jatra, koeien festival ook we festival of the dead. Het lijkt een beetje verwarrend maar Gai (spreek uit zoals het Engelse guy) is koe in het Nepali. Met andere woorden op het koeienfestival worden de doden van het afgelopen jaar herdacht. Het is een feest met vooral veel raksi. Tegen de avond is half Bhaktapur als een balletje zodat je soms leuke taferelen en soms agresieve scenes tegenkomt. De weergoden waren ons in iedergeval gunstig gezind.

Een maaltje kwatie met brood.

Kwatie met wel 11 verschillende boonsoorten. Erg lekker!!

Je bent dronken en slaapt je roes uit. Maakt niet uit waar.

Het interesseert niemand geen ene moer. (klik maar om te vergroten)

De buurmeisjes hangen uit het raam en kijken naar de stoet met draagbaren. Bijna iedere draagbaar(groep) wordt begeleid door een eigen band en stokdansgroep.

Plaatje vanuit de receptie van de Khwopa.

In de stokdansgroepen nemen zowel meisjes als jongens deel.

Hoppa, 3 verschillende foto's dus 3 doden dit jaar.

De een na de andere groep trekt voorbij

Met linten verbonden draagbaren horen bij elkaar.

De trappen van de Nyatapola tempel zitten lekker vol.

Vanaf het terras van het Heart.

Taumandhi square.

Zijkant van de Nyatapola tempel.

Taumandhi square.

Tot 's avonds laat trekt de stoet door de straten van Bhaktapur. Als ik weer thuis kom zie ik een overbuurvrouw met belangsteling de stoet volgen.

Speciaal voor René. Ze zit dus daar !!!!!

We hebben domo, domo, domo vla, in die makkelijke pakken, whoeeeee

2008-08-15T06:40:00.003+04:30

15 augustus 2008 6:51 uur

Eindelijk is het dan zo ver, Guhar is in de lucht. Er moet nog wel e.e.a. in de back office worden geprogrammeerd maar daar heeft de aanstaande vrijwilliger geen last van. http://www.guhar.org/ , klikken maar !

De olympische spelen zijn begonnen maar dat zegt ze hier absoluut helemaal niks. 10 minuten voor de openingsceremonie sprint ik nog naar beneden om een fles koud water te halen. Shyam en zijn zoon kijken naar een Bollywood film. “Hey Shyam, in ten minutes the olympic games will start. You must see the opening ceremony, I think you never see anything like that in the rest of your live.” “Really Sir, Oke I will watch.” Ik neem 2 flessen water en ga naar boven. Na een paar minuten arriveert Carna met mijn hamburger met frites. Ik installeer mij voor de TV, “Let the games begin!”
Ik ben best onder de indruk en wel van twee zaken. Ten eerste de ceremonie, wat een spektakel en ten tweede de manier van verslaggeving van de Indiase TV zender en zijn commentatoren. Stipt ieder half uur een reclameblok van 5 minuten ongeacht wat er op dat moment staat te gebeuren. Kom ik nog op terug.

De opening is overweldigend en ik denk dat het inderdaad nooit meer zo spectaculair zal zijn, zeker als het in Nederland zal worden georganiseert. De chinezen voeren de een na de andere masse act op. Dan het moment dat de deelnemers het stadion binnenkomen. Griekenland voorop. Als de tweede groep het stadion betreed komen de 2 Indiase verslaggevers in beeld. “So lady’s and gentlemen now we go back to the cricket game because it will take to long to watch all these athletes come into the birdsnest.” Huh ??!?!?! Ik zap me een ongeluk. 65 zenders waarvan er 1 de olympische spelen uitzend !!!!!!! Niet memmen Rick, dan had je niet naar Nepal moeten gaan.
De volgende ochtend zegt Shyam tegen mij. “It was very impressive Sir, I think that the money spend yesterday is equal to the year budget off Nepal.” Het gekke is dat ik dat ook dacht terwijl ik zat te kijken. Wat een waanzin eigenlijk en ook weer niet.

’s Morgens lees ik lekker de krant op internet en zo kan ik ook de zaken in Nederland een beetje in de gaten houden. Soms is dat echt lachen, Nederlanders moeten wat te zeiken hebben. Op deze wijze kom ik ook te weten dat het Nederlandse olympisch voetbalelftal het niet goed doet. We hebben nog 1 kans en dat is als we van Japan winnen met 2 doelpunten verschil. Een paar dagen later kijk ik ’s middags naar de spelen. Er wordt een voelbalmatch uitgezonden. Nigeria – USA. Ik ga er eens lekker voor zitten. Tijdens de wedstrijd vertellen de verslaggevers dat er tegelijkertijd nog twee wedstrijden worden gespeel waaronde Nederland – Japan. “and at this moment the score is 0 – 0” Tijdens de rust komt er geen reclameblok, het is immers nog geen heel of half uur. Joepie denk ik, nu komen er flitsen van de andere wedstrijden. Fout ! Zwemmen. Na zo’n 20 minuten begin ik me toch wat zorgen te maken. De rust moet nu toch voorbij zijn. ............ Inderdaad de rust is voorbij maar we schakelen niet terug, er is toch zwemmen !!. Ik zap maar eens wat en kom na een tijdje terug op canaal 25. Tot mijn vreugde is er weer voetbal en Nederland – Japan nogwel. Een absoluut flutpartijtje. Ze moeten er een paar in gaan schieten anders gaat het nog mis. Na een tijdje is er een soort aanval. Babel dribbeld het strafschopgebied in en wordt aangetikt, gaat lekker snel liggen en we krijgen een strafschop. Yep. Een van de spelers pakt de bal en legt die op de stip. Loopt achteruit en ............ comercial !!!!!!!!!!! IK WORD GEK !!!!!!!!! Gebiologeerd blijf ik naar de reclame kijken in de hoop dat ze daarna een herhaling geven van die penalty. Dit reclameblok lijkt wel uren te duren. $#^*$^%$ ^% “Kom op !!!” schreeuw ik tegen de TV. Eindelijk! Back to the olympics. .............. BOOGSCHIETEN !!!!!!!!
De volgende dag lees ik in de Telegraaf dat Nederland “door” is. Omdat Nigeria de US heeft verslagen had Nederland aan 1 doelpunt genoeg.

Morgen wordt er weer kwatie gegeten, ik realiseer me nu dat 1 jaar geleden ik samen met Jeske een kom kwatie zat te eten aan m’n buro. Het gaat hard.
Overmorgen Gai jatra, Festival off the dead. Dan begint ook het seizoen weer volgens de geleerden. We zullen zien.

Dood vogeltje

2008-08-08T08:38:00.003+04:30

08 augustus 2008 7:43 uur.

Net zoals het kwam is het weer verdwenen, ik kan weer gewoon typen en hoef niet als een halve gare, knoer hard op mijn toetsen te rammen om een letter op papier te krijgen. Nou ja, papier, display dan maar.
Ik zit nu met een dood vogeltje in m’n mond, veel te vroeg wakker, m’n verslag te typen. Sinds 1 augustus zijn de Boedisten en de Newaren weer aan het zingen en muziek maken geslagen. Zingen = kwelen en muziek = herrie. Voor wie hier geweest is, zijn dit normale begrippen. De vijfde van Tsjaikovski of de negende van Beethoven zul je hier niet horen. Nee, ..... gewoon rammen op die bongo’s, klingelen met die messing klingeldingen. De zangers proberen boven dit lawaai uit te komen door heel hard te schreeuwen. Naast de Khwopa heeft zich zo’n groep genesteld en die gaan dus om 5:30 aan de slag. Dat zijn de Newaren. Dan heb je de boedisten, dit zijn ook Nepali en Newaren maar die hangen Boedha aan en zijn van een andere richting. Die lopen langs de Khwopa, gaan niet gelijk linksaf naar Pottery Square maar lopen langs de zittende Newaarse herrie makers om bij de tweede straat linksaf te slaan. De boedisten bespelen de bongo, klarinet en trompet. Als de boedisten langs de Kwopa komen en richting de Newaarse kliek gaan, beginnen ze harder te spelen want zij willen winnen. De Newaren rammen en stampen ook “om ter hardst” dus, probeer daar maar eens doorheen te slapen. Gelukkig duurt dit maar 1 maand.
Dus voor de duidelijkheid, zo rond 4:00 uur begint de buurtfucker zijn geblaf, duurt gemiddeld 1 tot anderhalf uur en aansluitend de Newari jostiband met passerende boedistische toeteraars. De Neware stoppen tussen 7 en half 8. Tja en dan kiezen he, blijven liggen of er uit. Altijd weer lastig die keuzes. Genoeg geklaagd!!

Een paar dagen geleden kwam Shyam naar boven met een uitnodiging. Shyam en ik zijn uitgenodigd voor de opening van het Shiva II Guesthouse. Ik heb er een jaar geleden eens over geschreven in m’n blog. Shiva II is een schitterend, in Nepali stijl, nieuw gebouwd guesthouse. 14 ruime kamers, restaurantruimte en een rustige ligging, net voor de hoofdingang van Bhaktapur durbar square. Suresh, de eigenaar, en ik kunnen het goed met elkaar vinden en hij was dan ook erg blij dat we op de opening verschenen. Eerst kregen we een tika, rood lint, bloemmetje voor in je haar en een banaan. Daarna rustig zitten en wachten tot het diner. Op dat moment zit er in de restaurantruimte de eerste groep te eten. Als die klaar zijn worden ze er vriendelijk en beleefd uitgesmeten en is onze groep aan de beurt. Shyam en ik gaan in kleermakerszit in een hoek zitten, achter het bananenbladbord. Het wordt een echt Newari maal, geplette rijst en pickles. Dan komen om beurten de potten langs, schep buffelvlees, schep gele groenten, schepje erwtachtig spul, schepje rood dinges, en intussen met je rechterhand eten, een snotneus krijgen, jezelf afvragen hoe je je neus kunt snuiten, met de linkerhand je snottebel weg vegen, door eten, schep groente, schep geitenvlees, schep sponsachtig bruin spul. Intussen is de raksi aan gerukt. Net als in het Heart wordt de raksi in aardewerk kommetjes geschonken. Ik pak m’n kommetje en proost met Shyam, slok raksi, ................ met tranen in mijn ogen en met een heel klein hees stemmetje brabbel ik “Strong stuff.” dat vind Shyam ook. Mijn keel is dicht geschroeid, als zwavelzuur brand het goedje zich een weg naar mijn maag. Sodeju !!!!!! straf spul !!!!!!!!! Ik schat zeker 60 tot 70 %. In het Heart hebben we ook raksi, kopen we altijd bij hetzelfde vrouwtje en het is goed drinkbaar en ongeveer 40%. Daar ben ik wel aan gewend. Daarbij komt dat ik raksi met water drink, dus het was wel ff wennen. Gauw maar weer een hap beaten rice met een mix van dinges in mijn mond gepropt. Er komt weer een pot langs met een soort van langwerpige kroepoek. Ik pak er een en Shyam pakt er een paar. Ik neem een hap, lang kauwen, doorslikken en dan pas vragen aan Shyam wat het is. “Mmmmm, very nice, fried airpipe.” Ik blijf stoer lachend naar Shyam kijken, neem nog een hap, “Yeah, very nice.” Ik zit gefrituurde luchtpijp te eten!! Maar ja, als zij er niet van dood gaan waarom zou ik er dan iets van oplopen. Mmmmmmmmmmm, toch gauw maar een slok raksi.
Als een echte Newaar heb ik wat geplette rijst appart gehouden, het ligt maagdelijk wit links op mijn bord. Na nog wat raksi’s, je moet niet flauw zijn in het buitenland, en het nodige “No thank you, finished.” komt dan de yoghurt. Heerlijke Bhaktapur gurt. Nu komt het hoopje geplette rijst van pas, probeer maar eens yoghurt met je handen te eten ! Maar met wat rijst maak je er weer een vastere substantie van en dan lukt het aardig. Het geslurp is niet van de lucht maar de smaak is heerlijk. Daarna nog wat fruit, een laatste raksi en naar buiten. In de rij om je handen te wassen, afscheid nemen en huiswaarts.
Door de grote poort het Durbar square op richting Shiva guesthouse. Als ik rechtsaf wil slaan duwt Shyam mij terug richting guesthouse. “We walk Shiva temple. You know sir, always from left to right.” “Oke Shyam, yes I know, clockwise.” We ronden de Shiva tempel gaan door het kleine straatje richting Taumandhi square. Als ik aan het eind weer rechtsaf wil duwt Shyam mij weer naar links, om dat hele kleine tempeltje heen, “From left to right, sir.” “Yep, would you like a raksi in my restaurant ?” Is water nat, is vuur heet ?? “Yeah, if you like.” Als we in de Newari room willen gaan zitten komt Sasjaan naar mij toe, “Your friend is waiting for you upstairs.” Het zijn hier al heel gauw vrienden maar wie zit er nu op mij te wachten. “Who ?” “Your Nepali friend from Kathmandu.” Shyam en ik naar het balkon, daar zit Nilam met een andere Nepali.
Na een kleine 10 minuten begint het te hozen. Niet lang daarna moeten we verkassen, alsof er geen dak is klotst het water het terras op. We gaan alsnog naar de Newari room.
Nilam, Sambu aan het bier en Shyam en ik aan de raksi. Even later komt Willy binnen. Willy is een vrijwilligster uit Breda en zij logeert ook in de Khwopa. Vandaag vertrekt ze voor een 9 tal dagen. Rondje Chitwan, Pokhara, trekking van 4 dagen en dan terug naar Bhaktapur.
Omdat het met bakken uit de hemel komt zijn wij gedwongen om in het Heart te blijven en raksi te drinken maar gelukkig houd het na een tijdje op met regenen en kunnen we naar de Khwopa.
In de Khwopa zit Master (pashminashop) op te passen. “Small whiskey, sir?” Is water nat, is vuur heet ?? En deze ochtend wakker getrommeld met een dood vogeltje in mijn mond.

Het leven in het Heart is zo slecht nog niet. Kancha ligt heerlijk te tukken op het heetst van de dag.

Nilam en Sambu ( probeer maar eens om daar geen Sambuca tegen te zeggen).

Shyam met een fles raksi voor z'n snuffert.

Willy ziet het allemaal lachend aan.

Tja, wat is hier nu van te zeggen.

Later in de Khwopa wordt Shyam toch een beetje zatjes.

Laptop kaduuk ??

2008-08-06T14:01:00.001+04:30

01 augustus 2008 8:10 uur.

De laatste dagen is de %$@^%$^# buurtfucker weer bezig. Die hond blaft om te blaffen en kan dat uren volhouden. Ook is het ’s nachts broeierig warm, de ventilator staat aan en maakt een klere geluid.

Inmiddels is het 6 augustus. De schrik slaat om mijn hart, mijn toetsenbord begint kuren te vertonen, wat nu als mijn laptop het begeeft? Dit zinnetje heeft 2 minuten geduurt.
Ik heb mijn machine herstart maar daar ligt het ook niet aan. Ik zal hem wel na laten kijken.

Als ik op mijn teras de lunch gebruik dringt het langzaam tot mij door dat er helemaal niemand op de trappen van de Nyatapola tempel zit of ligt.

Ik stop er mee, het is geen doen.

13:00 uur en helemaal leeg.

Nog nooit gezien.

Een dag later liggen er weer Nepali te pitten.

Probeersel.

Servethouders & shoarma

2008-07-27T16:29:00.003+04:30

27 juli 2008 17:17 uur.

Met bakken komt de regen uit de hemel, niet te geloven waar al dat water vandaan komt. Eerder op de dag was het broeierig warm, kleffe hitte.

Ik ben de laatste dagen druk bezig met het testen van de Guhar site. Het lijkt wel werken. Het kan niet meer zo lang duren of we gaan life.
Ook ben ik de laatste dagen druk geweest om het Heart weer helemaal in conditie te krijgen voor het komend toeristenseizoen. Alle kapotte lampen zijn vervangen, de geluidsinstalaties zijn nagekeken en het koper is gepoetst.
Ik heb nieuwe servethouders gemaakt. Ik heb ze gemaakt van de hier heel normale vijzels. http://nl.wikipedia.org/wiki/Vijzel_%28vermaler%29 . Ieder huis heeft hier wel een vijzel in de keuken en ze zijn dan ook volop te koop. Mijn vijzels zijn van steen en bestaan uit een platte steen en een stamper. Ik heb de stamper met een keting aan de vijzel gemonteerd.

Een paar dagen geleden heb ik shoarma gemaakt. Het lukte in 1 keer en dat moest eens goed getest worden. Als ik shoarma op de kaart zet wil ik het ook redelijk snel op kunnen dienen. Dus, maar eens een testje doen. In de Newari room 4 Nederlandse meiden en op het teras 6 nepali en 1 blanke (moi). Het probleem is dat ik geen oven heb en dat de pitabroodjes gelijk klaar moeten zijn met het vlees.
’s Middags voorbereidingen getroffen. Knoflooksaus gemaakt, die erg lekker was. Sambalsaus gemaakt. Carna is inmiddels een kanjer in diverse sambals. Het ’s morgens gekochte buffelvlees had Carna al aan reepjes gesneden en met de shoarmakruiden ingesmeerd. ( dank Hanneke) Alles was klaar voor de avond en ik zag het met vol vertrouwen tegemoet.
Het is een groot succes geworden en shoarma komt op de kaart.

Een vijzel om kruiden te vermalen, is gewoon in de keuken van het Heart in gebruik.

De Newari room is klaar. Alle atributen zijn van koper en omdat ik nergens koperen servethouders kan vinden ............ zie het resultaat.

Linker tafel.

Rechter tafel.

De 4 Hollandse meiden lieten het zich goed smaken. Iedereen was erg onder de indruk van de knoflooksaus.

Ook de Newari waren erg enthoussiast.

Shyam met Carna. In het begin ging er een heel klein schepje knoflooksaus op het vlees bij Shyam, bij zij 4de broodje 2 volle lepels, maar ja, er zit dan ook wel een kwart liter wiskey in de man.

Schitterend eiland hè, Turkije.

2008-07-20T07:01:00.003+04:30

20 juli 2008 07:01 uur.

Sinds Nabu is vertrokken doet Carna echt zijn best om mij te overtuigen dat hij ook een goede kok is. Hij is in iedergeval een stuk inventiever dan Nabu. Hij maakt uitstekende sambal oelek en sambal badjak. Mayo heeft helemaal geen geheimen meer voor hem en een paar dagen geleden hebben we samen allioli saus gemaakt. Internet is echt super als je een receptje wlt opzoeken. Met die allioli heb ik natuurlijk een bedoeling.
Bij Nepali en Newari gerechten krijg je ook chapati geserveert. Chapati is ongegist brood. Ik leg aan Carna uit dat ik een mini chapati wil maar wel dikker dan de normale. In no time heeft hij voor mij een shoarma broodje gebakken.
Als alles goed gaat komen er over een aantal maanden via Guhar vrijwilligers dineren in het Heart. Omdat ik dan van te voren weet hoeveel er elke dag komen kan ik een aantal Nederlandse gerechten op de kaart plaatsen. Echte Nederlandse gerechten zoals shoarma, sate en stoofvlees natuurlijk. De vrijwilligers moete wel shoarmakruiden voor me meenemen maar dat zal geen probleem zijn denk ik. Ook ben ik bezig met spare ribs. Hoe Nederlandser hoe beter, denk ik maar. Ik hoop niet dat er straks een wijsneus is die in een reactie schrijft dat stoofvlees helemaal geen Nederlands gerecht is.
Spare ribs dus. Dat heeft wat voeten in de aarde. Hier weinig tot geen varkens. Kippen genoeg maar daar heb ik in dit geval niets aan. Het wordt dus een probeersel met buffelribben.
Omdat buffelvlees van nature erg taai is moet ik dat mals zien te maken, dus .............. internet ! Na wat surfen en snuffelen kom ik “Jeroens op de Barbecue en Houtskool Geroosterde Thuispagina's” tegen. http://selwerd.nl/~jeroen/index.html Daarin ook een link naar zijn E-mail adres, je moet maar durven. Ik heb Jeroen om raad gevraagd en tot mijn vreugde beantwoord hij onmiddelijk. Ik heb inmiddels wat sugesties en recepten gekregen en ga er zo snel mogelijk mee aan de slag. Ik hoop zo dat het lukt. Moet je voorstellen, spare ribs in het Heart, gepofte aardappeltjes erbij of frites met mayo. Ik zou zo vrijwilliger willen worden.

’s Morgens heb ik een bepaalde routine. Na het gebruikelijke tandjes poetsen, klets water in het gezicht, morning walk, uitpuffen, schoon T-shirt, stel ik m’n laptop op. E-mail lezen, en daarna een blik werpen op diverse blogs. Ik heb er 10 in mijn favorieten staan en die knip ik regelmatig open. Net weer de blog van m’n nichtje Carolien gelezen. Het betrof een aantal anekdotes. Tijdens het lezen moest ik ineens denken aan Turkije.

Met een aantal maten ben ik enige jaren geleden naar Turkije op golfvakantie geweest. We boekten zo’n 5 sterren “all inclusif” hotel tussen een aantal schitterende golfbanen. Fantastisch hotel aan de middellandse zee gelegen, 5 restaurants, grote bar met terras, geen “nee” te koop. Na 5 dagen zat de vakantie er op en moest er worden gepakt. Inmiddels hadden wij al berichten gekregen dat de vertrektijden niet altijd juist waren en dat de correcte vertrektijden werden aangeplakt op het berichtenbord in de lobby. Wij slenterden naar het bord en terwijl wij naar de laatste mededelingen stonden te staren kwam er een aardig vrouwtje bij ons staan. “Komen jullie ook uit Nederland?” vroeg ze. “Yep.” “Gaan jullie vandaag ook terug ?” “Ja, onze vakantie zit erop, we gaan weer terug naar de regen en de files.” “Ja” zei ze, “Ik wil eigenlijk niet terug. Wat is het toch een schitterend eiland hè, Turkije.” Verbijsterd keken we haar aan, ze meende het !!!!!

Het wordt steeds gekker, naast de normale pickles krijg ik nu ook sambal oelek en sambal badjak bij mijn momo's.

Chapati en een echt shoarma broodje. Allioli, olijfolie en zout.

Een ouderwetse schèrensliep bied zich aan voor 15 rupee per stuk slijpt hij onze bijlen en messen.

Een protestaktie, 2 kerels op het dak van de Nyatapola tempel.

Inzoomen, je moet maar durven.

Buffelo Kill !!

2008-07-09T14:47:00.006+04:30

09 juli 2008 15:07 uur.

Mijn broer en ik hadden laatst een mailuitwisseling betreffende offerandes. Wij zijn van vroeger uit opgegroeid in een katholiek gezin. Voor zover je van een gezin kan spreken. Toen ik op het internaat “Onze lieve vrouw ter duinen” vertoefde werd dat nog wat versterkt omdat de leiding van het internaat in handen was van Broeders en omdat ik, om de ochtendstudie te ontlopen, iedere ochtend in het kerkje van het internaat de mis bijwoonde. Ik zat dan achterin verscholen het oude of het nieuwe testament te lezen. Iedere dag lezen in de twee paperback’s. Op het laatst kende ik ze zo’n beetje van buiten. Zo komt het dat, in iedergeval ik, een heel ander beeld heb van offerande dan dat men dat heeft in Nepal en waarschijnlijk India. In mijn beleving sprak God tot Abraham dat hi,j om zijn onvoorwaardelijke liefde voor God te bewijzen, zijn zoon Izaak moest offeren. Kijk, op deze manier krijg je toch de indruk dat offeren pijn doet. Pijn bij het slachtoffer, want die krijgt een mes in z’n flikker geramd en pijn bij, in dit geval, Abraham omdat hij zijn zoon dood moet maken. Tja ............ nu ik dit zo schrijf begin ik toch te twijfelen. Wat nou als God zou vragen om je schoonmoeder te offeren???. Ehhh, ....... ik dwaal af !
In het oude testament is ook een pentekening van een bebaarde oude man die achter een stapel stenen met daarop een kind, met hooggeheven handen met daarin een mes, staat afgebeeld. Je kunt duidelijk zien dat het een fraktie van een seconde later een heel bloederig tafereel gaat worden. Dan klinkt de stem van God die Abraham tegen houd. God heeft genoeg gezien, hij geloofd dat Abraham daadwerkelijk zijn zoon om zeep zou helpen en Abraham is “off the hook” In plaats van Izaak neemt God genoegen met een geit. Daarna wordt de geit geöffert en daarna verbrand !! Wat bij mij toch duidelijk het gevoel geeft dat offeren ergens een verlies oplevert. Jij bezit iets en als je het offert, ben je het kwijt.
Mijn verbazing was dan ook groot toen ik er achter kwam dat als de Nepali “to night we are going to sacrifice a chicken.” roepen dat het iets heel anders is. Tenminste in mijn belevingswereld.
Men loopt met een levende kip naar de familie tempel, doet een paar prevelementjes, snijt de kip de strot door, houd het spartelende beest goed vast bij de poten, doet nog iets iluster met het bloed en gaat naar huis met de kip om die later lekker op te peuzelen. WAAR ZIT NU DE PIJN ???? Volgens mij, en met mij velen, is het gewoon zo dat als je zin hebt in kip je gewoon iets roept. Volgens Joyce roept Krishna’s moeder regelmatig, “Ik had vanacht zo’n slechte en boze droom, ik denk dat het beter is als we een kip offeren.” Jaha .... m’n hoela ze heeft gewoon zin in kip !!
Zo ook het offeren van een eend, geit en buffel. Waarbij moet gezegd dat er gelegenheden zijn waarbij wordt verwacht dat je minimaal een geit, maar als je wat rijker bent, of ook belangrijk, als jij vind dat men jou rijk moet vinden, dan wordt er een buffel geöffert.
Hoe gaat dat in z’n werk ?? zie foto’s hieronder.

De belangrijkste mensen van de familie zitten al klaar bij de tempel als de man met de buffel aan komt lopen. Gezellig een praatje maken.

De voor en achterpoten van de buffel worden samen gebonden. Er is geen ontsnappen meer aan.

Daar staat ie dan, terwijl de familie met de priesters allerlei rituelen doen, wacht de buffel op de dingen die komen gaan.

Omdat de poten zijn samen gebonden is het een koud kunstje om de buffel op de grond te krijgen.

Ziedaar het resultaat.

Even een rondje, met de klok mee, draaien.

Daarna de kop en hals zo leggen dat het bloed in de goot kan vloeien.

De priester doet ook puja bij de buffel en besprekkelt hem met water.

Daarna gaat de priester over tot het offeren.

Het mes wordt in de halsslagader gestoken.

Direct achter de oren wordt de nek doorgesneden waarna de buffel onmiddelijk overlijd.

De priester snijd de kop eraf.

Nog even en de kop is eraf. Van klein tot groot kijken toe.

Als de kop eraf is wordt het kadaver aan de staart weggetrokken en de poten worden losgemaakt.

Iedereen vertrekt en als enge blijft er wat bloed achter wat even later door de "stadsreiniging"wordt weggespoeld.

¡Felicidades España!

2008-06-30T09:30:00.004+04:30

30 juni 2008 8:29 uur.

Na 44 jaar is Spanje weer Europees kampioen. Zo nu weer gewoon de dagelijkse beslommeringen. Wimbeldon, Tour de France, Olympische Spelen, ik word wel erg moe van al dat sporten, het tijdsverschil maakt het extra inspannend. Na een voetbalfinale, een tennisfinale, Alpe d’Huez en dan nog eens de 4 keer 400 meter, pffff .......... dat gaat niet in de koude kleren zitten.

Jullie merken het al, het is komkommertijd, geen zak te doen dus dan maar een verhaaltje over het verschil tussen Europese en Aziatische baby’s en peuters. Niet dat ik er veel verstand van heb maar mij zijn toch wat dingen opgevallen.
Hier zijn de kinderen niet gekleed in Oilily, hebben geen Scapino schoenen en de gezinnen bezitten geen Maxi-Cosi buggy. Na de geboorte blijft het kind onder moeders toezicht. Op gezette tijden krijgt het kind de borst en daarna, ..... hup op de rug of heup en op stap. Het kind valt erg snel in slaap zo lekker egen moeders rug of borst. Als je deze taferelen ziet begrijp je steeds minder van de dure buggy’s en kinderschoenen. Ik zie hier hopen gezonde kinderen die op blote voeten of op afgetrapte slippers lopen. Enne, ik kan ze niet bijhouden als we een berg oplopen. Is dit geen mooi pleidooi om alle dure kindershit weg te flikkeren en ze gewoon een hoepel met een stokje te geven.

Het kind heeft honger, even in een deuropening gaan zitten, kind aan de borst en de andere bengel blijft tegen mama aangedrukt het tafereel volgen.

Heerlijk in de schaduw van een parasol tegen mama's borst in slaap gewandeld.

De meest voorkomende draagpositie. In een pashmina op moeders rug.

Soms zonder pashmina, gewoon in moeders armen.

Bijna alle baby's slapen als ze door de stad worden gesjouwd.

Mama kijkt wat rond en babbelt wat met haar vriendinnen.

Het kind slaapt gewoon door.

Soms wordt het kind op de heup gedragen.

Hele normale taferelen in Bhaktapur.

De kinderen gaan altijd mee als moeders op stap gaat. Hier staat een marktkoopman zijn waren aan te prijzen en moeders kijkt of er wat van haar gading bij zit.

Soms hangen de kindjes helemaal scheef in de draagdoek en pitten gewoon door.

Sate .......... eindelijk gelukt !!!!!!

2008-06-22T13:07:00.003+04:30

22 juni 2008 13:51 uur.

Tja, weer met beide voetjes op de grond. Uitgeschakeld door Guus z’n mannen. Verdient verloren, op naar 2010.
De laatste dagen houd ik me erg bezig met Guhar. De content is af en m’n mannen hebben beloofd dat de website eind juni klaar is. Zou het niet leuk zijn als ze die belofte waar maakte. Ik heb er wel vertrouwen in.
Het is nu echt “off season” geen toerist te bekennen. Het verschil met verleden jaar is dat nu ook de Tibet-gangers thuis zijn gebleven. In andere jaren was dit een goede periode om naar Tibet te gaan. Een aantal toeristen deden dan ook de Kathmandu vallei aan en kwamen ook even langs in Bhaktapur. Maar ja, dat was in andere jaren. Tibet is nu niet toegankelijk dus ook geen dagjesmensen in Bhaktapur.
Eergisteren zelf ketjap manis gemaakt. Nou ja, het leek er een beetje op. Daarna natuurlijk buffelvlees gemarineerd. Ook satesaus gemaakt en 24 uur in laten trekken. Gisterenmiddag was het zo ver, samen met Carna, Ganga en Uzzol het vlees aan stokjes geprikt en weer maar eens proberen om lekkere sate te maken. Resultaat, gelukt !!!! Heerlijk was het. Door de marinade was het buffelvlees zelfs niet taai en de smaak was uitstekend. Ook de Nepali vonden het erg lekker

De overburen hebben besloten om het dak van dakpannetjes te voorzien. Die dakpannen waren er tijdens Bisket jatra 2006 af gehaald om naar de hoofden van "lower" Bhaktapur mannen te smijten.

Andere overburen hangen uit de ramen om maar niets te missen van de mannen die komen omde bruid te halen. Het overbuurmeisje gaat trouwen.

En daar komt dan de aanstaande bruidegom met z'n gevolg.

Het is ook weer rijstplant tijd. Door de veelvuldige regen zijn de rijstvelden weer onder water gelopen.

Ziet er toch best lekker uit.

Hup Holland hup.

2008-06-14T15:11:00.003+04:30

14 juni 2008 15:58 uur.

Afgelopen woensdag zit ik na de lunch buiten in de schaduw nog een “black tea” te drinken als Nabu naast mij komt staan. “What you think of my new business?” en met een hoofdknik wijst hij in de richting van een platte kar. “Sorry, what do you mean?” “I start new business tomorrow, small restaurant in Thaumandhi square, selling momo and shaslick.” “So you quit?” “Yes, I quit.” “Oke if that’s what you want.” Soms gaat het hier erg langzaam en soms gaat het erg snel. Gelukkig is het “Off season” geen toerist te bekennen dus tijd genoeg om te recupureren maar Nabu is wel de laatste waarvan ik dit had verwacht.
Het afgelopen jaar zijn er een aantal zaken gebeurd en zo’n 2 maanden geleden ben ik nog ’s nachts gebeld om op te komen draven omdat Nabu door de buurman in elkaar was gemept. Toen ik aankwam stond daar een hele menigte te staren naar een bloedende en straalbezopen Nabu. Hij had de buurmeisjes uitgemaakt voor hoer en de buurman voor junk en dat was niet goed bevallen. Het schijnt schering en inslag te zijn geweest en men was het behoorlijk zat. Ik ook dus vind ik dit eigenlijk een prima oplossing. Gisterenmorgen is Nabu verhuist en heeft het Heart officieel verlaten. Next !
Tja, 3 – 0 tegen Italië en 4 – 1 tegen Frankrijk is natuurlijk wel ff genieten. Ook ik begin er meer en meer in te geloven, wat een ploeg. Het Heart is inmiddels HOLLAND HOUS(E) herdoopt. 5 keer uitgelegd, Holland house over de volle lengte maar denk erom dat er omslagen zijn omdat het oranje doek over de reclameborden wordt gespannen. Mis dus, maar dat maakt het ook wel weer extra charmant.
Zelf heb ik Nederland nog niet in het Heart zien spelen. Tegen Italië heb ik in de Khwopa gekeken met Shyam, Master en Ganesh, we wonnen met 3 nul. Gisteren weer met m’n orjanje T-shirt naast Shyam, Master en Ganesh gekeken in de Khwopa en zie je wel, 4 – 1 dus ik kijk alleen nog in de Khwopa om vooral de ban niet te breken. Misschien moet ik de volgende keer wel in het Heart gaan kijken, als Nederland verliest is dat eigenlijk best gunstig. Dan gaan Italie en Frankrijk gewoon naar huis en dan pakken we Roemenië gewoon inj de finale want die kijk ik weer in de Khwopa. Logisch toch !!!

De Nedelandse vlag en de bijbehorende wimpels hangen fier aan het balkondak.

Best leuk zo in de avond, het regende weer pijpenstelen.

Het "HOLLAND HOUS"

Als bewijs dat de E er wel degelijk opstaat.

Sasjaan met pet.

EK 2008 met Pakoda's

2008-06-08T07:34:00.012+04:30

8 juni 2008 8:31 uur.

Het EK voetbal 2008 is begonnen. Gisteren de eerste wedstrijd gezien, Tsjechië heeft verdient gewonnen. Shyam, Master, Radjidra, Marjon, Renu en ik hebben beneden in de Khwopa zitten kijken. Chips, biertje, wiskey erbij, gezellige boel. Wedstrijd 2 heb ik maar laten schieten. Dat wordt nog wat met Nederland. Die wedstrijden beginnen hier om half 1 ’s nachts. Maar ik ga ze toch maar kijken. Ik heb beloofd dat; mocht Nederland de eerste wedstijd winnen ik het Heart tijdelijk omdoop in “Holland House” Je moet wat nietwaar ?
Zou het niet leuk zijn om in plaats van chips een eigen snack te maken. In dit geval pakoda. Speciaal voor het EK en Hans Botermans het recept en een foto serie van dit heerlijke gerecht.

Pakoda’s

Benodigd:
Worteltjes
Bloemkool
Boontjes
Ui
Knoflook
Witte kool
Tarwe bloem
Maizena
Ei
Zout
Peper
Gera
Vetsin
Plantaardige olie (geen olijfolie)

Bereiden:
Worteltjes, bloemkoolstukjes en boontjes schoonmaken en 5 minuten in kokend water voorkoken.
Witte kool in repen snijden.
Alle groenten daarna in stukjes hakken ( niet te klein )
De gehakte groenten in een kom doen samen met het ei,de tarwebloem en een klein handje maizena. Aanlengen met water totdat een kneedbare substantie ontstaat.
Zout, peper, gera en vetsin naar smaak toevoegen

Draai van de substantie kleine balletjes ( niet te klein ) Om makkelijker balletjes te draaien is het raadzaam om de handen nat te maken met water.
Verhit de olie en frituur de balletjes half gaar.
Haal de balletjes uit de olie en druk de balletjes plat tot schijfjes. Daarna de schijfjes gaar frituren.
Haal de schijven Pakoda uit de olie en maak het gerecht leuk op.
Opdienen met pickles

Succes ermee !

De benodigde ingrediënten, Tijdens de fotosessie was de bloemkool op, dus dan maar zonder.

Alles in stukjes snijden.

Boontjes, wortelen, ui en knoflook.

Fors wat witte kool, het is de hoofdvulling.

Let een beetje op de verhoudingen.

Alle ingrediënten tezamen.

In een diep bord of kom doen.

Tarwe bloem erbij en een half handje maizena.

Zout, peper, vetsin en gera. ( Niet vragen !!!!! Gera = Gera. )

Water erbij,

en goed mengen.

Professionele menger, onze Nabu

Klein handje mengsel pakken en een balletje draaien.

Zo dus.

In de hete olie laten glijden.

Als de pakoda's half gaar zijn; uit de olie halen.

Even laten uit druipen

Balletje pakken en plat drukken om er schijfjes van te maken.

Erg warm gedoe maar de moeite waard.

Een normale portie is 10 stuks, omdat ze erg lekker zijn heeft de kok er wat meer gemaakt.

De schijfjes in de hete olie laten glijden.

Frituren tot ze gaar en klaar zijn.

Bijna klaar, tijd voor de opmaak.

Komkommertje snijden.

Tomaatje.

Bordje opmaken.

Pakoda's zijn klaar, even uit laten druipen.

In het centrum de "pickles" recept volgt, neem nu maar wat ketchup met wat peper en zout.

Opdienen en als het net zo lekker is als die van Nabu,

is dit het volgende plaatje.

Shree Prarthana Mahila Samaj

2008-06-03T15:20:00.007+04:30

3 juni 2008 15:02 uur.

Het schijnt allemaal goed te komen met Nepal. De koning moet morgen zijn paleis verlaten en diezelfde koning is al dagen bezig met vrachtwagens zijn koninklijk paleis leeg te rijden. Al meer dan 20 vrachtwagens heeft ie er uit gehaald maar hij heeft beloofd om morgen, woensdag, te vertrekken. Dat ziet er goed uit.

31 mei 2008. Grand opening van Shree Prarthana Mahila Samaj, de school van Urmila. Het programma is door gelopen en het moet allemaal mogelijk zijn.
6:30 Mission inpossible klinkt uit mijn GSM. Versuft neem ik op. “You will come, yes?” “…………….. Yes Urmila, I will come. Are you nervous ?” “Yes, very nervous. You think everyone will come ?” “ Sure, no worry, It will be all right.” “You man will come ?” “Yes my man will come. Now go check the others, okay?” “Yes, thank you.” Urmila is bloed nerveus. Het Party Centre Bhaktapur is afgehuurd want waar moet je de verwachte 300 man / vrouw anders laten. De voorbereiders, de danseressen, de staff van haar school, iedereen is al aanwezig en die moeten ook ontbijten. Ik heb beloofd dat buiten de lunch ik ook het ontbijt voor deze mensen zal regelen. ’s Morgens om half acht gaan Nabu, Carna, Aley met een tractor vol met eten naar het party centre. Om 9 uur krijgen niet zoals afgesproken 30 maar 48 man dal bath. Dal bath op restaurant niveau. Rijst, linzen, groente curry en kip. Iedereen very happy !
Om kwart over 9 belt Nilam, “I think that we can not be there on time because off the traffic jam, maybe we will be there at 15 passed 10, can you postpone?” “I’ll try, please hurry.” Het begint dus al goed. Shyam is zich nog aan het omkleden en Master en ik zitten braaf te wachten in de Khwopa. Shyam komt naar beneden en we vertrekken naar het Party centre. Verzamelen tussen 9:30 en 10:00 want dan begint het.
Bij aankomst is het al een forse drukte. Bij binnekomst komt Urmila ons tegemoet. “Big problem, the guest of honor will not com. What to do?” Ik bel Nilam die weet wel raad met dit sort kul. Nilam heeft een guest of honer in z’n wagen zitten, mevrouw huppeldepup from the government for women rights. Problem solved.
Enfin, lang verhaal kort, om 11:00 begint het programma. Allemaal 5 minuten lopen naar Urmila’s school om een rondleiding te doen, foto’s schieten en terug naar het party centre. Nilam is inmiddels geariveerd en heeft een heuse guest of honor bij zich, een reporter van de Himalayan Times en een cameraploegje van de nationale TV. Echt waar.
Rick wordt naar voor geroepen en moet plaats nemen op de voorste rij tussen de andere important guests, ‘tis maar dat jullie het weten. De ene Nepalese toespraak na de andere klinkt in mijn oren. Ik versta er werkelijk geen bal van maar dat mag de pret niet drukken. Na een dansje en een toespraak en weer een dansje worden de eerste gast naar voren geroepen. Tweede van rechts van mij als eerste. Man staat op, namasteet naar het volk, loopt het podium op en krijgt een oorkonde, een beeldje en een Tibetaanse doek om de schouders. Hij wilt terug lopen maar moet eerst een toespraakje houden. Dan de man recht van mij, zelfde verhaal dus ik snap dat ik de volgende ben die de lul is. “Also our special thanks to mister Rick from the Heart of Bhaktapur for his contribution to out school, will you please come forward.” Tja dan ga je natuurlijk.. Ik maak een kniebuiging naar de zaal en loop naar Urmila die midden op het podium staat. Oorkonde, beeldje en tot grote hilariteit van de zaal ga ik stevig door de knieën, Urmila moet de doek om mijn schouders hangen maar is twee turven hoog. Ze kan rechtopstaand haar neus snuiten in mijn borsthaar. Alleen om even de grote aan te geven mensen !!!. Ik naar het katheder en doe mijn speech.

Ladies and gentleman …....Good morning.

On behalf of the Guhar foundation , a short word of appreciation

Pure by accident our Guhar organization became knowledge about the Mahila Samaj school ……. But we ware so pleased.

As Mahila Samaj takes care of woman and children who wants to be educated, ….. they exactly answer the goal of the Guhar organization.

Helping children and woman in need as they want to develop themselves.

Guhar is an NGO that gets her revenues from volunteers and organizations in Europe.

We have great respect for the Mahila Samaj organization and in especial in the person of Urmila Suwal.

For 6 years now, she …….. and of cause her colleagues … …. are busy to educate woman who wants to develop themselves.

And because Mahila Samaj is also an NGO but ….. who does not have sponsors …. yet ….. this organization is very poor.

This was heartbreaking for Nienke, Wienke and Hanna who are at the precise time at the right place. So these Dutch volunteers decide to give money for some projects on Guhar so that we could finish these projects.

With great pleasure we anticipated on her move to the new school building. Guhar gladly helped with some benches, tables and chairs and also we provide them with a water system. All on behalf of Nienke, Wienke and Hanna.

………….. As you have seen is the school ready to do her job. We know that Urmila and her staff are also ready ……. so …… all conditions to make this new environment successful are there.

I and the Guhar staff are sure that this project we be a great success.

On behalf of the Guhar staff, Nienke, Wienke and Hanna …… we wish you GOOD LUCK.

Thank you for your time.

Je moet het kort en bondig houden, ik zal dat toch ook eens aan de Nepali vertellen, wat kunnen die ouwehoeren zeg !!!!!
Na mij komen er nog een man of 6. Als een na laatste komt mevrouw huppeldepup, zjesus wat een kletsmajoor, het hield niet op. Dan als laatste Urmila, ze had op mijn aanraden met haar staff geoefend en het leek te werken. Ze stond er redelijk relaxt bij en de speech duurde niet oeverloos lang. Daarna weer wat dansjes en muziek. De secretaris van Shree Prarthana Mahila Samaj komt naar mij toe en vraagt wanneer het eten klaar is. Ik ga naar de keuken en zie Nabu volop bezig, “If you start now, how long will it take to get ready?” “Half an hour.” “Is that okay?” vraag ik aan de sec.”Yes, of cource.” Ik knik naar Nabu, “Okay man, do your thingy.”
Na een half uur is de macaroni bolognaise klaar om opgediend te worden. In de tent zijn ze nog volop aan het dansen, Ik ga naar Urmila en zeg tegen haar dat ze wel moet opschieten want anders wordt alles koud. We hebben wel aubain marie’s maar dat hoeft Urmila niet te weten. Ik ga naar de counter en vraag een bordje, de smaak is goed en na zo’n 10 minuten vormt zich een rij. Iedereen aan de macaroni. Het enige probleem was dat er in plaats van 300 man zo’n 450 man was. Mijn jongens hebben daar handig op gereageerd. Snel naar de mini market, grote blikke tomatenpuree kopen, verwarmen en net doen of het bolognaisesaus was. Kaas er overheen en hoppa.
Nilam moet eerder naar huis en meld zich keurig af. De ploeg vertrekt en om half 2 krijg ik een belletje. “You will be on television at 14:00 every hour till the next day. You like that?” “Yeh sure I like that, on what channel?” “On 2 channels, on Avenue and on Everest.” “Thanks man, see you, till next time.”
Om 13:50 ben ik naar huis gegaan. Het was bloedheet en ik was blij dat ik terug in de Khwopa was. Daar hebben Shyam, master en ik onder het genot van een vanilla ijsje naar de TV gekeken. Er kwam inderdaad een stuke op, 1 minut traditioneel Newari dans en 1 minut speech van Urmila met Voice over een Nepali verhaal wat ik niet versta. Shyam en Master waren erg onder de indruk.

Gisteren heeft men het naamsord van Urmila’s school gebracht. Mijn Phukang mannen hadden het ontworpen, net als het logo maar het was ondoenlijk om het op tijd af te krijgen.

Klasje met Shree Prarthana Mahila Samaj vrouwen, Urmula is zo trost op het schooltje en de uniformen.

Even voor de foto, de secretaris en een van de leerkrachten.

The office. Ik krijg ze maar niet aan hun verstand dat het plastic eraf moet. Vinden ze zonde want dan gaan ze direct op het kunstleer zitten en dan verslijt het misschien. Jaha .... is over nagedacht.

De opening begint met het volkslied.

Newari traditional dance.

De moeite waard voor 3 foto's

en dan nu het applaus.

Urmila, twee turven hoog.

Producten van handgeschept rijstpapier.

Andere verkooppunten met producten die deze meiden allemaal zelf kunnen maken.

De handgemaakte kleding.

Traditional Newari dress.

Waterfilters.

Bakken van rijstpannekoekjes.

Maken van yomarie (rijstbal met zoetigheid in de vorm van een knoflook)

Het maken van kaarsen. Parafine mengen met andere produkten

Stollend in de vorm, wachten dus.

Parafine verwarmen in een keteltje en in de vorm gieten. Niet vergeten de lonten in de vorm aan te brengen.

Hetzit goed vol.

Een van de danseresjes krijgt een prijs uitgereikt. Het is een van de leerlingen die later een dans doet in haar traditionele Tamang dress.

Het leek wel of het steeds voller werd. Tot het eind toe bleven ze zitten.

Nabu aan het werk in de keuken van het party centre.

Tamang traditional dance.

Bij gebrek aan jongens gaan de meisjes in mannen kleding.

Het is voorbij, nu aan de macaroni bolognaise.

De rij werd steeds langer.

Uzzol, Carna, Saasjan en de vrouw van Carna achter de counter.

Shree Prarthana Mahila Samaj logo, ik vind het erg gaaf.

Het bord dat door de Phukang mannen is ontworpen.

Een woord van dank aan Nienke, Wienke en Hanneke van Urmila.

Long live the republic !

2008-05-29T15:22:00.002+04:30

29 mei 2008 15:52 uur.

Gisteren was het een historische dag voor Nepal. Gisteren zou er worden gestemd of Nepal een koninkrijk zou blijven of veranderen in een republiek. Er heerste best wat spanning. Zou er gevochten worden ? Wat gaat de koning doen? Die koning had zijn koninklijk paleis moeten verlaten want daar zou de nieuwe regering in gaan zetelen. Nee dus, de koning is gewoon blijven zitten. Om het paleis is de koninklijke garde gelegert. Een 2000 man tellend clubje met als baas, de koning. Het leger had al als “baas” het gouvernement maar de garde niet. Tot ieders verbijstering heeft de “oude” regering, die tot eergisteren dienst had, nog op de valreep 5000 soldaten toegevoegd aan de koninklijke garde, “Om de veiligheid van de koning te waarborgen !!!” De grote vraag was dan ook, Wat gaan we doen als koning zijn paleis weigert te verlaten. De meeste Nepali dachten, en denken nog, dat er gevochten gaat worden immers, hoe krijg je een kerel uit een huis dat is omringt door 7000 zwaar bewapende militairen ??
Gisteren en de komende twe dagen zijn “holyday’s” Er is een oproep gedaan aan het volk om naar Kathmandu te komen om een grote demonstratie te houden om de nieuwe republiek te vieren. Het was dan ook erg stil gisteren in Bhaktapur. Wij hier maar wachten op berichten uit Kathmandu. Geen gevechten, gen doden, gewoon niets. Dan het nieuws, de koning moet vertrekken want met grote meerderheid is besloten dat we een republiek zijn. De kong krijgt uitstel van 15 dagen om het paleis te verlaten. Wordt vervolgt.

New Nepal to have ceremonial president
After days of parleys, the political parties finally agreed today to have ceremonial president after the execution of republican agenda by the first meeting of the Constituent Assembly scheduled for tomorrow. more

Vandaag in de krant !

Discredited dynasty confined to history
Kathmandu, May 28: The 240-year-old discredited institution of monarchy will be read only in the pages of history from now on after the historic first meeting of the Constituent Assembly declared Nepal a federal democratic republic today. As planned, the first CA meet late tonight decided to implement the republican agenda with an overwhelming majority of the Assembly members. Out of the 564 members present in the meeting, 560 went in favour of declaring the country a federal democratic republic, while only four members of the RPP-Nepal voted against it. Home Minister Krishna Prasad Sitaula, on behalf of PM Girija Prasad Koirala, had tabled the motion in the meeting chaired by the eldest CA member, Kul Bahadur Gurung, for the more...

Maar of de koning werkelijk vredelievend zijn paleis zal verlaten betwijfeld iedereen. Best spannend.

Ook vandaag !!!

1953 - De eersten die de Everest beklommen en levend terugkwamen waren de Nieuw-Zeelander Sir Edmund Hillary en de sherpa Tenzing Norgay. Zij bereikten op 29 mei 1953 de top met hulp van een zuurstofapparaat. Mogelijk bereikten George Mallory en Andrew Irvine de top in het jaar 1924. Men heeft namelijk gezien dat ze de top tot op enkele honderden meters benaderd hebben, maar vervolgens verdwenen ze uit het zicht. Mallory's lichaam werd pas in 1999 gevonden bij een verlaten Chinees bergkamp. Vermoed wordt dat de twee de top niet hebben gehaald.

Guhar almost finished

2008-05-25T14:10:00.003+04:30

25 mei 2008 11:15 uur.

Tot mijn schrik zag ik dat het alweer 13 dagen geleden was dat ik iets op m’n blog heb gezet. Ik heb het harstikke druk en heb bijna geen tijd om wat te schrijven. Als ik wel tijd heb is er of de bekende power cut of heb ik gewoon geen zin. De power cut’s zijn fors aan het verminderen en da’s wel weer een pluspunt. Tja, wat is er allemaal weer gebeurd in die 13 dagen.

We hebben onze eerste betaalde opdracht voor Phukang uitgevoerd. Voor een bestaande website hebben we een zoekfunctie gemaakt zodat de site bezoeker nu ook kan zoeken in de site, in de projectendatabase en in de referenties. Klinkt allemaal technisch maar het was een kleine opdracht, meer als een test maar hij is keurig uitgevoerd.

Ik heb het ook druk met het begeleiden van Urmila van de Shree Prarthana Mahila Sama foundation. Die heeft haar opening en tevens open dag van haar nieuwe schoolgebouw. Er komen zo’n 300 genodigden en via Nilam, travelagent, heb ik reporters van de Bhaktapur Post en de Himalayan Times kunnen regelen. Daarnaast komt de Nationale TV met een cameraploeg, lachen !!!!!!! Ik moet ook een woordje doen dus maar weer aan het oefenen. “On behalf of Nienke, Wienke, Hanna and me, I ......... “ Ja meiden, ik moet jullie expliciet noemen van Urmila, dus .............. wie ben ik om dat niet te doen ?

Ik ben de meeste tijd kwijt met het opzetten van Guhar. Budget maken, algemene voorwaarden fatsoeneren, content schrijven voor de website en foto’s selecteren die ook op de site moeten. http://www.guhar.org/ is inmiddels geclaimt en moet binnen 1 maand in de lucht zijn. Tegen die tijd zijn de “stichting Guhar Nederland” en “Guhar Nepal foundation” opgericht met alle bijbehorende tierelantijnen. Nog een hoop werk maar ik denk dat het wel gaat lukken.

Enkele dagen geleden was het World Aids Day, Ik zeg tegen Shyam dat ik het jammer vind dat ik niet aan dei festiviteiten kan mee doen. Waarom, vraagt hij. Omdat ik geen aids heb, antwoord ik en kijk hem heel serieus aan. “Noho that’s not what ........” Enfin Shyam aan het uitleggen. Dat mis ik wel een beetje, je moet de grap er hier zo dik op leggen anders gaat het mis. Half Bhaktapur liep met het Aids symbool op zijn of haar borst gespeld.

Gisteren zijn Shyam, Uzzol en ik gaan dineren bij de Secretaris van de Shree Prarthana Mahila Sama foundation. Een typisch Newari huis maar wel met een bankstel en tafel, eigenlijk heel modern. We kregen kroepoek met noten en buff chilli met de nodige raksi natuurlijk. Als je bord half leeg is krijg je onmiddelijk bij geschept. Nadat ik mijn buikje vol was en ik beleefd blijf weigeren wordt er afgeruimt en komt de dal bath, sodeju, dat doen ze elke keer. Een groot bord met rijst, linzen, chicken currie, veg currie en de nodige raksi. Phaaaa Ik kan nog een half bord op alleen maar omdat mijn vader me heeft geleerd dat je moet stoppen met eten als je denkt nog 1 bord op te kunnen.Uzzol keek ook wat vreemd en liet ook zijn halve bord staan, Shyam had alles keurig op, dat kleine manneke kan eten !!!!!!!!!

GUHAR logo, ik ben er erg blij mee !

Ontwerp website, kan dus nog van alles veranderen.

Afvoerpijp verstopt, Carna heeft absoluut geen hoogtevrees.

Hup, ff een klap en het is weer gefikst.

World aids day.

Met gekleurd zand wordt het logo op het plein geschildert ? Of is het gezandt ???

Shyam zit er helemaal klaar voor, Newari snacken.

Grootmoeder & Urmila met bordje op schoot, alleen geen TV.

Olielampjes

2008-05-12T10:14:00.005+04:30

12 mei 2008 11:13 uur.

De laatste dagen ben ik een beetje futloos. Iedereen is weg. Het regenseizoen lijkt nu al zijn intrede te hebben gedaan. Iedere dag rond 4 uur ’s middags begint het te regenen, soms miezeren, soms knoeper hart. Tussen de buien door is het bloed heet. Derri garmi. ( Derri =veel, garmi = heet)
Ik probeer mijn leventje weer op te pakken zoals het was voor de meiden maar dat valt niet mee. Inmiddels heb ik er een paar baantjes bij.
Dit verslag is ook meer een teken van leven dan een zinnig verhaal.

Van Hanneke cadeau gekregen. Twee olielampjes. Het zijn liggende figuren van een orgineel lampje gecopieëert. Ik aasde er allang op maar vond ze aan de dure kant. Nu heb ik ze en ben er erg blij mee. De bedoeling is dat het hele tafel gebeuren messing wordt. In het kannetje, dat normaal wordt gebruikt om water te drinken, heb ik olie laten doen zodat de klanten zelf hun olielampje kunnen bijvullen.

Op alle twee de tafels in de "Newari-room" pronken nu mijn olielampjes. Zijn nergens meer te koop,

Tijdens mijn rondje met Hanneke waarin we foto's hebben genomen van het mooie Bhaktapur, heb ik ook deze "kruipdoor - sluipdoor kiekjes gemaakt. Ik vind ze zeer intrigerend.

Achter elk gangetje gaat weer een hele gemeenschap schuil. Heel veel leefgebieden zijn alleen op deze manier te bereiken. Moet je na gaan als je gaat verhuizen.

Ook de hoogte verschillen zijn goed waarneembaar.

Winkeltje, alleen door dit gangetje te bereiken. Toch is het een toeristenwinkeltje.

Ook hier maken de MAO-isten reclame. Prachendra prijkt op het reclamebord.

Binnenplaatsje met spelende kinderen.

Soms moet je omlaag en soms moet je omhoog.

Die kruipdoor gangetjes zijn erg laag, ik moet erdoor in een hoek van 90 graden.

Vele zullen dit wel herkennen. Het zijn de ultieme versieringen van de handen. De vingertoppen worden met henna gekleurt.

Zowel de buiten- als de binnenkant.

Daarna worden er allerlei versieringen op de handpalm aangebracht.

Linkerhand is gisteren gedaan en vandaag is het de beurt aan de rechterhand.

Toevallig zat ik naast dit meisje toen ze de versieringen opbracht. Leuk he,.... dat hartje.

Afscheid.

2008-05-07T10:29:00.004+04:30

7 mei 2008 11:15 uur.

De laatste dagen neem en ga ik afscheid nemen van de laatste meiden. Nienke & Wienke uitgezwaaid. Ik krijg een mailtje van Hanneke, of ik naast haar kamer 8 ook nog een 2persoonskamer kan reserveren.
30 april om 18:00 uur ga ik naar het Summit hotel in Kathmandu. Het is koninginnendag en alle Nederlanders, met aanhang, zijn uitgenodigd voor een borrel en een hapje. Ik vraag aan Shyam en Master of zij mee willen, tja, is gras groen, is water nat, vraag een Nepali of tie mee wil naar een borrel en lekkere hapjes. Kortom, ze zijn van de partij.
Als we bij het Summit aankomen worden we ontvangen door de Nederlandse consul met z’n vrouw en natuurlijk Kari. De secretaresse van de consul, getrouwd met een Nepali en al 16 jaar woonachtig in Nepal. Vlaggetje opgespeld gekregen en natuurlijk een Oranje bitter in de handen gedrukt gekregen. Het is een gezellige bedoening en ik babbel wat met de nodige Nederlanders. Bier, haring, goudse kaas en sate komen voorbij, een gezellig feestje.
Ik krijg een belletje, Hanneke aan de lijn, “Hoi, wij durven niet naar binnen.” “Huh, hoezo, waar ben je ?” “Voor de ingang.” “Gewoon doorlopen en dan zie je mij vanzelf.” “Dat durven we niet.” “Ik kom je wel halen.” Ik loop naar de in/uitgang en zie daar een klutsje mensen staan. 3 meiden en 1 knul. Ik wenk en schoorvoetend komen ze achter mij aan. Vlaggetje, oranje bitter en ik word voorgesteld. “Hoi, dit is Monique, Simone, Arnout en ik dus.” “Wat nou, we durven niet naar binnen.” “Ja joh, we zagen daar die mensen staan in pakken en zo sjieque dus wij durfde niet.” Na een paar biertjes / wijntjes was die verlegenheid gelukkig over. “Hoe vind je hem ?” “Huh, wie ? Arnout ? “ Ik zie glimmende oogjes. “Je hebt die kamer toch nog geboekt he ?” “Ja natuurlijk.” “Hoe zou Shyam het vinden dat Arnoud bij mij slaapt.” “Als tie alleen maar slaapt zal het wel mee vallen maar volgens mij ben je nog wat anders van plan.” Wat ben ik toch een ondeugende man. Enfin, lang verhaal, kort. Arnout en Hanneke doen het dus met elkaar. Joepie de poepie voor Hanneke.
De volgende dag arriveert het Hanneke groepje in de Khwopa en het is best gezellig voor zolang het duurt want ook zij moeten enkele dagen later naar huis.
Intussen heb ik een watertank met leidingen en kranen laten plaatsen bij Urmila’s school. Ook de schoolbanken zijn aangeschaft en Urmila is heel erg blij en apetrots.
Gisteren met Hanneke langs geweest en die heeft gelijk een vergadertafel met stoelen gedoneerd. Later kwam er nog een laatste klasje met schoolbanken bij. Urmila snapt en helemaal niets meer van. Haar hele school is nu operatief. Ze is dolgelukkig en wij ook natuurlijk.

Wienke & Nienke is sari, achtergrond is vreselijk maar ze zien er prachtig uit.

Zo ziet een verliefd stel eruit. Dat u het maar weet.

Zonder tank.

Met 1000 liter tank inclusief aan- en afvoer leidingen.

Zonder waterleiding.

Met waterleiding.

Schoolbankjes met studerende vrouwen. Allemaal lachende gezichten, erg gaaf.

Klasje 2. Zelfde laken en pak.

Urmila, zo trots als een pauw. "Thank you very much, Nienke & Wienke."
Moest ik van haar zeggen. "See you next time, come soon."

Bhaktapur 10 $ of 7,5 € of 750 Rs Entree

2008-04-28T06:06:00.018+04:30

20 april 2008 11:27 uur.

Ik ga proberen een lans te breken voor Nepal en Bhaktapur in het bijzonder.
Nepal is een van de armste landen ter wereld, men zegt zelfs het 5de armste land.
Zoals in Egypte, Griekenland, Rome, de Azteken en de Maya’s zijn ook in Nepal de overblijfselen van de eens zo machtige koningen te zien. In Kathmandu heb je het Durbar Square wat een beeld weergeeft van de prachtige bouwkunsten van de Mula’s. Patan is met zijn Durbar Square een heel druk bezet plein. Het staat werkelijk boordevol met tempels en natuurlijk het koningklijk paleis. Voor beide bezienswaardigheden moet een kleine etree worden betaald. Zo’n 250 rupee. (€2,50)
Bhaktapur is een middeleeuwse stad waarvan het centrum intact is gebleven. Zelfs na de verwoestende aardbeving van 1934 heeft men, met behulp van buitenlands geld, de binnenstad herbouwd zodat de architectuur en de cultuur behouden is gebleven. De hele binnenstad is door de UNESCO tot cultureel erfgoed bestempelt en terecht.
Logisch dat je voor zo’n monument entree moet betalen. Het monument moet intact gehouden worden. Bhaktapur is de enige Nepalese stad die in het centrum over een rioleringsysteem beschikt. Hier geen stinkende open riolen zoals in Kathmandu, Pokera en Patan. Bhaktapur heeft een constante ploeg straatvegers in dienst die iedere dag het vuil van de straten vegen en afvoeren, Alles om het monument schoon en ordelijk te houden.
Het entree geld bedraagd $ 10. Als je de moeite neemt om een pasfoto mee te nemen en een kopie van je visum wilt overleggen is je kaartje geldig tot de vertrekdatum die op je visum staat vermeld. Kom daar maar eens om in de Taj Mahal (entree $ 15,00), de Borobudur (entree $ 18,00), Angkor Wat (entree $ 15,00), Chinese Muur (entree $ 14,00) Allemaal 1 dag geldig ............ dus toen Paul, erg onder de indruk van Angkor Wat, na 3 dagen uit gekeken was, was hij toch echt $ 45,00 armer. Da’s toch ff iets anders da een ticket voor een openlucht museum van 7,50 euri met een geldigheid van zo’n 30 dagen.
Iedere dag staan er bij de poort toeristen te jengelen om binnen te komen zonder te betalen.
“Ik was hier gisteren al maar heb mijn pasje in het hotel laten liggen.”
“Ik moet alleen maar even iets afgeven en ben binnen 5 minuten terug.”
“Kunnen wij korting krijgen ?”
Dat zijn dezelfde mensen die in mijn restaurant komen en eerst de menukaart vragen. Na deze goed bestudeerd te hebben komen ze al gauw tot de conclusie dat het te duur is voor hun budget.
“Waarom is jullie kopje thee 25 rupee en bij de Momo King maar 20 rupee ?”
“Wij komen straks terug, het is nog erg vroeg.”
“Ohh wat jammer er staat geen geitenvlees op het menu.”
“Het is hier wel erg laag.” “U kunt boven op het balkon.” “Ja, maar het is hier wel erg laag.”
Ik zit niet op deze mensen te wachten. Ze hebben alle recht van bestaan maar ik heb er niets mee. Koop maar eens een kopje thee op de Champ Elise, de Ramblas, op Piccadilly Circus dan zul je wel anders piepen. Met een beetje pech ben je net zoveel geld kwijt als je entree kaartje voor Bhaktapur als het al geen entreegeld voorAngkor Wat is.
Om een beetje een indruk te geven van Bhaktapur heb ik mijn ochtendwandeling wat uitgesteld en deze samen met Hanneke om een uur of 11 gelopen.

Eerst even een bad nemen in het royal bath.

Tempel bezoeken en puja doen.

Straatje door naar het plein.

Als ik 's morgens mijn wandeling maak ziet de Nyatapola tempel er meestal zo uit.

Vanaf het dakterras van het Khwopa Guest House ziet de tempel er heel anders uit. Op de achtergrond de Himalaya, het Langtang gebied.

Even een kijkje op Potery Square.

Alle potjes moeten om de zoveel tijd worden gedraaid om te drogen in de zon.

De wandeling begint. Na het Nyatapola plein gaan we de hoofdstraat in richting Datatraya Square. Een aantal vrouwen haalt water uit de put.

Zomaar een voorgeveltje. Het barst door de hele stad van het houtsnijwerk.

Overal stalletjes met groenten en anders soort spul.

Houtsnijwerk.

Op een klein pleintje halverwege.

Hier heb ik met Dasain tientallen buffels zien offeren.

We draaien Datatraya Square op.

De Datatraya Tempel

Als ik aan de rechterkant van het plein loop en naar binnen kijk zie ik deze kerels aan het werk.

Hanneke schiet haar plaatjes.

We lopen het plein over en nemen een kijkje bij het beroemde peacock window. Ik maak een foto van het raam wat er links naast staat. Ook uit 1 stuk en zeker net zo mooi.

Onder het peacock window een souvenierwinkeltje.

We vervolgen onze weg, richting poort. Op bijna elke hoek van een straat is wel een tempel.

Doorkijkje.

Tempel.

Het barst van dit soort overkappingen. Het zijn rustplaatsen voor bewoners en reizigers.

Houtsnijwerk.

We gaan rechts af een binnenplaats op. Bij de deuropening van het plein zit een vrouwje garen te spinnen. Uiteraard is dit voor de toeristen. Gewoon mooie foto's maken, even het resultaat op je display aan haar laten zien en 10 Rupee per persson geven. Het is haar broodwinning, so what !!!

Ze deelt de opbrengst met de andere vrouwen. Het is hun enige bron van inkomsten.

Op het binnenplein een tempelcomplex.

De veelvoorkomende afbeelding van Shiva & Parvati. Het circelvormige deel stelt Parvati voor en de erecte midden afbeelding stelt Shiva voor. Parvati's uitstulping wijst altijd naar het noorden.

Er zijn er duizenden in Bhaktapur.

We lopen het pleintje over, gaan door een poortje en draaien links af.

Nu komen we in een gedeelte waar bijna nooit toeristen komen. Hier wonen en leven de Nepali dieniets met de toeristen industrie te maken hebben.

Soms moeten de huizen worden gestut om instorting te voorkomen.

Breiënde vrouwen.

Hier ligt er echt een te meuren.

Alle vuil van Bhaktapur wordt per dag door tientallen werkers aangeveegd en opgehaalt. Alles betaald door de municipality en dus gefinanciert met entree geld.

Voor het wordt opgehaald komen de armste nog kijken of er wat van hun gading bij zit.

Hanneke, ff genieten van Bhaktapur.

Tempel.

Van alle tijden en alle landen. Spelende kinderen.

Doorkijkje.

Overal in Bhaktapur zijn waterputten of waterplaatsen. Op deze waterplaats wordt over enkele uren water vrijgegeven. Dus staan de emmertjes keurig in een wachtrij. Niemand dringt voor.

Ook bij deze waterplaats, Shiva & Parvati.

Voor we Durbar Square opdraaien dit tempeltje. Hier wordt enorm veel puja gedaan. Ik weet niet waarom dit tempeltje zo populair is.

Achterzijde van Durbar Square.

Enorme rustplaats voor bezoekers van de koning.

Tempel.

55 window palace.

Vrouw aan rekstok.

Man helpt zijn vrouw duwen.

Het verhaal gaat dat dit gebouw is geschonken door de broer van de koning. De broer, koning van Patan, zou dit gebouw hebben geschonken omdat hij op die manier het zicht op het 55 window palace wilde belemmeren. Hij was jaloers op het schitterende gebouw.

Tempel recht tegenover het koninklijk paleis.

The big bel. Deze klok werd geluid als de koning iets belangrijks te melden had. Het volk stroomde dan samen op het Durbar Square. (koninklijk plein)

Om te laten zien hoe groot de klok is heb ik Hanneke gevraagd er naast te gaan staan.

De klok wordt nog dagelijks geluid. Om 12:00 en om 18:00 uur.

Brokje houtsnijwerk.

Tempel aan de overzijde van het Durbar Square.

Aan de rivier kun je jezelf wassen. Door de lange hitte en te weinig regen lopen de rivieren droog.

Meer Shiva & Parvati.

Hier zou de grootste Shiva & Parvati van Nepal staan.

Het zijn er in iedergeval wel veel.

Budha.

Wat Nepali.

Zitten, hangen, luieren.

Kwebbelen.

Maskers.

Peacock window.

Shree Prathana Mahila Samaj

2008-04-27T06:22:00.006+04:30

27 april 2008 6:25 uur.

Ik heb het inmiddels zo druk dat m’n verslagen er bij in beginnen te schieten en dat kan natuurlijk niet. Let ff op de starttijd van dit verslag. Het lijkt wel werken.
Ik heb er een project bij. Het is een stichting met de naam Shree Prathana Mahila Samaj. De voorzitter is Urmila Suwal een 24 jarige Nepalese die op haar 18 met deze stichting is begonnen. Wat een meid !! Ze is lerares en ’s avonds geeft ze les aan analfabetische vrouwen. Inmiddels zijn er 6 leerkrachten en meer dan 100 leerlingen. Vrouwen variërend in leeftijd van 16 tot 40. Super !!!
Alles liefdewerk, oud papier, voor diegene die deze uitdrukking niet snappen, alles voor noppes. In eerste instantie is ze onder de hoede gekomen van Steve en Sandy. Twee amerikanen die de US zo’n beetje de rug hebben toegekeerd en al jaren vrijwilligerswerk doen. Ze waren nu 8 maanden in Nepal. Daarvoor Tailand, Vietnam en Laos. Als je hier 1,5 jaar woont ken je de meeste buitenlanders wel.
Urmila is aan mij overgedragen. Steve’s vader heeft een hartaanval gehad en de moeder van Sandy ligt er ook al niet te florisant bij dus zijn Steve en Sandy hals over kop terug naar de states om voor hun vader en moeder te zorgen. Ik heb beloofd dat ik me over Urmila zal ontfermen en heb dat inmiddels gedaan.
Urmila gaf de lessen op allerlei verschillende plaatsen en nu heeft ze de mogelijkheid om tegen een leuk bedrag een heuse school te huren. Bij dat “school” moet je jezelf niet teveel voorstellen maar voor Nepalese begrippen is het een prima lokatie. Het zijn 6 klaslokalen en een office-ruimte. Alles kaal natuurlijk. De oude school heeft alles meegenomen, tot de watertanks aan toe. Alles wat in Nederland spijker- en nagelvast zit moet in het huis achter blijven. Hier gaat alles mee. Begrijpelijk want die tanks kosten geld.
Alles had op geen betere tijd kunnen komen, 2 weken later en ik had Urmila niet kunnen helpen maar nu zijn daar, ....... Nienke en Wienke. Ik heb ze gevraagd om mee te komen naar het nieuwe schoolgebouw en een ontmoeting te hebben met Urmila. Het klikte meteen. Nienke en Wienke hadden veel bewondering voor de daden van Urmila en besloten om financieel te helpen. Echt schitterend. Via de Rotary had Urmila al de helft van de kosten voor schoolbanken gedoneerd gekregen. Nienke en Wienke leggen de andere helft bij en doen daar nog een watertank bij inclusief de aansluiting met pomp natuurlijk. Meiden bedankt !

The Comunicative English School heeft zijn eerste fase gehad. Van binnen en van buiten geschilderd, lessenaars met stoel voor de leerkrachten en kastjes met boeken. Het ziet er een stuk beter uit en de kinderen, leraren en de principal zijn er erg blij mee. Nog even wachten tot Hanneke terug is want dan worden ook de landkaarten en andere dingen opgehangen en is dat gedeelte klaar. Dan volgt de toilettengroep.

De Ashapuri School krijgt morgen zijn kastje. Samen met Nieke, Wienke en Uzzol gaan we dat ding afleveren. De papieren voor de electriciteitmeter zijn inmiddels verstuurd en binnen enkele weken krijgt de school een heuse electriciteitmeter. Dan zal onze electromonteur snel een aansluiting maken zodat die school electricteit heeft.

Gisteren vergadering gehad met mijn Phukang mannen voor het bouwen van de Guhar website. Jaha .... het moet allemaal doorgaan. Tevens hebben we een testopdracht binnen vanuit Nederland. Volgens de boy’s moet het geen probleem zijn en kunnen we eindelijk ook daar aan de slag.

Klaslokalen, vooraf.

Klaslokalen, vooraf

Hanneke en Uzzol denken er het hunne van.

Ingang van de school na de schilderbeurt.

Lokalen na de schilderbeurt.

Hanneke is op trekking dus gingen Nienke en Wienke mee kijken.

Ze vonden het goed, gelukkig.

Leslokaal vooraf.

Leslokaal vooraf.

Nurcery na de schilderbeurt.

Leslokaal na de schilderbeurt.

Juffrouw Wienke is erg content met haar lessenaar, stoel, kastje en prikbord.

Student Nienke is ook erg blij, de lokalen zijn beduidend lichter.

Groot prikbord met belangrijke mededelingen.

De principal, als een aap met 7 l.....

Waterbuffel.

Le Roi est mort, vive la république !!!!!!!!

2008-04-18T13:05:00.018+04:30

18 april 2008 7:43 uur.

Zo, Bisket Jatra zit erop. De uitslag van de verkiezingen is bekend, de laatste dagen zijn bloedheet geweest, zo’n 30º – 35º C en gisteren is de laatste chariotpulling van dit jaar geweest.
De MAO-isten hebben een ruime meerderheid in het parlement gehaald. Ik vertel steeds tegen mensen dat Nepal het enige land ter wereld is waar het communisme aan de macht is gekomen door verkiezingen in plaats van een bloedige revolutie. Het antwoord is meestal wat schaapachtig gegrinnik. Nou valt dat communisme wel mee denk ik. Het is nogal moeilijk uit te leggen dat je communisme nastreefd, wat toch zo-iets is als “iedereen gelijk”, terwijl je in een kaste systeem leeft wat toch duidelijk in het leven is geroepen om de verschillen in rang en stand aan te geven. Wie voor een dubbeltje geboren is wordt in Nepal never nooit een kwartje. Prachendra, de voormalige rebellenleider, is de nieuwe president van Nepal. Prachendra zelf is een Brahmaan, de hoogste kaste. De kong kan het koningschap wel op z'n buik schrijven. De monarchie wordt nu zeker afgeschaft. Le Roi est mort, vive la république !!!!!!!
De meningen zijn verdeeld maar ik geef de nieuwe regering het voordeel van de twijfel. Toen bekend werd dat de MAO-isten hadden gewonnen en Prachendra de nieuwe president zou worden, was het eerste wat ik hoorde “So now the price of blood will go up, maybe 50 Rupee per cup.”
De laatste dagen zijn erg warm geweest. Op zich niet zulke spectaculaire temperaturen maar het kwam van de een op de andere dag. Van 25º ineens naar 35º. Nu loop je weer van schaduw naar schaduw in plaats van lekker in het zonnetje. Het zal na enkele weken wel weer gewoon zijn.
Er zijn gedurende het Bisket Jatra geen insidenten geweest. Geen dronken kerels die aan het vechten gaan, geen relletjes. Gisteren was alweer de laatste dag. Zoals gebruikelijk begon rond een uur of 5 iedereen zich bij de chariot te verzamelen. De verwachting was dat er nu enorme gevechten zouden losbarsten. De eerste dag is er geen steen gegooid en dat moet toch gebeuren, vinden ze. Het wordt al maar drukker en vanuit het niets komt de politiemacht weer aanrukken. Ze blijven komen en het zijn er veel. Zelfde formatie als de eerste dag. Op het terras van het Bhadgaon wordt nog steeds gespeculeerd dat dit heel normaal is en dat er absoluut gevochten gaat worden. Ik heb zwaar mijn twijfels. Verleden jaar waren er zo’n 30 politiemannen aanwezig, gewoon gekleed met alleen een schild en een stok. Nu zien ze er echt anders uit. Beschermende kleding, helmen, schilden, traangas geweren, mitraileurs en M16s. En .......... het zijn er zeker 250 als het er niet meer zijn.
De touwtrekkerij begint en het is een gebrul & gesjor van gewelste. Langzaam komt de chariot in beweging en hij lijkt de “upper” kant op te gaan. Er moet een hele lastige knik worden genomen om het Taumandhi Square op te komen en daar stokt het een beetje. Ineens vliegen er een paar stenen door de lucht. Het volk kijkt verstoord en op de chariot word met de hande aangegeven dat men moet stoppen. Als ik naar beneden kijk zie ik dat een stenengooier door 2 politiemannen fors in elkaar wordt gerost. Sode ju, die zal morgen niet blij zijn. Het is de laatste geweldadige actie. Er wordt geen steen meer gegooid en de pulling gaat in volle hevigheid verder. Het is inmiddels half 8 als de chariot rechts uit het gezichtsveld wordt gesleurd. “lower” heeft gewonnen.

Op het Pottery Square wordt de "kleine" lingo opgericht. De houten scharen zorgen ervoor dat het ding niet naar beneden lazerd.

De "baby lingo" is nog best groot.

De echte lingo. De twee linten stellen de slangen Nag & Nagin voor.

Iedere dag is er wel een of andere god die een rondje Bhaktapur doet.

Op de plek waar normaal mijn kappertje werkt, wordt nu een tijdelijk tempeltje ingericht.

Op de laatste dag van het Bisket Jatra wordt de "Baby chariot" naar het Taumandhi Square getrokken. Dit is is het teken dat de grote chariot snel aan de beurt is om de wedstrijd aan te gaan tussen upper- & lower Bhaktapur.

Net als dag 1 heb ik me veilig op het dakterras van het Bhadgoan Guest House geïnstalleert. Als iedereen denkt dat het een grote knokpartij gaat worden komen de manschappen van de "Armed Police" aan rukken. Geen lievertjes !!!

Zulke groepen politie staan er op alle strategische plaatsen.

Na een uurtje trekken en sleuren, lijkt het erop dat "upper" gaat winnen.

Het is erg moeilijk om deze knik te nemen. Op de eerste dag staat de chariot op het Taumandhi Square en is het moeilijk voor "lower"om deze knik te nemen. Op de laatste dag van het Jatra staat de chariot op een klein pleintje NA de knik waardoor "upper" de knik moet nemen. Het is ook niet gelukt. Heeft de eerste keer "upper" gewonnen, de laatste dag is voor "lower".

Als ik onder de douche sta klinkt er steeds meer herrie (Newari muziek), het houd maar niet op en ik kijk eens uit het raam. Drukte van jewelste. De Bhaktapur Labor Party, Die van die trommel, komt met de hele partij Bhaktapur bedanken voor het aantal stemmen. Deze twee mannen zijn rechtstreeks in de regeing gekozen en dat moet natuurlijk gevierd worden.

Zoals altijd, lopen de vrouwen er weer schitterend bij. Het is bloedheet en ze lopen waarschijnlijk al uren. Ook nu stokt de optocht weer.

Als ik inzoom kun je duidelijk zien dat die meiden er veel lol in hebben. Het zijn zulke aardige mensen.

Ik neem een sluipweggetje naar het Heart. Ze hebben de chariot vlak voor het Heart geparkeerd. De schade is duidelijk te zien. Tijdens het trek & sleurwerk ramt de chariot regelmatig de gevels van de huizen.

Daar staat de gewonde chariot, pal voor het Heart en de Nyatapola tempel.

Lang leve de omzet

2008-04-10T11:27:00.004+04:30

10 april 2008 11:49 uur.

De afgelopen dagen is mijn omzet drastisch gekelderd. Het Taumandhi Square is het middelpunt van de stad en wordt als zodanig door alle politieke partijen gebruikt om de mensen te overtuigen om op hun partij te stemmen. De bijeenkomsten worden op een typisch Nepaleese manier geörganiseerd.
Eerst de opbouw van de geluidsinstallatie. Dan vlaggen op alle mogelijke plaatsen en langzaam stroomt het volk toe. Het wordt zo druk dat er niemand meer doorkan. Ik ben verplicht te sluiten omdat anders zo’n 500 Nepali allemaal komen plassen en poepen in mijn toileten en zoveel water heb ik niet. Als je ze weigert krijg je een hoop gezeik dus sluiten maar. Ik ben al dagen van 13:00 tot minstens 18:00 dicht. Gelukkig was het gisteren de start van Bisket Jatra dus alles af en dicht timmeren omdat het anders vernield gaat worden en op advies van de regering ben ik vandaag ook dicht omdat het verkiezingsdag is en er is gewoon nergens voldoende kip- of buffelvlees te koop. Verse groente zijn er ook niet en alcohol mag vandaag niet geschonken worden. Joepie de poepie, ik draai wereldomzetten
Gisteren de start van Bisket Jatra. Zoals verleden jaar vermeld gaat dit van start met het trekken aan een strijdwagen door honderden mannen. Zodra een kant denk dat er verloren gaat worden gaat men met stenen gooien. Zoniet gisteren. Ik heb nog nooit zoveel politie gezien, en niet van die gewone, nee, deze waren helemaal ingepakt met beschermende kledin. Net een soort samoerai pak inclusief een vervaarlijk uitziende helm. De helft gewapend met stokken ende rest met geweren, mitraileurs en traangasgeweren. Verder is er medegedeeld dat bij ernstige ordeverstoring er geschoten zal worden om te doden.
De chariotpulling was niet te vergelijken met het gesleur van verleden jaar. De trektouwen waren ingekort zodat er niet zoveel mannen aan konden gaan hangen. Geen alcohol zodat er geen bezopen mannen stoer gingen doen, eigenlijk een heel tam gebeuren. Upper Bhaktapur heeft gewonnen en nadat de chariot uit het zicht verdween werd en niet met stenen gegooid. Ik snap het, want op zo’n 30 meter afstand stoond een ploitie macht van zo’n 60 man klaar om in te grijpen. Het is de “Armed police” wat zo-iets is als onze ME, alleen mogen ze hier schieten.
Boven op het Bhadgaon terras was het weer erg gezellig. De groep Hollanders was goed vertegenwoordigd en er werd een stevige pint gedronken. Bier en wijn is geen alcohol dus dat mocht weer wel. ( hum )
Vanmorgen tijdens mijn ochtendwandeling heb ik diverse stemlokalen gepasseerd. Lange rijen mensens staan braaf te wachten om hun stem uit te brengen. Het barst weer vande politie en iedereen is erg rustig. Over enkele dagen de uitslag, ik ben benieuwd.

Danseresjes staan braaf op hun beurt te wachten. Ze hebben zich net in het Heart verkleed, tja da's dan weer wel een voordeel.

Deze bijeenkomst is slecht bezet.

Ze doet wel erg haar best en het zag er fraai uit.

Hanneke maakt, samen met Uzzol, fotocollages voor de school.

De volgende dag wordt, tijdens een grote optocht, de vlag van de Bhaktapur Labor Party aan het volk getoond.

's Morgens ziet de chariot er nog redelijk leeg uit.

Daar hangt de vlag, een enorme opkomst.

En zo ziet de chariot er 's middags uit.

Grote opkoms, grote partij, mooie danseressen.

Tamang, Newari en de andere twee weet ik nog niet. De meisjes zijn gekleed in hun traditionele kleding.

Carna (tamang) haalt de lampen van het terras, Nabu (Chetri) helpt Uzzol (Newaar) met het dicht timmeren van de ramen terwijl Ik (Nederlander) een foto schiet.

Zo verlies je wel wat fleur, maar wel zo veilig.

'Het is net een fort.

Als ik even naar de Khwopa ga is met net bezig om de "babychariot" naar Pottery Square te trekken. Het heeft 1 uur en 50 minuten geduurd voordat men voorbij de Khwopa was. Het is het smalste punt in de hoofdstraat van Bhaktapur.

Als ik terug kom op het Taumandhi Square zit er een groep muzikanten en priesters voor de Bhairab tempel te spelen en te mediteren.

Ik zit met een stel Nederlanders op het dakterras van het Bhadgaon Guest House. De chariot wordt naar "upper "Bhaktapur getrokken, we verliezen !!!!!

Gelukkig geeft "Onze kant" niet op. Met veel gegil en gekrijs wordt de chariot naar "lowe" Bhaktapur gesleurt.

Jammer maar helaas, upper bhaktapur wint en de chariot verdwijnt uit het zicht.

Deze ochten tijdens mijn "morning walk" gemaakt, stemlokaal met wachtende Nepali.

Op het Datatraye Square zijn de rijen zoals in de Efteling, zig-zag. Je zult maar achteraan staan !

De lingo

2008-04-04T07:49:00.006+04:30

4 april 2008 7:59 uur.

Zo, weer een verslag. Het wordt steeds moeilijker om volgordes aan te houden. De werkzaamheden aan de school, de load shedding, nieuwe ontwikkelingen en Phukang kosten steeds meer tijd.
Als eerste ! Lami is herdoopt in Guhar. Je spreekt de G van Guhar uit als de Engelse G van Go of de G van Good. Guhar staat voor “Help” en is Nepali. Inmiddels is er Guhar.org geregistreerd en er gaat aan de website worden gewerkt. Eerst moet de Phukang site af, dan het Heart of Bhaktapur dus druk, druk, druk.

In tegenstelling tot mijn eerdere verslag worden de assen van de chariot niet met een rasp maar met een soort van beitelbijl glad en rond gemaakt.
Ik stond weer eens met mijn neus op die ambachtslieden en toen zag ik het. Ook de borgpen van de grote houten wielen wordt op die manier in model gehakt. Zo, speciaal voor Kees, een serie houtbewerken erbij.

De spanningen steigen per dag. Op 10 april worden er verkiezingen gehouden. De ene geluidswagen na de andere rijd door de stad. De MAOisten zijn het ergst. Uitspraak van de leider van de MAOisten, “Als we de verkiezingen winnen zijn we het er mee eens maar als we de verkiezingen verliezen zullen we dat niet accepteren en opnieuw naar de wapens grijpen.” Zo, daar kunnen we het mee doen.
De laatste dagen zijn er opvallend veel politie en ME mannen op de been.Het gekke is dat 10 april 3 dagen voor het Nepalese nieuwjaar is. Een absurte datum. In Bhaktapur is men met de voorbereidingen van het Bisket Jatra bezig. Een van de 2 belangrijkste festivals in Bhaktapur. Het start 9 april met het befaamde / beruchte chariotpulling en duurt tot 18 april. Op 13 april is het Nepali nieuwjaar. Tot overmaat van ramp heeft de regering 5 dagen “hollyday’s “ afgekondigd. Te starten op 7 april en eindigend op 11 april. Da’s leuk, want 12 april is zaterdag = hollyday, 13 is nieuwjaar = hollyday en 14 is het huppeldepup Rami, een groot Hindu feest = hollyday. Met een beetje geluk hebben we dus 8 dagen van Nationale vrije dagen, ik ben benieuwd hoe dat afloopt. Hebben ze wel genoeg raksi in Nepal ?
Omdat niemand weet wat er nu precies staat te gebeuren is er ook een algeheel reisverbod afgekondigd. Gedurende 9, 10 en 11 april rijden er geen bussen, taxi’s en er vliegen geen vliegtuigen in het binnenland. Hanneke baalt als een stekker. Omdat deze regel is afgekondigd heeft Shoestring, de reisorganisatie waar zij haar trekking heeft geboekt, de reis naar Pokhara verzet naar 8 april en daardoor mist zij dus precies de Chariotpulling. Jammer voor haar maar beter zo dan dat ze niet meer naar Pokhara kan omdat er onlusten uitbreken.
Hetzelfde gebeurt met Mayke. Mayke is een pittige tante die zo’n 30 jaar aan het reizen is. Met tussenpozen wel te verstaan. Ik heb haar anderhalf jaar geleden leren kennen en inmiddels is ze al weer 2 keer in Nepal geweest.
Mayke organiseerd reizen naar Nepal en/of Tibet voor geïnteresseerde. De laatste keer dat ze hier was heb ik haar uitgebreid over het Bisket Jatra verteld en dat leek haar wel wat. Ze heeft een reis geörganiseerd en komt nu met een groep van 11 man naar Bhaktapur. Geplande aankomst 8 april en dan 11 april lekker naar Pokhara om van daaruit de Jomsom trek te gaan doen. Door alle onrust, reisverboden enz is ze nu gedwongen om op 8 april naar Pokhara te gaan en mist dus het Bisket Jatra. Heel appart, want de reis was juist bedoeld om er een stuk van mee te maken. Maar ze zal er wel het beste van maken. Ze komt straks aan en ik heb vanavond in iedergeval 11 Nederlanders extra in het Heart.
Houd het nieuws maar in de gaten, het kan best nog heel spannend worden.

Er wordt dus niet geraspt maar gehakt.

Ook de vlakke stukken worden op deze manier bewerkt.

Het wordt echt super glad.

Af en toe even passen natuurlijk.

Voorbeeldje ligt er boven dus gewoon ff namaken.

Wat sfeer beeldjes.

Een wagonnetje ruwe klei wordt naar de steenfabriek geduwd.

Terassen.

Ik ben ook bezig om, samen met broer Toon, enkele mythen en legendes op papier te zetten. Hieronder volgd het verhaal van de Lingo. De paal die tijdens het nieuwjaarsfeest overeind wordt getrokken. Dit is een gebruik om de slangen Nag en Nagin te tonen. Om duidelijk te maken waar het over gaat, hier het verhaaltje over de Lingo. ( met dank aan Toon)

De Lingo.

Het loopt tegen het einde van het jaar als de koning besluit dat het voor zijn dochter tijd is om te trouwen.
Er zijn een aantal prinselijke gegadigden uitgenodigd die allemaal een, op het eerste zicht prettige, test moeten ondergaan. Ze moeten de nacht doorbrengen met de prinses.

Wat de prinsen helaas niet weten is dat ’s nachts, uit de neusgaten van de prinses, het slangenkoppel Nag & Nagin komen. Het zijn dodelijke slangen wier taak het is om de prinses te beschermen.

Van de aanwezige prinsen kiest de prinses de eerste kandidaat en beiden bereiden ze zich voor op de nacht. De volgende morgen wordt de prins dood in bed naast de prinses aangetroffen.
De tweede prins wordt aangewezen en die ondergaat hetzelfde lot.

Dit herhaalt zich totdat de laatste prins aan de beurt is. Deze prins blijkt echter de slimste van het hele stel en geleerd uit de ervaringen van zijn voorgangers, besluit hij om stiekem een dolk mee te nemen en de hele nacht wakker te blijven.

De volgende morgen is de prins nog in leven en rent met de gedode slangen Nag & Nagin naar een plein. Hij roept de aanwezige mensen op om een hele lange boom om te kappen en die naar het plein te brengen.
Zo gezegd, zo gedaan. Na een tijdje komen de mannen terug met een boomstam van wel 15 meter hoog. De twijgen worden weggekapt en aan de top wordt het slangenkoppel Nag & Nagin gebonden. Dan wordt met vereende krachten de boomstam rechtop gezet zodat de koning en het volk kunnen zien dat Nag & Nagin dood zijn. De prins roept het volk op om dit ieder jaar te herhalen en doopt de boomstam tot Lingo.

Tot op de dag van vandaag wordt op de 4de dag van het Bisket Jatra (*) de Lingo opgericht. Door aan het uiteinde van de paal lange touwen te bevestigen wordt de Lingo met mankracht overeind getrokken.

Vanaf de top van de Lingo wapperen lange gekleurde linten, die de slangen Nag & Nagin symboliseren..

Bisket Jatra.
In het Newari; bi = slang, sket = doden, jatra = feest.
Dit festival geld eveneens als het Nepali Nieuwjaar.

Als ik op het Taumandhi Square aankom liggen daar lange "linten " uitgestald. Op dat moment worden er door de priesters rituelen uitgevoerd om in de nieuwe linten de slangen Nag & Nagin te laten "indalen ". De oude slangen zijn versleten en moeten worden vervangen.
Links de nieuwe Nag & Nagin, rechts de oude.

Je ziet duidelijk het kleur verschil.

Nienke en Wienke geven de Swarga didi's een lunch als afscheid. N & W gaan de Annapurna trek doen en zijn over een dag of 20 weer terug. Tijdens deze afscheidslunch begint men met de opbouw van de Chariot. De wielen worden klaargezet.

Zwaar werkje, alles met de hand natuurlijk.

De volgende ochtend staat de onderbouw al afgebouwd als ik aankom. De nieuwe assen worden gebruikt. De borgpen schijnt te passen.

Gestaag wordt er gewerkt, wel in het Nepali tempo natuurlijk.

De derde "etage" wordt op de constructie gehesen. Kinderen leren op deze manier al hoe ze gezamelijk, op comando van de leider, "hoisee - heisee", stukje bij beetje de etage naar boven heisen.

Zwaar werk maar iedereen vind het pima.

De grote mannen moeten het nu afmaken.

Met vereende krachten .....

Yep, gelukt.

Nu de daken er nog op en over enkele dagen is de Chariot helemaal klaar.

Lami

2008-03-26T11:34:00.005+04:30

26 maart 2008 10:26 uur.

Ik heb het bedrijf Phukang Ltd opgericht. Phukang (spreek uit fukang) is Newari voor alles of het totale. Phukang houd zich bezig met webdesign en programering. We maken websites maar kunnen ook assisteren bij het maken van websites. Uit Nederland kwam de vraag “kunnen zij dat dan ? “ Ja, natuurlijk. Hier heb je ook dokters, advokaten, ondernemers en programmeurs. Ze verdienen alleen heel wat minder dan in het westen. Philips, AKZO, HP enz. zijn niet voor niets met hun hele administratie en helpdesken naar India gegaan. Het verschil tussen India en Nepal is de naam en een getrokken streep op een landkaart beter bekend als grens. Ik heb er alle vertrouwen in dat wij hele goede functionele websites en web applicaties kunnen bouwen maar het zal tijd nodig hebben.

Ik ben nu anderhalf jaar in Nepal. Meer en meer begin ik deze cultuur en deze mensen te begrijpen. Ik ben het er niet altijd mee eens maar dat is een ander verhaal. Ik zie ook de armoede van de Nepali. Als je als toerist in Bhaktapur rondloopt zie je wel arme mensen maar je beseft niet hoe arm ze zijn. ’s Nachts liggen de trappen van de Nytapola tempel vol met straatkinderen. Mensen leven echt in golfplaten hutten langs de rivier. Je gaat heel anders tegen “kinderarbeid “ aankijken als je hier woont. Als je geen wol wilt verven dan doet een ander kind het. Je krijgt een maaltijd dhal bat en water om te drinken en 20 rupee per dag. Je straat vriendjes hebben niets en zijn afhankelijk van de toeristen. De toerist schiet liever plaatjes van de tempels en de pleinen. Je kunt ook niet alle kinderen wat geven dus geef je er niet een. Even ter verduidelijking, ik ben geen voorstander van kinderarbeid maar denk ff na over het alternatief.

Alle vrijwilligers die les kwamen geven en die ik tot nu toe heb gesproken hadden “van thuis” geld bij zich dat zij wilden besteden aan een goed doel. De bedragen variëren van € 500,= tot € 2.000,=. Voor Nepal best een boel geld en je kunt er hele goede dingen mee doen. De vrijwilligers blijven gemiddeld 3 maanden waarvan ze 2 maanden les geven en 1 maand gaan trekken. Sommige vrijwilligers geven schoolboeken, uniformen kortom, gebruiksartikelen. Andere vrijwilligers willen verbeteringen aan de school. Hanneke wilt dat haar school een bibliotheek krijgt, een “Nederlandse” toilettengroep, een speelbare speelplaats en een schilderbeurt. Wienke en Nienke willen dat het schooltje waar zij les geven, electriciteit en stromend water krijgt. Deze wensen zijn gebasseerd op het beschikbare budget.
Het was logisch dat Hanneke aan mij vroeg waar zij kastjes kon laten maken en wat die zoal zouden kosten. Samen met Uzzol hebben we prijzen opgevraagd bij de verschillende schrijnwerkers en na goed dunken van Hanneke is een order gegeven voor 4 boekenkastjes, 4 lessenaars en 4 stoelen voor de leerkrachten. Voorts heeft ze 102 boeken gekocht voor de groepen 1 tot en met 5.
Op haar verzoek heb ik een tekening gemaakt van een toilettengroep en met die tekening zijn we, met alle Heart of Bhaktapur bouwvakkers, naar die school gegaan om prijsopgaven te maken. De schilder is inmiddels aan de gang en ik heb de tekening van de toilettengroep aangepast omdat het bedrag te hoog was voor het beschikbare budget. Ik weet zeker dat we daar wel uitkomen.
Toen Wienke en Nienke hoorde van de hele operatie hebben zij ook aan mij gevraagd om een handje te helpen bij hun project. Ook daar ben ik met de nodige mensen naar toe gegaan en daar gaan we stroom en water aanleggen.
Nienke en Wienke zijn inmiddels naar Chitwan vertrokken en gaan aansluitend de Annapurna-trekking doen. Ze hebben mij geld in beheer gegeven omdat het werk door moet gaan en ze het geld niet aan de princepal durfde te geven. Hanneke is met de twee meiden mee naar Chitwan en komt zondag terug. Ook zij zal mij de rest van haar budget in beheer geven en verwacht dat ik het werk afmaak als zij haar Annapurna trek gaat doen

Ik heb mijn volgende doel gevonden.
Ik ga bemiddelen tussen vrijwilligers die hier Engelse les willen geven. Als zij een bedrag ter beschikking hebben om hier te besteden dan kan ik ze daarbij helpen. Ook vrijwilligers zonder extra “goede doelen geld” zijn uiteraard welkom. De vrijwilliger krijgt de keuze uit diverse scholen en kan daar zelf bepalen waar het geld aan wordt besteed. Als het project langer duurt dan de tijd dat de vrijwilliger hier is, kan en wil ik het project afmaken. Via een website kan de voortgang van het project worden gevolgd middels foto’s en tekst. Ook zal er per project een financiële verantwoording worden afgelegd.
Samen met Shyam, Master, Uzzol en enkele anderen, ga ik een programma maken waaruit de vrijwilligers kunnen kiezen. Als alles verloopt zoals ik het nu in mijn hoofd heb dan heb ik het volgende voor elkaar,
- Vrijwilliger kiest zelf de school waar hij/zij les gaat geven.
- Vrijwilliger kiest eigen project, indien gewenst met onze hulp.
- Vrijwilliger krijgt uitgekiende prijzen voor eventuele uitstapjes en trekking
- De scholen krijgen betere faciliteiten.
- Vele Nepali hebben werk en daardoor geld.
- Shyam heeft een paar kamers vol.
- Heart of Bhaktapur heeft meer klanten (uiteraard tegen de gereduceerde prijs)

Het zwaartepunt van mijn nieuwe bezigheid komt te liggen op,
- Hygiëne
- Lesmateriaal en les methode
- Voeding.
- Speelplezier.

Ik wil een steentje bij dragen aan de verbetering van Nepal. Ik ben er echter van overtuigd dat ik Nepal niet kan veranderen. Wel kan ik zaadjes planten. Het lijkt mij het beste dat kinderen, de nieuwe generatie, goed worden opgeleid zodat zij later de dingen kunnen doen die benodigd zijn om Nepal naar een hoger niveau te tillen.

Het toiletten gebouwtje van de Comunicative English Scool

Een "gat in de grond" toilet. Beetje overstroomd.

De nieuw te bouwen meisjes / dames toiletengroep. Wordt rechts aan de bestaande toilettengroep gebouwd. Later worden de jongens / heren toiletten opgeknapt.

1 europees en 3 Nepalese toiletten en uiteraard een handenwasplek.

Ashapuri Primairy Scool. Hier gaan we electriciteit en stromens water aanleggen. Als er geld over is geven we ook een schilderbeurt. Eventueel volgend project is : een extra lokaal, nieuwe daken en glas in de ramen. Maar, dat is voor de volgende.

http://www.hannekelariviere.blogspot.com/

http://wienkenienkenepal.waarbenjij.nu/index.php?page=message&id=2401059

PS. Lami = Nepali voor bemiddelaar. Meestal wordt daar een huwlijksbemiddelaar mee bedoeld, immers 95% van de huwlijken is nog steeds geärangeerd. Neemt niet weg dat Lami - bemiddelaar betekend. Ik zal echter een nieuwe naam moeten verzinnen want Lami.com / Lami.nl enz zijn allemaal bezet. Verzin maar een mooie naam en laat het mij weten.

De assen van de chariot.

2008-03-21T08:35:00.007+04:30

21 maart 2008 9:30 uur.

Tegen de zijkant van de Nyatapola tempel, schuin tegenover de voordeur van het Heart, liggen zware balken. Ze liggen daar al 5 jaar volgens mijn mannen. Op een ochtend zijn een aantal mannen begonnen met de bewerking van deze balken. Het moeten de nieuwe assen worden van de chariot die met Bisket Jatra door de straten getrokken gaat worden.
Zoals in mijn blog eerder verteld is de chariot van 2007 door z’n hoeven gegaan. Door de enorme krachten die vrijkomen tijdens het sleuren door honderden mannen aan die kar zijn de assen gebroken en moeten er nieuwe worden gemaakt. Ik maak elke dag een paar foto’s. Deze kerels hakken in 4 dagen zo’n as uit een grote balk, alles handmatig natuurlijk.

De balken werden hoofdzakelijk gebruikt om op de zitten. Waarom ze daar lagen kon niemand mij, tot een week geleden, vertellen.

Tijdens de laatste "chariot pulling" in 2007 zijn de assen gebroken.

Duidelijk is te zien dat deze as naar de knoppen is.

Als ik 's morgens aankom bij het Heart zie ik deze kerels aan het hakken.

Eerst worden de assen in het vierkant uitgehakt.

Eerst erg grof en later erg glad afgewerkt.

Onder toeziend oog van mijn mannen wordt er in stereo gezaagd.

Deze schrijnwerker is niet tevreden over zijn zaag. Hij loopt steeds vast en hij steld de vertanding even bij door met zijn beitel de tanden van de zaag een klein tikje te geven.

Dit moet zowel links als rechtsom gebeuren.

Het gat in de as voor de borgpen wordt keurig uitgehakt.

Aan de linker en de rechterkant.

Het begin van de ronding. Eerst in een 8kant hakken.

Daarna met een rasp afronden

In het midden moeten wat verbindings sleuven worden gehakt.

De mannen hakken zowel lepeltje, lepeltje,

als face to face.

Het eindresultaat.

De waterput

2008-03-14T08:17:00.007+03:30

14 maart 2008 9:10 uur.

Als ik beneden kom is het een drukte van jewelste. Onder de trap van de Khwopa is een kleine keuken geïnstalleerd en Renu is bezig thee te zetten. Shyam komt aangelopen, “Namaste sir, come and see, I am making well.” Shyam is aan het investeren de laatste tijd. Hij heeft een generator aangeschaft die net sterk genoeg is om de stroom te leveren voor de waterpomp. Water wordt ook een probleem met al die power cut’s. Door de straten van Bhaktapur loopt weleenswaar een waterleidingsysteem alleen staat op dat water geen druk. Iedere dag wordt er 1 uur druk op de waterleiding gezet. dit gaat natuurlijk wel per area zoals gebruikelijk. Deze area’s zijn uiteraard niet gelijk aan de electriciteits area’s. Dat maak overigens absoluut geen verschil want de 2 bedrijven, water en electriciteit hebben niets met elkaar te maken.
Als er water op jou gedeelte van de waterleiding wordt gezet, pomp je, de op het dak geplaatste tanks vol. Althans dat probeer je. Als er op dat moment een load shedding is heb je dus gewoon pech. Het komt regelmatig voor dat guest houses zonder water komen te zitten en dat is natuurlijk een ramp. Shyam heeft nu zijn generator en kan elke keer water pompen als het wordt aangeboden.
Het Heart maakt gebruik van een waterput. Als er stroom is heb ik dus altijd water tot mijn beschikking. Ik heb het er regelmatig met Shyam over gehad. Want ook het water in de waterleiding wordt niet echt regelmatig aangeboden en Shyam begrijpt inmiddels erg goed dat een goede douche gelegenheid erg op prijs wordt gesteld door de toeristen. Nu is het dan zover, op het binnenplaatsje wordt een echte waterput geslagen. Alles handwerk natuurlijk. De achterbuurvrouw helpt mee om het eerste puin op de achterplaats te dumpen en het graven is begonnen.
Na 4 dagen is de put gereed. Het is een gaaf gezicht om te zien dat alles nog gaat zoals het al honderden jaren gebeurt. Behalve de betonnen, kant en klare, ringen gaat alles zoals vroeger.

Inmiddels is het ook Shiva ratri geweest. Een feest ter ere van Shiva waar in principe alles mag. Je mag plagen, heel dronken worden en high zijn. Voor de Bhyarab tempel zijn een heleboel vrouwen samen gekomen. Zijn doen een “big puja” aan Bhyarab ( de vertoornde reïncarnatie van Shiva ) Elke jaar dat deze puja plaats vind neemt Bhyarab bezit van het lichaam van een vrouw. Het is erg belangrijk dat dit gebeurd want, nadat deze vrouw alle tempels van het Taumandhi square heeft bezocht en er een tika heeft gehaald, deelt zij tika’s uit aan alle gelovigen. Gelukkig daalt ook dit jaar Bhyarab neer en neemt bezit van een vrouw. Onder begeleiding doet ze haar ronde en deelt later de zo gewilde tika’s uit.

Eergisteren was er een manifestatie op het Taumandhi square. Het was de eerste verkiezings bijeenkomst van de Maoisten in Bhaktapur. Ook de grote leider van de Maoisten komt om een toespraak te houden. Het wordt bomvol op het plein en met redevoeringen afgewisselt met dans wordt het volk geïndoctrineerd. Alle winkeltjes zijn dicht net als mijn restaurant. Het balkon zit bomvol met locals. Ook de politiecomissaris en zijn gevolg zijn neergestreken op het teras van het Heart. Joepie, weer een dag zonder omzet. “I love the Nepal !!!”

De achterbuurvrouw helpt kijkt of alles wel goed verloopt.

De eerste dag is er maar 1 mannetje en de buurvrouw ruimt het puin op.

De tweede dag gaat het al een stuk dieper. Nu zijn er ook helpers die de grond afvoeren met emmertjes die aan lange touwen hangen.

Onder toeziendoog van de vader van Shyam gaat het werk gestaag door.

De put wordt 32 Foot diep ( 10 meter)

De op het achterplaatsje gestorte grond wordt door een ploegje van 3 afgevoerd. 2 porters en een man die de manden van de porters vult.

In de put worden prefab betonnen ringen geplaatst.

Met een stuk ijzer wordt een ring opgelicht om het touw vrij te geven.

Een betonnen ring wordt aangerold en aan drie touwen geknoopt.

Nu gewoon die ring laten zakken en maar hopen dat de touwen sterk genoeg zijn.

Weer wordt er een ring geplaatst.

De laatste ring is geplaatst en de ringman klimt via het touw naar boven. Hij heeft de vloer van de put voorzien van grind dat als een soort filter het groffe vuil tegen moet houden.

De buurvrouw en Sorita zeven het grind.

Als de put gereed is wordt de vloer afgewerkt.

Zo, ...... een waterput in 4 dagen.

Een tros vrouwen voor de Bhyarab tempel. Onder begeleiding van Brahmanen worden er grote offergaven gedaan en treed Bhyarab in een vrouw.

Ondersteund door 2 vrouwen komt ook het tempeltje tussen de Nyatapola tempel en het Heart aan de beurt.

De vrouw deelt tika's uit terwijl het vuur van de puja langzaam dooft.

Dansers houden het volk gevangen in aandacht.

Heb ik een A1 lokatie of niet ????

Living god

2008-03-07T09:43:00.005+03:30

7 maart 2008 14:36 uur.

Het is weer rustig in Bhaktapur, te rustig eigenlijk. Het lijkt wel of de toerist geen honger heeft. De mede restauranthouders en de guest house eigenaren schieten mij steeds aan. “We must find a way to keep the tourists longer in Bhaktapur. What you think ?” Ja ik ben het er volledig mee eens maar ik weet ook niet goed hoe dat zo moeten. Als we iedere avond nu eens iets kunnen organiseren heb ik al geöppert; maar zo-iets is al gedaan. ’s Avonds traditionele dansen op de pleinen maar dat kost meer dan dat het opbrengt. Wie het weet mag het zeggen.
De toeristische trip is nu een reisje vanuit Kathmandu via Bhoda naar Bhaktapur. Dan snel langs Nagarkot en terug voor het diner in Kathmandu. Er worden lunchpakketten mee gegeven/genomen vanuit het Kathmandu guesthouse, so we’re fucked.
Als mensen meer dan 1 nacht in Bhaktapur blijven komen ze minstens 1 keer langs in het Heart. Dus dat is wel gecoverd.

Ik zit weer in m’n ritme al is het wel wennen. Afhankelijk van de load shedding tijd doe ik mijn ochtend wandeling om 7:00 uur of vanaf 9:00 uur. Op maandag om kwart over tien omdat om 10:00 uur de load shedding start. Nog steeds 4 uur en dat 2 keer per dag.
Een voordeel is dat je na 11:00 uur wel andere dingen ziet dan rond 7:00 uur. Zo was er op het Durbar square een selectiewedstrijd aan de gang voor deelname aan de olympische spelen. De karateka’s sloegen en trapten er lustig op los onder toeziend oog van de jury en het volk.

De levende goden zijn ook weer uit hun winterslaap ontwaakt. Van tijd tot tijd komen ze de stad onveilig maken. Ze opereren in kleine groepen maar soms zijn het er wel een stuk of 5. Alle goden hebben hun persoonlijke hulp.
Als ik op een middag tijdens het “fish catshing” festival mijn lunch sta te eten aan de counter van het Heart komt er een “living god” de trap op. Hij groet ons uitgebreid en Ujjol geeft hem snel een krukje om op te gaan zitten. Zoals is te verwachten van een god spreekt hij geen woord engels dus de communicatie gaat via Ujjol. “Tell him that we are honoured by his visit.” Ujjol vertaald en schenkt de god een biertje in. Nu in het kort een verhaaltje wat in het echt wat langer duurde.
Je blijft je hele leven lang levende god, echter maar voor 8 maanden per jaar. Daarna woon je gewoon thuis met moeder de vrouw. Je wordt levende god omdat jij wordt aangewezen door een groep waarin zich de levende goden bevinden. Een soort van sub kaste. Naar aanleiding van je horoscoop wordt bepaald welke god jij bent. Je kunt dus shiva, Laxmi, baihrab enz zijn. Gedurende de 8 maanden dat je god bent slaap je overal maar niet thuis. Je eet alleen ’s avonds en overdag drink je chang, raksi of bier.
Je mag de levende goden absoluut niet fotograferen. Als ze het zien kunnen ze het toestel zo uit je handen slaan maar na een tweede fles bier mag Hanneke een foto maken. Ik had m’n camera aan de oplader.

Ik sta buiten wat te kletsen met de buren als Nabu aan komt lopen. “What the f... is this ?” “You like ?” “Yeah, sure I like, but why are you dressed like this. Look at your shoes.” “ I’m invited to wedding ceremony from friend. So I dress nice.” Ik neem een foto, let op die schoenen !!!! “Tomorrow we have to go to the party, We have to go, all Heart of Bhaktapur is invited, you also come please.” “Sure, I’ll be there.”
Het wordt mijn 3de feest deze week. Eerst Bratabhanda van Shyam’s zoon. 800 man. Dan “first wedding” van een van de vrienden van Shyam. 1000 man en nu wedding van vriend van Nabu. 600 man.
We verzamelen om 7 uur ’s avonds om met de hele groep naar het trouwfeest te gaan. We pikken de rest van onze groep op in een lokaal kroegje waarvan ik vergeet een foto te maken maar die komt nog wel een keer. Iedereen slaat een raksi achterover, behalve Ujjol, en dan stappen we op. Een stuk de hoofdstraat op om dan rechtsaf te slaan in een heel klein straatje. Stukje doorlopen en de “muziek” komt ons al tegemoet. De groep is in stukken gebroken en wij wachten voor de tent op de rest. Na enkele minuten komt een keurig geklede man uit de tent en stevend op mij af. “Thank you for comming.” We geven elkaar de hand en ik beantwoord met “Thank you for inviting us.” Het blijkt de bruidegom te zijn die ons onmiddelijk binnen loodst. Ik nestel me naast de geluidsinstallatie die op het putdeksel van de plaatselijke waterput is gezet. De muziek staat op standje 10 en de eerste hapjes komen langs. Het gaat bij deze feesten om eten, drinken en dansen. Mijn mannen staan allemaal rondom mij en het wordt steeds gezelliger. Misschien heeft het iets met de huisgestookte raksi te maken, je weet maar nooit. Ik haal mijn fototoestel uit mijn zak en schiet wat plaatjes.
Het diner is een bufet waarna je op een stoel gaat zitten die allemaal in rijen zijn opgesteld. Bord op de schoot en smikkelen maar. Na het diner ga ik naar de bruid en vraag of ik een foto van haar mag nemen. Ze knikt met een stralende lach, ik schiet het plaatje geef ik mijn toestel aan Ujjol en stort me in de meute.
“long live the Nepal !!”

Selectie partijtje karate voor de olumpische spelen.

Een groepje levende goden.

Hier zit ie dan, de levende god, in het Heart of Bhaktapur.

Nabu in zijn maatpak.

Let ff op die schoenen.

Een gelukkige bruid.

Het feest bestaat uit eten, drinken en dansen.

Bruid en bruidegom met bruidsmeisje.

Alleen de mannen dansen.

Nog maar 'ns.

Tja, what to say ?

Ook bruid en bruidegom schuiven aan.

Zo te zien lijkt het een heel leuk stel.

Gewoon een leuk plaatje.

Het is een mooi volk.

De eerste week.

2008-03-01T10:24:00.002+03:30

1 maart 2008 12:04 uur.

Op een of andere manier kan ik niet in m’n ritme komen. De afgelopen week is als een roes aan me voorbij gegaan. Na mijn uitstapje naar Kirtipur ben ik volkomen in de war. Hoeveel kan een mens verliezen in een bepaalde tijd ? Ik vraag me nu echt af wat ik hier nog doe. Dat geld overigens ook voor Nederland.
Dit is een ander land dan Nederland. Men is wat primair. Het gaat tenslotte om overleven. Tijdens een uit de hand gelopen woordenwisseling heeft een man een andere man doodgestoken pal in de hoofdstraat. Daarna is die kerel gewoon naar huis gegaan. De vrienden van de vermoorde gozer hebben zich verzamelt en met zo’n mannetje of 50 zijn ze naar het huis van de moordenaar gegaan. Daar hebben ze de boel kort en klein geslagen en de man aan de politie overgedragen. Van het huis is niet veel over.
’s Avonds ziet een van “de vrienden” de moordenaar, buiten bij het politiebureau, koffie drinken met de agenten. Ze keuvelen er lustig op los en dat valt helemaal verkeerd. De “vriend” verzamelt de overige vrienden en die gaan verhaal halen bij de politie. Dit mond uit in 3 dagen van geweld. Het volk wordt steeds meer opstandiger en de gebouwen van de municipality moeten het ontgelden. Ook op het Taumandhi Square zijn er gevechten die, net als tijdens Bisket Jatra, gepaard gaan met het gooien van stenen. Met angst en beven hebben mijn mannen opgesloten gezeten in het Heart. Gelukig is de enige schade een scheur in mijn naamsbord. Gevreesd werd dat alle ramen zouden sneuvelen. De eigenaar van het Nyatapola Cafe heeft ter nauwernood kunnen voorkomen dat zijn gebouw in de hens werd gestoken. Inmiddels is de rust weergekeerd.
Er is tevens een enorm brandstof probleem. In lange rijen staan de motoren, auto’s en vrachtwagens op hun beurt te wachten. Rijen met een wachttijd van 2 dagen zijn geen uitzondering meer. De agressie loopt op.

Wachtrij bij de pomp.

Hij is wat groter dan je in eerste instantie denkt.

Het kantoortje waar je entree geld voor Bhaktapur betaald.

Terug van weggeweest.

2008-02-25T14:29:00.006+03:30

25 februari 2008 14:30 uur.

Ik ben net uit coma ontwaakt.
In Nederland gelukkig m’n familie en vrienden kunnen ontmoeten. Wat een hectisch program en toch nog tijd voor de nodige ontspanning.
Om half vier word ik gewekt door Rene. Hij gaat mij naar Brussel brengen. Vertrektijd 6:50 en je moet er 3 uur van tevoren zijn maar we smokkelen een beetje. Douche, koffie, afscheid van Patries en de auto in. Vlotte trip en om half 5 kus ik m’n maat good bye. Vlug omdraaien en weg stappen alles is al gezegd.
Verbijsterend snel heb ik mijn boarding pass Frankfurt en het zitten, hangen, liggen in de banken kan beginnen. 6:40 instappen, 7:00 vertrek vanuit Brussel, sorry for the delay.
Na 50 minuten en 30 minuten aanschuiven loop ik los in Frankfurt Flughafen. Dan moet je van locale Europese deel naar het Internationale deel. Lopen, treinen ( automatische trein zonder chauffeur), lopen, lopen enfin nog maar ‘ns lopen, eerste controle. Dat kost me mijn deodorant, daar kan natuurlijk van alles in zitten. Hup in de bak met spullen om thuis lekker te bekijken.
Ik kom, na de nodige meters lopen, bij de Gulf Air counter. Mijn boarding cards worden in orde gemaakt en ik moet naar terminal 34. Tweede controle, pasport geen probleem maar mijn tandpasta moet ik natuurlijk achter laten, er kan van alles inzitten. Oke, snap ik, weg tandpasta. Ik wordt al een expert in het snel ontdoen van alle piepende dingen. Horloge, munten, riem alles gaat in de bak en zonder een signaal kom ik door de poortjes. Ik loop weer een stukje en doe wat kleine inkopen in de duthy free shops. After shave en een deodorant. Ik ontdoe ze van de verpakking en stop ze in mijn tasje met al mijn scheer en verzorgingsspulletjes. Hoppetee, naar de gate en lekker ff op een bankje gaan hangen, ik hoef nog maar 3 uurtjes te wachten. Dan kom ik op een splitsing. Terminals 1 – 32 links en terminals 33 – 72 rechsaf. $^#*@*(_&*%^ weer een poortje. Ik draai ff terug om nog eens goed op de borden te kijken en staar naar mijn boarding pass. Ik moet toch echt naar gate 34. Hup alles weer uit, in de bak, geen piepje en ; of ze weer in mijn Gepäck mogen kijken. Tja, die deodorant he !!!!!!! Maar die heb ik hier gekocht !!!, “Gutschein Bitte” Bonnetje, bonnetje tsa dat heb ik met de verpakking weggeflikkert. Hoppa, daar gaat mijn deo. Nu de afther shave, ik spay naar hartelust in het rond, ik mag hem houden. Dan mijn schaar, “No, no, pleas not my scissors, please.” Hij krijgt medelijden en gooit de schaar terug in het tasje. “Was is diese?” “Drop.” Dat zegt hem niet zoveel. In opperste nood scheur ik de salmiak riksen open. Hij deinst wat achteruit. Ik haal er wat riksen uit en laat duidelijk zien dat het drop is. Wat is drop op z’n Duits ? %&$#%@#. Ik stop er 2 in m’n mond en bied er een aan. Hij ruikt er eens aan .............. ik mag het houden. Wat ben ik blij dat ik de openers en sambal badjak heb achter gelaten. Geen schijn van kans dat ik er mee weg was gekomen.
Ik hang, net als de rest, verveelt in de banken en wacht op boarding tijd. Ik heb weer stoel 43K. Laatste rij stoeltjes alleen nu zit er een arabier naast me. Na de beleeftheden raken we in gesprek. Aardige goser. Hij heeft 4 zonen en had er wel graag een dochter bij gehad. Gedurende de reis leg ik hen uit dat het hebben van dochters ook wat haken en ogen heeft. Het constant van de deur meppen van puisterige jongentjes op luide brommers die er alleen maar op uit zijn om met hun vieze handen aan je dochters te komen is ook geen pretje. Het maakt weinig indruk. Arabische jongens hebben geen brommers, wel vieze handen.
Het is een leuke reis en na 6:50 landen we op Bahrein airport. Hier leer ik pas echt wat wachten is. Boarding time is 0:50 staat op mijn kaart. Ik slenter de ruimte op en neer en na een koffie met broodje ga ik nog maar eens in de banken hangen. Na enkele uren komt er een mooie vrouw naast me zitten. “Do you know what time it is?” We raken in gesprek en het blijkt een Nepali te zijn uit Kathmandu. Ze heeft een stichting die zich inzet “for woman rights.” Tja, need I say more? Een heel leuk gesprek en we wisselen onze kaartjes uit. Ik beloof haar te helpen waar ik kan en we nemen afscheid bij het inchecken. Het vliegtuig vertrekt om 1:30 voor een vlucht van 20 minuten naar Amdam of zo-iets. Het ligt in Saudi Arabië en dat is alles wat ik er van weet.
“We hear that the weather in Kathmandu is very bad, so we wait here for 4 hours. Sorry for the delay.” Ik geloof er geen barst van maar Ke garne ?
Uiteindelijk vertrekt ook deze jongen en ik land om 11:50 op Kathmandu airport. Snel bel ik Uzzol die al bij de uitgang blijkt te zijn. Nu gaat het ineens snel. Ik loop in snelle pas naar de pasport controle en ben derde in de rij. Zonder problemen mag ik door en ik spoed mij naar de uitgang. Binnen 10 minuten omhels ik Uzzol. Joepie voor de handbagage. Om 12:30 ben ik bij de Khwopa. Als een verloren zoon komen de buren mij begroeten. Heel erg vertederend. Ik voel me erg welkom. Ik maak met Uzzol de afspraak om na een douche naar het Heart te komen en hij vertrekt. Sorita kan de sleutel van m’n kamer niet vinden en belt Shyam. Die stuurt gelijk een mannetje om mij op te halen. Hij is op het Party-center terijn om het feest voor te bereiden. Bratabandha. Tegen stribbelen heeft natuurlijk geen zin. Ik moet daar bij zijn en dus wacht ik gedwee op de motor. Binnen 5 minuten is die chauffeur er en ik klim achter op.
Op het party centre aangekomen komt Shyam mij lachend tegemoet. We omhelzen elkaar en het voelt goed. “I am so happy that you are back sir” “Me too Shyam, me too.” “Wiskey, sir?” “No, thank you Shyam, maybe later.” en ik begroet ook de aanwezige vrienden van Shyam, ik ken ze inmiddels allemaal.
Met de zoon van Shyam ga ik een eindje wandelen en tegen 15:00 zijn we terug op het terrein. Ik ga op een van de vele stoelen in het zonnetje zitten. Uit het niets en volkomen onverwacht komt de man met de hamer. Ik kukel bijna van mij stoel. Ik heb er inmiddels 36 uur op zitten. Ik zoek naarstig naar een slaapplek. Uiteindelijk vind ik de troon waarop al menig Nepali is getrouwd. Ik probeer er een slaapje te doen.
Tegen 17:00 komen de eerste genodigden. Ik voel me best wel weer lekker en neem een pils. Geen wiskey voor mij vanavond. Rond 19:30 komen mijn mannen van het Heart en samen maken we er nog een leuke avond van. Om 22:30 vraagt Master of ik mee naar huis wil en ik ga. Als ik in de Khwopa aan kom zijn er nog verschillende mensen aanwezig en we nemen een laatse afzakkertje. Om 23:00 ga ik naar bed en gaat ook bij mij het licht uit.

De voorbereidingen zijn best zwaar.

Ziet er toch proffesioneel uit.

Snijmachine, wat nou snijmachine !

De keuken, alle gaat in het groot.

Pannetje buffelvlees.

Zoon van Shyam.

Zoon van broer van Shyam.

Zoon van Harry.

Zij snijden gewoon door.

En zij natuurlijk.

Traditionele kledij. Newari stijl.

Ook voor de mannen.

Drie generaties.

Vader Shyam mey z'n best mannen.

Tja, what to say ?

Shyam en Renu

Deze vader schijnt een motor freak te zijn.

De bediening was erg leuk.

Het wordt later en voller.

en voller.

I am realy happy Sir.

De rechtse heeft z'n zakken goed vol, zou ik zo denken.

Buurman met vrouw en kind.

Renu met haar beste vriendin.

Eten volop.

Bye Martin

2008-02-21T14:51:00.003+03:30

Ik heb besloten om toch naar Nederland te gaan en Martin te begeleiden met zijn laatste rit. Na een zeer voorspoedige reis, van Kathmandu naar Bahrein een upgrade naar de businessclass, daarna een paar uur wachten en single seat van Bahrein naar Frankfurt en het laaste hopje ook alleen op stoeltje 43A in Brussel aangekomen. 28 uur na mijn vertrek uit de Khwopa gooi ik m'n kont in de bank bij broer Toon die mij in Brussel heeft opgehaald. " Koffie? " " Nou nee, geef maar een wijntje. " Rene belt en komt even later naar Antwerpen. Super. long time no see.
Toon heeft een heerlijke lunch in elkaar gespijkert en ik lik m'n vingers erbij af. Hebben ze niet in Bhaktapur.
Met Rene vertrokken naar Breda om eerst ff langs te gaan bij John Knappers. De wijn vloeit rijkerlijk en nan vloeg sjaa we na huis. Wash errug stoidk.
De volgende dag word ik wakker in de logeerkamer van Rene & Patries. Ik heb een dood vogeltje in m'n mond maar na een wat koudere douche zie ik toch duidelijk dat de vloer niet meer golft en kan ik naar beneden lopen. Zo. m'n eerste dag Nederland kan beginnen.

De " dienst" in crematorium Zuylen te Breda begint met het verzamelen van de mensen in de ontvangsthal. Ik realiseer me dat ik Martin zo'n beetje het langst ken. Na zijn 2 broers Jan en Mari ben ik zo'n beetje de enige die zijn leven ken. Heel appart. Ik schud veel mensen de hand en het begint meer en meer op een reunie te lijken.
Het is druk, zeker 400 man, dat zou hij prachtig gevonden hebben. Onder " Samba pati" wordt de kist binnen gedragen en beginnen de toespraken afgewisseld met muziek. Iedereen doet zijn zegje en dan het afscheid van de kist. Daarna een informeel samenzijn bij " Uncle Jean" in het Ginneken in Breda. Het is een enorm feest geworden, precies zoals Martin het gewild zou hebben.

De dagen die volgen zijn tot nu toe redeijk hectisch. Ik wil erg graag wat mensen zien en probeer dat zo goed mogelijk in de tijd te plaatsen. Er gaat natuurlijk e.e.a. mis maar ik heb nog tijd om het te corigeren.
Overmorgen vertrek ik weer naar Nepal en ik besluit om Uzzol ff te bellen. " Hey Rick, how are you?" " I'm fine, how are you and how is the business?" " Not so good, did you hear from the problems?" " No, problems, what kind of problems?" " Well there was some fighting on our square and some people are killed." " He ???? What do you mean?" Hij legt het nog eens uit. "Are you comming to Bhaktapur?" " Yeay, sure, I come. See you, Bye."
Met Rene het internet afgestruind en niets kunnen vinden. Het zal mij benieuwen. Ik laat het wel weten.

Brother in arms

2008-02-11T15:28:00.000+03:30

11 februari 2008 14:40 uur.

8 februari 2007
Aanhoudende herrie van mijn celphone. Ik wordt wakker en slaapdronken druk ik op het groene knopje. “Ja” brabbel ik. “Lang zal die leven, lang zal die leven ........” GertJan & Willemijn . “Hartelijk gefeliciteerd, bellen we je wakker?” Een absoluut overbodige vraag. Ik heb ontdooi tijd nodig.
Vroeger strompelde ik naar de keuken, drukte op het senseo knopje voor 2 kopjes, strompelde naar het toilet, plofte neer, deed m’n ochtendplas, krabbelde overeind, waggelde weer naar de keuken om mijn mok te pakken en slurpend en blazend ga ik naar de badkamer. Na de, toenmalige, verplichte scheerpartij, een douch pakken, aankleden, je kont in de auto ploffen en naar de zaak rijden. Na een half uurtje de trappen op en daar in het gezicht kijken van Mirjam. “Goeie morgen.” “Wat ben jij toch altijd vrolijk.”Ze moest eens weten. Ik heb net een uur ontdooien achter de rug.

“Ja, je belt me wakker.” murmel ik. “Dat dacht ik al te horen, gefeliciteerd jongen, zijn we de eerste?” “Ja ....... dank je.” Langzaam dringt het tot mij door. “Hoe laat is het?” “Hier is het 8 uur bij jou wat later, over twaalven dus bellen we ff.” “Heel lief, dank je.” Er volgt een leuk gesprek en daarna draai ik weer lekker om en val redelijk snel in slaap.
De volgende ochtend, het is nog steeds 8 feb, krijg ik veel mail en E-cards voor m’n verjaardag. Erg leuk en bedankt allemaal. Tegen Shyam zeg ik niets en na de ochtend routine ga ik voor de lunch naar het Heart. Tijdens mijn lunch wordt ik gebeld door Muis. Heel erg leuk. In het restaurant weet niemand dat ik jarig ben en ik wil het zo houden. ’s Middags gewoon wat rond geslenterd en ’s avonds maar een extra borrel gepakt. Beetje dobbelen met Sasjaan en daarna naar bed.
10 februari
Aanhoudende herrie van mijn celphone. Ik wordt wakker en slaapdronken druk ik op het groene knopje. “Ja” brabbel ik. “Ik ga er een gewoonte van maken om je wakker te bellen.” GertJan aan de lijn. “Ik bel met slecht nieuws. Martin is op de golfbaan onwel geworden en aan een hartstilstand overleden.” GertJan is een vriend, hij kent me van haver tot gort. Geen lang gezwets maar to the point. Dit komt echter toch wel als een koude douche. “He !!!! Martin, mijn Martin??” “Ja, onze Martin. Hij was met Rene aan het golven op Bergvliet en na de laatste hole gaan ze richting clubhuis. Martin zegt dat hij zijn trui heeft verloren en wilt terug om hem te gaan zoeken. “Komop joh eerst ff een pilsje” zegt Rene “Nee, ik ga hem zoeken zet mijn pilsje maar alvast koud. Ik zie je zo.” en dat waren zijn laatste woorden.”
Ik moet dit verwerken, ik heb tijd nodig. “Hoe laat is het.” “Hier een uur of 8.” Het is aarde donker in m’n kamer op het licht van mijn mobieltje na. Ik ben gedesorienteerd, ik moet water, het kan niet waar zijn, ik wil naar m’n maten. Shit, Martin. Er borreld woede in mij op. Hoe kan je nou zo stom zijn om dood te gaan. “Rick, als je naar hier wilt komen, we zullen je helpen hoor.” “Wat moet ik daar, hij is dood, $^#^*&*(%$, wat moet ik dan daar !!! “ “Oke, het is maar dat je het weet.” “Hoe is’t met Rene, waar is Rene?” “Die is nog daar geloof ik, die zoekt de GSM van Martin.” “Ga naar Rene joh, die zit natuurlijk ook in de shit.” “Ja ik ben al onderweg.” “Oke, ga maar gauw, ik hou van je.” “Ik ook van jou.” hij hangt op. Ik zit op de rand van m’n bed. Ik ben woedend. Oh shit Dora, arme Dora.
Ik kan de slaap niet vatten. Ik bel Rene. Ik moet met Rene spreken, die gozer heeft het voor z’n kiezen gehad. Niemand thuis. Fuck. Ik bel Stan de buurman van Martin en een vriend. Misschien weet die iets meer. Gerda neemt op. Dora is niet thuis en Stan is mij aan het mailen. Pieptoon, ik ben door mijn beltegoed. Holland hakt er behoorlijk in. Ik stel mijn laptop op. Misschien krijg ik Stan te pakken via mail. Ik mail Jaap, Menno, Toon en Tessie. Martin is dood. Sodeju !! Even later krijg ik mail van Stan. Mail mij jouw telefoonnummer. Ik ram het in de computer en even later belt Stan. Wat heerlijk om zijn stem te horen. Na een half uurtje hangen we op en ik ga naar bed.
11 februari
Van 8:00 tot 13:00 geen stroom in de Khwopa. Ik sjok mijn morning walk door Bhaktapur. Na mijn ontbijt stop ik mijn laptop in de draagtas en ga naar het Heart. Vandaag maandag, geen load shedding voor groep 2, dat zijn wij, het Taumandhi square. Ik ga in m’n restaurantje dit blog schrijven. Ik denk constant aan Martin.
Er zijn de laatste jaren enkele vervelende dingen voor gevallen maar toch. Ik heb Martin leren kennen op mijn 18de, met carnaval. Ik ben net 59 geworden. Ik ken Martin 40 jaar. Kennen, wat is kennen. Onze levens waren verweven. Ik heb Martin aan Mieke gekoppelt. Met onze meisjes naar het visvijvertje om aan de kant te gaan liggen vrijen. Zaterdags ’s avonds naar soos Saint Malo in Boshek. Getrouwd in het zelfde jaar. Hij in Breda gaan wonen, ik een huis gekocht in Roosendaal. Na 2 jaar ben ik verkast naar de Verhuelweg nummer 5, Martin woonde op nummer 29. Samen op vakantie, ik heb z’n kinderen geboren zien worden en hij de mijne. Mijn leven was wat wilder dan het zijne maar toch. We zijn vlak na elkaar gescheiden van onze eerste vrouwen. Jaren lang Breda en omstreken onveilig gemaakt. Alle kroegen gezien, achter de vrouwen aan, ik wat meer dan Martin, die moest verliefd zijn om met een vrouw naar bed te gaan. Martin is wat gevoeliger dan ik. In het Tapperijtje noemden ze ons de siamese tweeling. Samen met de Harley Davidsons op vakantie. Wekenlang toeren en feest vieren. Ik kende al zijn geheimen, zijn angsten en zijn frustraties. En hij de mijne. Hij wilde niet leven zoals ik en ik perse niet zoals hij. Maar toch.

Als ik in m’n restaurantje aankom is er een power cut. Geen reguliere maar gewoon een power cut. Ik sjok terug naar de Khwopa en berg mijn laptop op. Ik ga naar beneden en sjok doelloos door Bhaktapur. Om kwart voor 1 ben ik paraat. Laptop gestart, die doet het 15 minuten op de baterij en tot mijn vreugd komt om precies 13:00 de stroom. Mailtjes beantwoorden en telefoontje van Menno.
Ik voel me leeg.

Brothers in arms
These mist covered mountains
Are a home now for me
But my home is the lowlands
And always will be
Some day you'll return to
Your valleys and your farms
And you'll no longer burn
To be brothers in arm
Through these fields of destruction
Baptism of fire
I've watched all your suffering
As the battles raged higher
And though they did hurt me so bad
In the fear and alarm
You did not desert me
My brothers in arms
There's so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones
Now the sun's gone to hell
And the moon's riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die
But it's written in the starlight
And every line on your palm
We're fools to make war

Toen we nog jong en gelukkig waren.

Motormuis.

Met de maten de kroeg in.

Golven, ook niet slecht.

Met z'n Doortje.

Hemzelf.

Het uitstel

2008-02-06T08:33:00.000+03:30

4 februari 2008 8:14 uur.

De transport strike is afgelast. Als je onderstaand artikel leest gaat er toch een bepaald soort rilling door je lijf. De Nepali Oil Corporation heeft alvast 1 biljoen Rs aan India betaald, da’s 1.000.000.000 Rupee of te wel 90.000.000 euri. Ze willen van de regering ff de resterende 2 biljoen Rs krijgen. Da’s 180.000.000 euri. Dan praat je toch over geld. Ik dacht dat het zo werkte.
Ik koop iets in voor X. Ik tel mijn kosten op, salarissen, huur, enfin de hele bubs, ik doe daar een klutsje winst bij en dan kom ik op Y. Ik verkoop dus voor Y en verdien geld. Helemaal als het gas, diesel en benzine betreft. Easy money. Hoe kun je nu een schuld hebben van 270.000.000 euro ? Da’s heel simpel, dat heet corruptie.

Transport strike called off

Kathmandu, February 2:Following the assurance by the government to meet the total market demand for fuel, transport entrepreneurs today withdrew their decision to go for an indefinite transport strike in the Valley beginning tomorrow.“We have withdrawn our protest plan after the government assured that our charter of seven demands will be met,” said Rajan Rokka, one of the two conveners of the Bagmati Zonal Committee of the Federation of Nepali National Transport Entrepreneurs (FNNTE) today after talks.He said the government has claimed that the supply of fuel would be regular by Wednesday. The entrepreneurs have been complaining that a large number of public vehicles were off the roads due to the short supply of fuel in the past few weeks.The Nepal Oil Corporation (NOC) has already paid Rs 1 billion to the Indian Oil Corporation (IOC). “We are preparing to pay another Rs 2 billion soon for which we are requesting the government,” said Digambar Jha, executive director of NOC. He said NOC still owes IOC Rs 1.75 billion. “We can maintain stock if we can pay all the dues to IOC,” he added.

Zo. nu weer gewoon de dingen van alle dag. Geen staking, weinig toeristen maar wel lekker veel motorbikes en auto’s. Inhaleren maar die smog.

5 Februari 2008.
Toen ik gisterenavond thuis kwam werd ik opgevangen door Shyam. “Sorry Sir, I have bad news.” “Oh Shyam, everything Oke?” “Yes, sure,…….. but my cousin have a delivery.” “Excuse me ????” Nu sta ik toch ff op tilt. Delevery ??? “My cousin have a delivery.” ..................... “Delivery of what ??? “ “Of a baby of course.” Shyam kijkt mij aan met een blik van – wat ben jij een oelewapper. En hij heeft natuurlijk gelijk. Wat ben ik een rund, natuurlijk, ........... een levering van ........... baby’s ??????, wat stom van mij. Huh ????????????? ik snap er nog steeds geen bal van. Is het kind dood ? of de moeder ?? het is volgens Shyam, slecht nieuws. Toch maar proberen. “Eh ... Shyam, ... What is the bad news ?” “Our party is postponed “ Hij pakt de calendar van de pilaar en legt die op de counter. “I went to second brahmaan for new date. We ware very lucky, the new date for bratabandha is 22 February. and the party is 24 February.” Hij kijkt me aan met een trotse blik. “What do you mean, lucky?” “If brahmaan could not find good date this year we have to wait whole year, Sir, we are very lucky.” “But why do you have to postpone your bratabandha?” “Because the delivery of cousin.” Hij zegt er nog net geen “sukkel” achter.
Dus; omdat de nicht van Shyam een baby heeft gekregen moet Shyam zijn feestje, met de net verstuurde 800 uitnodigingen, 14 dagen uitstellen. Het is mij volkomen duidelijk.
“What about the 800 invitations?” probeer ik maar eens. “Now we have to go quickly, quickly to the people and say that the party is postponed. I talked to my father and we throw away all invitations and we going to make new ones.” “So 2 more evenings envelope writing and raksi?” “ Yes, Sir.” en Shyam glimt. “So what is the bad news?” “That we have to wait 14 days more for having party, Sir” Ik ga naar de buren, koop een fles wiskey en we drinken er een glaasje op. “Yep Shyam, very bad news.” We grinniken.

De voorbereiding

2008-02-03T07:50:00.000+03:30

2 februari 2008 8:14 uur.

Nu wordt het toch een moeilijk verhaal. De “power cut’s” worden hier “Load shedding” genoemd. Met andere woorden; we moeten allemaal een beetje bloeden en delen het beetje stroom wat er beschikbaar is. Het is een simpel verhaal. Alle electriciteit komt via India. India stuurt braaf een rekening voor de afgenomen stroom en Nepal betaalt gewoon niet. Dus knijpt India de stroom steeds meer af om op die manier Nepal te dwingen te betalen. Zoals het een arm land betaamt betalen ze nog steeds niet en hebben nu weer een lening gekregen zodat het mogelijk wat beter gaat.
Per 1 feb is men overgegaan op 7,5 uur load shedding per dag. 4 uur in de ochtend en 3,5 uur in de namiddag of avond. Ik ben dus dubbel gekuld.
Het Heart ligt in een andere area dan de Khwopa en die ligt weer anders dan de kabel televisie. Mijn internet provider heeft wel een UPS maar die doet het geen 3,5 uur. Binnen die tijd wordt de generator gestart maar dat doet hij niet als er geen klanten in zijn bedrijf zijn. Dat ik via een kabel ook aan zijn systeem hang deert hem niet. De generator verstookt 1 liter kerosine per uur en dat zou nu ongeveer 450 rupee per dag kosten. Ik betaal 1400 rupee per maand dus ik begrijp hem. Ik schrijf dit verslag maar kan niet op het internet en weet dus niet wanneer ik dit kan uploaden. Je leert er overigens wel mee te leven. “if you can’t beat them, join them”
Verder is er deze week weinig spannends gebeurd. Ik ben mijn CD-tje met het Heart logo naar Sanu gaan brengen. De man die dat fabriekje heeft met die 28 vrouwen. Een hele aardige man die beweerd dat hij wel een klein logo kan maken. Na enkele dagen ben ik terug gegaan om naar het resultaat te kijken. Eerste keer mis natuurlijk maar gisteren heb ik daadwerkelijk een voorbeeld gekregen. Het logo is op een draagtas gedrukt op de zeefdruk manier. Ik wilde graag geborduurd maar dat gaat niet. De heren ontwerpers houden geen rekening met arme landen en dat snap ik.
Het blijft ook erg koud. Alle Nepali klagen steen en been. De wolken hangen tot op de grond en het duurt tot in de middag voor de zon doorbreekt. Zodra dat gebeurt zie je alle Nepali in groepjes in het zonnetje staan praten en wentelen.
De toeristen hebben de weg naar Bhaktapur nog niet gevonden maar dat is normaal voor de tijd van het jaar.
Zo nu mijn “morning walk” en dan maar weer wachten op electriciteit.

3 feb 2008 8:59
Net terug van mijn morning walk, die van vandaag dus. Gisteren een chaotische dag. Via de krant kunnen vernemen hoe de load shedding schema’s er voorlopig uitzien. Na het wegpinken van de tranen valt het toch wel een beetje mee. Zaterdag’s en zondag’s hebben we vanaf 18:00 stroom. ‘Maandags is onze “vrije” dag. Geen load shedding. Voor de Khwopa is dat vrijdag overigens. De rest van de dagen is gewoon k*t. In de Khwopa is het ook geen feest zodat ik goed moet uitkienen wanneer ik aan m’n blog kan schrijven. De batterij van m’n laptop doet het nog maar 20 minuten dus dat schiet ook al niet op.

Gisteren ook in de krant: vanaf 3 feb, vandaag dus, een algehele transport staking. Geen bussen, geen taxi’s, geen auto’s, geen motorbikes. En dat voor onbepaalde tijd. Het duurt totdat het brandstof probleem is opgelost. Gasflessen staan nu zo’n 2 weken in de wachtrij. Motorbikes staan 3 rijen dik zo’n 36 uur in de wachtrij. Soms 4 dagen. Je lost af anders is het niet te doen. Jij een uur of 6, dan je broertje, neefje what ever. Als je dan aan de beurt bent krijg je 2 liter, Jaha. Bussen zijn hier particulier eigendom. Dus ...... ook in de wachtrij. Hetzelfde geld natuurlijk voor taxi’s. Het is een komplete puinbak en zo maar niet opgelost.
De reden van de misere ligt hoofdzakelijk in Terai. Daar zijn al maanden onlusten en die worden steeds heviger. Bomaanslagen, brandende auto’s en plunderpartijen. Veel gevechten tussen bevolking en politie. Als ik vraag aan Shyam, Uzzol, Sasjaan of Nabu wat de Terai mensen nu eigenlijk willen weten ze het niet. Door de enorme onlusten zijn de grenzen tussen India en Nepal regelmatig dicht en daar moeten toch die vrachtwagens met gasflessen of benzine vandaan komen. Kortom Wienke en Nienke zijn zwaar de lul als het niet snel wordt opgelost.
Wienke en Nienke zouden as donderdag aan hun Indiatrip gaan beginnen. Naar Kathmandu kun je nog lopen om dan naar huis te vliegen maar de Indiase grens ligt hier toch zo’n 200 kilometer vandaan. Da’s een hele tippel.
Een geluk bij een ongeluk is dat Rene zijn reis een maand heeft uitgesteld. Die zou vanaf vandaag een weekje hier zijn om ook eens momo’s te proeven. Dagje Pashepathinath, Bhoda, golven zou toch wel een heel probleem geweest zijn.

Als ik gisteren avond thuis kom word ik hartelijk ontvangen door Shyam. “Welcom sir, we are waiting for you.” Achter de counter zitten een man of 10. Allemaal vrienden van Shyam die de uitnodigingskaarten voor het aanstaande Bratabandha aan het schrijven zijn.
Bratabandha is de viering van de overstap van jongen naar man. Een jaar geleden is Shyam naar zijn eertse Brahmaan gegaan om te vragen wat een goede datum was voor zijn zoon voor het Bratabandha. De brahmaan heeft toen 8 februari gekozen. ( ik begrijp dat natuurlijk want dat is een hele belangrijke dag. Het is namelijk mijn verjaardag. Zo zie je maar weerdat die Newari priesters zo dom nog niet zijn.) Een week voor de grote gebeurtenis moet Shyam weer opdraven om de exacte tijd door te krijgen. Niet eerder en niet later. De tijd van de Bratabandha is, cultuurtecnisch, heel belangrijk. Precies op dat tijdstip zal er iets gebeuren. Wat weet ik nog niet want het is pas 3 feb. Ik moet er wel bij zijn van Shyam en ik vind het een grote eer.
De kaarten zijn voorbedrukt, goud op rood, alleen de tijd is nog niet ingevuld. Eerst worden de envelopes geschreven. Shyam leest de in te vullen naam op en drie man schrijft de adressering. 7 kijken toe zoals het in Nepal betaamd. Daarna worden de kaarten voorzien van het juiste tijdstip en in de envelopes gedaan. Tijdens het schrijven en vullen van de envelopes is het een zeer gezellige boel met de nodige hapjes en raksi uiteraard. Gisteren zijn er 400 kaarten gereed gemaakt en vanavond volgen de andere 400. Ja lui, jullie lezen het goed. Het wordt dus een feestje voor 800 man. Het is dan ook een heel belangrijk feest in de Newari cultuur. Load shedding, power cut’s, stakingen ten spijt, het feest gaat gewoon duur. De Brahmaan heeft bepaald, 8 feb 2008 om 9:30 wordt de zoon van Shyam man.

Shyam leest de namen en z'n maten schrijven de envelope.

Met gouden inkt.

De uitnodigingen worden van een tijdstip voorzien.

Front.

De uitnodiging.

Een gezellige bende.

En raksi natuurlijk.

Renu schuift aan.

en de rest van de familie.

En raksi natuurlijk.

Voor Marijke.

Zeef met tekst wordt gepositioneerd.

Klodder gele verf erop.

Met de gele tekst naar de droger.

Met hete lucht snel drogen, het moet snel af.

Eind reultaat.

Afscheid van Anne-Roos

2008-01-28T13:20:00.000+03:30

28 januari 2008 14:15 uur.

Om een uur of 4 ’s middags komt er een vrouw de Khwopa binnen, ze wordt begeleid door Carna. “Zo dus hier woon je. Ken je me nog, we hebben elkaar vorig jaar ontmoet, Ik heet Margreet.” Langzaam begint het te dagen. Ik spreek af om een hapje te doen in het Heart en verder te kletsen want nu heeft ze niet veel tijd.
Als Margreet het Heart binnen komt wilt ze graag op het balkon eten. Binnen zijn de heaters maar ze hoort de Newari muziek en wilt graag nog wat sfeer snuiven.
Margreet koopt hier textiel, bloezen, sjawls enz die ze verkoopt oa. aan de wereldwinkels. Ze laat de spullen hier door de locals maken en betaald er goed voor. Terloops vraag ik of ze daar ook borduren. Ik wil mijn mannen graag in overhemden hebben met het Heart logo. De ontwerpers houden echter geen rekening met handgeborduurde logo’s want somige teksen zijn zo klein dat het bijna niet mogelijk is om dat met de hand te doen. “Ik denk het wel, kom anders gewoon een keer mee, dan kun je het zelf vragen.” We kletsen gezellig door en maken een afspraak voor woensdag ochtend 10 uur.
Woensdag, keurig op de afgesproken tijd komt Margreet naar het Heart. We lopen gelijk door want ze heeft nog een hoop te doen. Margreet komt al meer dan 10 jaar in Nepal en het is nu haar laatste keer. Dat is in iedergeval de planning. Als we bij het bedrijf aan komen worden we ontvangen door de eigenaar. We wisselen wat beleefdheden uit en we krijgen thee. Black tea, mier zoet. De eigenaar blijkt mij te kennen of beter, hij kent het Heart. Hij blijkt de ronde kussenslopen van de balkonstoelen te hebben gemaakt. Dat schept natuurlijk een band. Ik vraag hem naar de borduur mogelijkheden en hij bevestigd dat hij dat kan maken. Of ik het logo digitaal kan aanleveren. Dat geeft weer vertouwen. Het zijn kennelijk computer gestuurde borduurmachinens. Ik krijg ook een rondleiding door het bedrijf en mijn hart spring open. Hij heeft 28 vrouwen aan het werk en 2 mannen. Trots toont hij een foto men zijn personeel. “Look, this is my family.” Ik neem afscheid en ga huiswaards.

Ik zit met Nienke en Wienke te eten in het Heart als de telefoon gaat. Anne-Roos is terug van haar trekking. Het is donderdag avond en we hebben net besloten om het stoofvlees maar te laten voor vrijdag. Anne-Roos komt naar het restaurant en doet verslag van haar belevenissen. Moe maar voldaan. De trekking was vet-gaaf en ze straalt als ze het verteld. We hebben een gezellige avond en spreken af voor vrijdag half zeven. Gekookte aardappelen met stoofvlees en appelmoes.
Het was een succes. We hebben Harry’s appelmoes gegeten en Marijkes stoofvlees. Hoewel, het is ook een beetje Rick’s stoofvlees want ik laat het 8 uur pruttelen. Het is super mals en valt net niet uit elkaar. We hebben gesmult.

Gisteren is Anne-Roos vertrokken. Samen met Nienke, Wienke en Shyam hebben we ze uitgewuifd. Zoals al eerder verteld, het is makkelijker om te vertrekken als om verlaten te worden. Ik houd me stoer maar voel me kloten. Gelukkig heb ik die andere twee meiden nog.
’s Avonds doe ik een hapje met Nienke en Wienke en ga rond 8 uur naar huis. Shyam vraagt. ”You want to see how to make raksi?” “Yes.” “My sister is making now, you have time?” “Sure” “We wait for the girls, Oke?” “The girls are going to Durbar Square because there is somting going on for tourists and than they go to the cybershop.” “Than I close now and we go for 10 minutes.” Shyam sluit de Khwopa, geeft de buurman de sleutel en we gaan richting Shyams huis. Als we vlak bij zijn gaan we linksaf een piepklein huis in. Met m’n neus op m’n knieën moet ik de deurtjes door. Klein gangtje door weer een deurtje en dan een soort van overdekte plek.In een hoek staat de destileer installatie. Ik krijg een uitgebreide uitleg hoe het allemaal werkt.
Eerst heb je spul dat in een pot gaat en daar 2 tot 3 maanden in moet gisten. Dat spul wordt dan in een koperen ketel verwarmt en de damp gaat door een gat in de bodem van een aardewerk pot en condenseerd tegen een koperen puntige pan waarin koud water zit. Het gecondenseerde spul heet nu raksi en druipt via de puntige pot in een aardewerk pot die in het gat van de grote aardewerk pot staat.
“Maybe we also can taste al little bit.” “Sure, why not.” De zus van Shyam vult twee bekers en we doen een toost. “Tarak” en ik neem een slok. “You like? Strong “ Hij kiept een beetje raksi in een bakje en gaat naar het vuur. Een blauwe vlam hangt boven het bakje. Net spiritus.
Na een tijdje komt Renu ( de vrouw van Shyam) ook in ons clubje, ze komt vertellen dat de meiden Nienke en Wienke inmiddels in de Khwopa zijn. We zijn er wat langer dan 10 minuten begrijp ik. Elke keer als m’n beker leeg is wordt die onmiddelijk gevuld door de zus van Shyam. Shyam en ik laten het ons goed smaken en vanochtend werd ik wakker in mijn bed. Geen idee hoe ik daar terect ben gekomen. Zo sta ik in een hok met Shyam en een stuk of 6 vrouwen en zo word ik wakker. heel vreemd.

Aan het weefgetouw.

Spinnen.

?

Textiel verven.

Breiën.

Harry's appelmoes, Rick's aardappels en Marijkes stoofvlees.

Wienke, Nienke en Anne-Roos.

Spul na 2 tot 3 maanden gisten.

Oud spul wordt uit de ketel geschept.

Tweede lading spul wordt in de koperen ketel gekiepert.

Dat ziet er erg lekker uit.

Aardewerk pot met gaten om de damp door te laten.

Koperen condensator.

In de condensator zit koud water.

In de aardewerk pot een kleinere pot om de gecondenseerde raksi op te vangen.

Het brand als spiritus.

Zo zie het geheel er uit.

Shyam lust graag een slokje.

Lekker warm bij het vuur.

Er komt regelmatig bezoek.